Forum

hoj,
Ongeveer twee maanden geleden , heb ik 'ontdekt' dat ik waarschijnlijk hoogbegaafd ben en heb dat op dat moment zo ongeveer naast mij neergelegd ( ik dacht dus dat ik het geaccepteerd had en wel met een korreltje zou kon nemen). Een paar weken later echter , toen ik wat meer 'tijd' had tijdens den blok om na te denken over vanalles (al was het maar een afleiding van wat ik moest studeren op dat moment), begon ik het mij ineens, zonder dat ik het eigenlijk wou , diep te realiseren en begon ik de eenzaamheid en een soort van depressie te voelen , ook door een groot verlangen naar begrip en bevestiging. Ik heb mij dan zoveel mogelijk proberen op te krikken door er afstand van proberen te nemen , waardoor ik na een tijd en nog tot na de examens in een staat van 'gevoelloosheid' verkeerde. Na een paar dagen ( ongeveer nu) kwamen de gevoelens en dus ook flarden van de depressie terug ( het lijkt eerder manisch) en dus ook die nood begrip en bevestiging, nu was mijn vraag of jullie na de herkenning ook in zo'n deprimerende toestand verkeerden en ook zo de nood hadden aan bevestiging (o.a. het vertellen aan een paar vrienden etc.). Ik besef nu dat ik die bevestiging niet echt kan verkrijgen door het te vertellen aan mensen die zelf niet hoogbegaafd zijn, heb het een paar dagen geleden aan mijn beste vriend verteld en voelde me niet echt gekwetst door zijn reactie, aangezien er niet echt van een reactie gesproken kon worden ( hij begon door te vertellen over iets anders , wat eigenlijk mijn aanknopingspunt was om het te vertellen) . Bij deze , hadden jullie er nood aan en wat deden jullie met eventuele depressieve gevoelens?

hey,

ik ken je gevoel, dat is heel vervelend. het is inderdaad ontzettend belangrijk dat je begrip krijgt van anderen en het is ook waar dat mensen die niet hoogbegaafd zijn dat niet meteen gaan kunnen geven. ik heb ook zo'n vrienden waarover ik daar wil mee babbelen, maar ze kunnen dat gewoon niet vatten. en ergens is dat belangrijk voor jezelf. maar dat neemt niet weg dat je nog steeds dat begrip nodig hebt en die bevestiging.

ik wil wel even dieper in gaan op de bevestiging. je hebt deze in feite niet nodig. alleen maar als je de ontkenning hebt gehad dat je hoogbegaafd bent. er zijn andere hoogbegaafden die het normaal vinden dat ze hoogbegaafd zijn en er gewoon direct mee kunnen leven. dat is omdat ze van in het begin (van kleins af aan in het algemeen) zo ook aanvaard zijn. ik kan dit verschil duidelijk merken omdat ik zelf in mijn jeugd heel veel ontkenning kreeg vanwege mijn familie, en toen ik later ontdekte dat ik hoogbegaafd was, was ik hopeloos op zoek naar bevestiging. maar jah die kreeg ik niet. ik voelde me toen ook ineens heel depressief, omdat ik zo het gevoel had dat niemand me begreep en niemand me ging begrijpen. maar dat was eigenlijk overdreven, er zijn nog veel meer hoogbegaafden, alleen zijn ze wel vrij moeilijk te vinden om eerlijk te zijn. ik heb toen een heel goede oplossing gevonden en dat is uzelf begrijpen. en dat doe je door te schrijven. echt ik ben nooit een schrijver geweest, en het is wel ferm dat ik dit nu allemaal zeg op dit forum maar ik bedoel dus schrijven voor je zelf he, om even duidelijk te zijn. aangezien je niet direct iemand vind om over je hoogbegaafdheid te kunnen spreken, kan je dit gewoon ergens neerschrijven. ik doe dit gewoon in een word-document, een soort van dagboekje, waar ik mijn gevoelens in neerzet en ook vooral mijn (filosofische gedachten).

ondertussen ben ik stap voor stap op zoek naar andere hoogbegaafden, waar ik gewoon eens mee kan babbelen op hetzelfde niveau. en dat zorgt voor bevestiging van mijn intellect en voor begrip van wat ik denk/voel. het is niet altijd makkelijk, maar uiteindelijk ben je hoogebegaafd he, dwz je bezit veel gaves je kan er echt heel veel mee doen, zolang je er maar mee omkan.

khoop dat mijn uitleg een beetje duidelijk is en als je vragen hebt, shoot!

bedankt voor jullie reacties , ik voel mij hierdoor toch al een stukje begrepen en dat doet echt goed! en die tips ga ik zeker is proberen, deed dat vroeger ook wel eens : mijn gedachten op papier zetten, maar het was nog niet in me opgekomen als een soort van oplossing hiervoor. Ik denk gewoon dat ik voorlopig het verlangen ga koesteren (en in de praktijk omzetten ) ooit in mijn omgeving iemand tegen te komen die me helemaal begrijpt en vica versa ( dat maakt het leven wel een tikkeltje spannend ergens , want wie weet? ... ) Maar nu voel ik mij echt al heel tevreden dat ik hier gewoon met jullie over kan praten , dus een dikke merci!

ik geloof wel dat er mensen zijn die je helemaal kunnen begrijpen. ik ken er ook zo, alleen heeft dat tijd nodig. bij de een gaat dat wat sneller dan bij de andere, onder hoogbegaafden zelf, gaat het altijd vele sneller.
ik ken nu bijvoorbeeld iemand, die begrijpt me altijd. en dan kunnen we heeeeeeeeeel diepe filosofische gesprekken houden. en persoonlijke emoties komen er niet aan te pas, het gaat altijd heel vlot, en we volgen elkaar altijd perfect (soms een beetje uitleg nodig).
aja en ik wou ook nog iets anders voorstellen wat me eingelijk het meeste heeft geholpen, en eigenlijk hebben we veel geluk dat dit in deze tijden bestaat. en dat is een boek over hoogbegaafde kinderen lezen. alles wat er in dat boek geschreven stond herkende ik wel iets. en dat was zoiets van: ja lap he, vandaar dat dat dus komt. en das fijn om te lezen dat er nog andere personen zoals jij zijn en de erkenning krijgen dat je niet lastig of een seut bent, maar gewoon sneller in je denken. het is ook niet altijd makkelijk voor andere mensen, maar goed. het is zoals het is

kkan de titel niet terugvinden, had hem geleend, maar als je wil zoek ik het wel nog eens op. er zijn wel meerdere boeken over hoogbegaafde kinderen/volwassenen.

Hoi, ik denk dat dit het boek is:

Titel Hoogbegaafde kinderen
Auteur Van Zanten, Jenny
Nummer ISBN 90-5352-279-4
Uitgave Amsterdam : Boom, 1997
Omvang 88 p., ill.
Deel van Rondom het kind; vol.

Ik begrijp dat wel van dat associëren met die gevoelens.... Het is dubbel om hoogbegaafd te zijn en er niet direct iets mee kunnen doen. Maar dat leer je wel, hier op het forum heb ik ook wel handige zaken ontdekt van hoe dat mensen er mee omgaan. Hoewel ik er moet bijzeggen dat ik maar weinig zaken hier gelezen heb, maar sommigen waren toch erg nuttig. Ik vind het persoonlijk wel jammer dat het hier zo stil is... Ik zou graag wat meer willen babbelen, wat brainstormen, enz Maar goed, wat ik nog wel moet leren is geduld hebben

ok bedankt ! ja patience is a virtue , hoewel er grenzen zijn natuurlijk. Ik zou ook eens graag een 'echt' gesprek hebben, daar verlang ik al lang naar eigenlijk . Ik heb dat ooit wel eens gehad en ik vergat gewoon de rest rondom mij , dat was een zalig gevoel

kan ik inderdaad wel eens doen , misschien voor in de zomervakantie ofzo, ik kan al beginnen brainstormen :p