Geplaatst op 26-3-2004 om 14:54
Ja, het is een kenmerk van een soort, zoals de mensheid, dat ze allemaal hetzelfde zijn, maar elkaar als individuen behandelen.
Als je twee mensen tegenkomt terwijl je in de bossen aan het wandelen bent, dan zeg je zoiets van "ik kwam een man en een vrouw die allebei een paraplu bij zich hadden tegen". Maar als je twee honden tegenkomt, dan zeg je: "ik kwam twee honden tegen". Alleen binnen de eigen soort maak je het onderscheid. tenzij je natuurlijk een honden-freak bent en je rassen ed kent. Vervang honden dan maar door vliegen of vlinders of weet ik veel.
Wat wil ik hier nou mee zeggen?
Wij zien geen mensen, wij zien personen, terwijl we wel honden/vliegen/vlinders zien.
Tenminste, dat bedacht ik me net.
Dus door over normaal te praten, een groep te proberen te defini?ren, een groep mensen, ontken je eigenlijk dat je bij die groep hoort, terwijl je daar wel bij hoort.
Er zijn geen twee honden hetzelfde, toch zeg je gewoon: is een hond, normale hond. Er zijn geen twee mensen hetzelfde, toch zeg je niet zo snel: is een mens, een normaal mens. waarom zeg je dat niet zo snel?
In "American Beauty" wordt hier ook op ingegaan. In het begin van de film zegt het in-Amerikaanse-ogen-knapste meisje dat ze hoopt nooit 'gewoon' te zullen zijn. Ze will fotomodel worden ofzo (hehe, denk aan de scene dat de plattelandsmeisjes har voo hoer uitmaken) Op een gegeven moment zegt de hoofdrolspeelster (prachtige rol) of misschien juist de hoofdrolspeler (die knppe jongen die filmt, met de drugs ed - dat is volgens mij de hoofdrolspeler, maar meningen verschillen) of samen zeggen ze dat zij juist het toppunt van gewoon is. Dat vind ik het mooiste moment van de film. Eigenlijk wordt er gezegd (zodat ook mensen die de film niet kennen het wellicht kunnen vatten) dat niet-gewoon-willen-zijn, heel geoon is, omdat iedereen dat wil.
En ik moet ook denken aan de film Mona Lisa Smile. Daarin gaat het slimste meisje toch neit studeren, maar trouwt en krijgt kinderen etc. Dat vind Roberts (Julia) het toppunt van gewoonheid, wat doorbroken moet worden, maar in weze is het helemaal niet normaal, vanwege de achterliggende redenen van het meisje. Dus: daden zijn pas gewoon als de achterliggende gedcahte dat ook is. De reden is wat iets normaal maakt. En omdat er veel mensen zijn die geen reden hebben om iets te doen (dus iets doen zonder daar een reden voor te hebben) zijn die mensen allemaal gewoon.
Mensen die niet nadenken over de zin der leven, het waarom (niet het hoe, maar het waarom) zijn dus gewoon.
Ik heb wederom gesproken.