Forum

ja, dat kan best waar zijn maar ik denk dat die mensen dat al heel vroeg "proeven" en dat je dat daardoor niet echt merkt. Dat ze macht zeg mar al proeven als ze nog klein zijn... en dan valt het niet echt op zeg mar...

nee..
Maar denk je dat het om een "soort" mensen gaat?
Als je onzeker bent bijvoorbeeld..( ik zeg maar wat?!)

ik denk niet dat je dat kunt zeggen, dat het om een soort mensen gaat.

ik denk wel dat je kunt zeggen dat het hebben en gebruiken van macht een ander mens van je kan maken dan dat je zou zijn geweest als je gewoon met je vrouw, werk en kinderen ( ik noem maar wat) bezig had geweest.

ik denk wel dat hoe meer je je macht beseft en misbruikt, hoe minder je gevoelig moet zijn voor andermans emoties: als je jezelf toestaat om gevoelig te zijn voor andermans emoties, krijg je spijt en verdriet van wat je anderen aandoet. En dat kun je natuurlijk niet gebruiken als wereldbeheerser bent.

Uitzondering bevestigen de regel.. dus praat nooit over "iedereen".. voor de rest doe ik er niet echt een uitspraak over.
Maar het is wel een goede vraag trouwens

Volgens mij niet hoor. Nu je geen macht hebt kun je dat wel makkelijk zeggen natuurlijk, maar in de praktijk is dat echt anders. Dat heb ik vandaag zelf ervaren. Ik moest gymles geven (jajajaja) en aan het eind zei ik voor de grap 'okay jongens, ruim even de matten op' en ze deden het nog ook. Dat is echt heel raar hoor, als je zoiets opeens meemaakt, en dan denk ik toch dat de meeste mensen dat wel leuk vinden. Nu is dat misschien niet zo'n heel goed voorbeeld omdat met de meeste macht ook verantwoordelijkheid meekomt maar ik denk dat bijna iedereen er toch wel voor zou kiezen om wat meer macht te hebben. Ken uzelf!

Ja, goed punt. Maar ik denk toch dat veel mensen een machtspositie prefereren boven het ondergaan van de macht van een ander. Zeker als je die macht heel direct ervaart. Ik denk echt dat de mens zo is. Veel mensen schrikken terug voor verantwoordelijkheid, maar macht... Zo is het begonnen, met mensen die macht wilden, en daarom denk ik toch dat het in de aard van de mens zit macht te willen.

Echte macht is kunnen doen en laten wat je wil, je hoeft niet vooraan te staan als je maar jezelf bent, wat niemand dezer dagen durft te zijn, iedereen loopt maar achter een ander aan, echte macht ligt in het jezelf zijn

Onafhankelijk zijn door te doen wat een ander zegt die is grappig

Ik vergelijk het leven vaak met een fietstocht. Owjee, hier komt een van mijn ik-heb-dit-idee-en-daarom-kan-ik-leven-en-dingen-aanvaarden--theorie.
Ik schreef eens:
Het leven is een fietstocht, en ik doe het liever alleen.
Maar dat was toen ik echt mn buik vol had van mensen, dat is gelukkig een beetje veranderd.
Je fietst (leeft). Iedereen heeft een andere fiets (lichaam), sommigen van hetzelfde merk (familie), maar toch herken je bij iedereen de fiets, zonder het merk te hoeven weten (Idee van Plato). Sommige mensen kunnen goed fietsen omdat ze dat hebben geleerd (hebben een rolmodel, ouders weet ik wat), anderen kunnen minder goed fietsen omdat ze geen complete fiets hebben (gehandicapt zijn). sommige zien waar ze heen gaan omdat ze een licht op hun fiets hebben (een idee wat ze willen voor de toekomst) anderen hebben een plattegrond van de omgeving zodat ze ergens kunnen komen (vaardigheden, kennis, weet ik niet precies).

Nu heb je ook verschillende manieren waarop je ergens kunt komen. Als je alleen fietst, moet je zelf alle wind doorstaan (hindernissen nemen, etc.) maar kun je wel op je eigen tempo fietsen, je eigen weg inslaan je route bepalen etc. Je bent wel helemaal op jezelf aangewezen, en sommige mensen zijn dat liever niet (van die schoolmeisjes die omrijden om iemand op te gaan halen, of is dat gewoon sociaal? ) Je kunt ook smane fietsen, maar dan... nou vul zelf maar in. dit gaat nog een stuk verder, maar daar zal ik jullie niet mee lastig vallen.

Maar wat wil ik hier nu mee zeggen?
Onafhankelijk zijn is een uiterlijkheid. Het kan je vooruithelpen (als je alleen fietst en je hebt een kaart en een goede fiets), maar het kan ook nadelig zijn (harde wind, een minder goede fiets). Je kunt dus alleen zelf bepalen of onafhankelijkheid, en in welke mate, goed voor je is. Je kunt best een stukje met iemand meefietsen zolang diegene dezelfde weg gaat, als je maar niet je eigen doel uit ogen verliest. Wat is er dan mis met die afhankelijkheid? Niets!
Ja, oke, misschien noem je dit geen afhankelijkheid, maar zo kijkt een buitenstaander (iemand die je voorbij ziet fietsen) wel naar je.

Conclusie: je kunt totaal niets zeggen over hoe een ander zou moeten leven en wat hij fout doet.

terwijl ik dit zat te lezen dacht ik over wat voor macht hebben jullie het? Op de basisschool had een 'vriendin' van mij veel macht. Alles doen wat zij zei, anders vloog je er uit en werd je gepest. Omdat ik al werd gepest wou ik dat liever niet. Maar ja, soms krijg je wel eens ruzie met haar, ze is ook onuitstaanbaar. Ik dacht: Als ik naar de middelbare ga, ga ik 1. niet naar de school waar zij heen gaat en 2. ik wil haar nooit nooit nooit nooit meer spreken. Maar ik durfde de telefoon er niet op te gooien toen ze belde, ik durfe de deur niet dicht te slaan toen ze langskwam. Op MSN en via de mail bleef ze me lastigvallen. Op haar nieuwe school had ze bijna geen vriendinnen (heel logisch) dus viel ze terug op mij. Ik durfde haar niet te laten vallen. Toen na een tijdje had ik er echt genoeg van. Ik stuurde haar een mail en zei dat ik haar nooit meer wou zien. 'Maar Esther, al die mooie jaren dan?' Ik moest bijna kotsen. 'Gelogen,' zei ik. 'Je denkt toch niet echt dat jij mijn vriendin bent geweest?' Sindsdien is ze kwaad op mij, maar ik spreek haar niet meer. Wat zij deed, was dat ook macht? Een kleine macht weliswaar, maar toch wel macht. (O ja Floor, ze heet stom nummer 1) Maar ik had haar eigenlijk ook best wel gebruikt om niet meer gepest te worden. (een jongen uit mijn klas die helemaal geen vrienden had werd zelf in de kliko gegooid en ik lieg niet!)