Forum

Een vraag die ik mezelf al een hele tijd stel is: "Waarop baseren wij ons zelfbeeld?"

Baseren wij dat op alles wat wij doen?
Baseren wij dat op wat anderen van ons denken?

En waarom zijn wij altijd onzeker en weten wij dat ons zelfbeeld slecht of laag is, maar vragen wij ons nooit af waardoor wij dat bepalen?

Ik denk dat dit bij iedereen verschillend is. Ik denk dat het bij de meesten een mengelmoes is van wat anderen over ze zeggen, wat ze doen en hoe ze zich voelen. Bij de een hangt het wat meer van anderen af dan bij de ander. Ik baseer het vooral op hoe ik me voel, en op wat ik teruglees in mijn dagboeken. Maar zeker ook op wat ik terugkrijg van vrienden en familie. Het kan heel leerzaam zijn denk ik, om veel van anderen te horen hoe ze tegen je aankijken, want je zelfbeeld is altijd een beetje verdraaid. Bij sommigen naar de negatieve kant, anderen zien zichzelf weer zoals ze willen dat ze zouden zijn...
@DrieNulZeven:volgens mij is het juist omdat we vaak onzeker zijn, dat we daar niet over nadenken. Het zou een logische stap zijn om op zo'n moment te bedenken hoe je je zelfbeeld bepaalt, maar volgens mij doen weinig mensen dat.
@neminem: ik ben het half met je eens. Ik denk dat het vaak zo is dat als je bang bent dat iedereen je onzekerheid ziet, dat niet waar is, maar aan de andere kant: als je niet onzeker bent heeft alles wat je doet een heel andere uitwerking op je omgeving, dan dat je niet zeker bent van je zaak.

Haha, dat is grappig! Iemand met een 'negatief zelfbeeld', die beschouwt zichzelf dus als slechter dan hoe hij/zij denkt dat anderen in werkelijkheid over hem/haar denken Maar als je dat laatste hebt bedacht, dan is je probleem eigenlijk opgelost

Sinds wanneer is dat grappig, er word een beetje simpel naar gekeken als ik het zo lees. Oh je hebt bedacht dat anderen misschien beter over je denken dan is het opgelost... Hoe kort door de bocht kan je gaan zeg?

Zelfbeeld is een complex iets aangezien het gesplitst is in vele facetten. Je kan je bv op professioneel gebied beter inschatten als anderen maar op sociaal vlak minder. Om het maar even in 2en uit te splitsen. Maar het is niet in 2en uit te splitsen en ook niet in 4en maar in veel meer facetten. Dus "het zelfbeeld" is iets dat simpelweg niet bestaat. Het probleem zit hem in de nuance, iemand vind een bepaald segment er uit niet goed, dat kan kloppen of niet kloppen dat maakt niet uit eigenlijk, het waarde oordeel dat iemand er zelf over heen legt is alles bepalend. Al is het een nietszeggend facet, als degene daar een dermate zwaar waardeoordeel over velt voor zichzelf dan is het een allesbepalend iets voor "het zelfbeeld". Verder maakt het ook niet uit of je de realiteit kent, of je weet dat anderen jouw positiever inschatten als jij zelf, want het waarde oordeel vel je over jezelf. Dit principe simpelweg snappen is dus VERRE van een oplossing.

Die facetten zijn vervolgens verder onder te verdelen in gevoelsmatig en verstandelijk. Die 2 maken de realiteit op. Het verstand kan wel weten dat het gevoel niet klopt maar als het waardeoordeel van het gevoel boven het verstand staat maakt dat niet meer uit. Je kan wanneer je met anderen praat op een afstandje naar jezelf kijken en rustig de zaken weergeven zoals ze zijn, omdat je de realiteit er aan kan toetsen, maar zodra dat weer weg valt, verval je opnieuw in het waardeoordeel van het gevoel. Beide factoren controleren elkaar en dus de realtiteit. Hoe je alles interpreteerd hangt net af van welke kleur je de realiteit mee geeft, maar deze is verre van consistent. Je bedenkt misschien wel hoe je zelf beeld is, maar de toetsing verschilt per moment, en het waardeoordeel ook. Er is niet 1 controlerend orgaan voor jezelf om alles te kunnen toetsen aan een voor jou absolute realiteit.

En een zinnetje zegt alles bij jou, "want als je weet hoe je echt bent" Dit weet je niet.. Doordat de toetsing van de realiteit variabel is. Je weet misschien wel beter, maar je voelt t misschien anders. Questie van mind over matter is hier NIET van toepassing. Beter weten staat dus niet gelijk aan beter voelen. Oftewel de beeldvorming van de zaken zoals jij deze voorstelt is scheef.

Sartre zei dat je je hele leven door een rol speelt. Bijvoorbeeld, een postbode is geen postbode, maar hij speelt dat rol. Terwijl hij tegenover zijn kinderen een andere rol speelt. Wat je bent is volgens hem bepaald door wie je tegenover jou hebt. Je bent alleen maar als een ander jou beschouwd.

Hoewel dat min of meer waar is, is dat beeld van jezelf meestal gedeeltelijk, als niet helemaal, een leugen (ook bekende als "false self" of zoiets, ik weet alleen niet meer wie het erover had, Jung misschien?).

Wat mij betreft baseer ik mijn zelfbeeld op wat ik denk waar te zijn, op wat ik van mezelf weet. Als iemand een opmerking doet, dan reageer ik er niet meteen op, maar denk er daarna over na. Wat ik van dat opmerking doe hangt van wie het maakt af. Als het een idioot is maakt het mij weinig uit (ook als hij een compliment doet), als het iemand is voor wie ik respect heb, dan is het anders.

Zelfbeeld is iets dynamisch. Het verandert met de tijd, met je acties, met je gevoelens, enz... Je kan niet eens zeggen dat je je hele leven dat, dat of dat bent geweest, want zoiets kan alleen maar van het standpunt van een ander waar zijn.

@znotje
Er zijn twee dingen die te verdelen zijn.
Realiteit, werkelijkheid, is het physieke wereld, buiten je ogen. Je kan het alleen maar via gevoelens beschouwen. Op dat informatie baseer je je eigen waarheid.
Maar je kan wel zeker zijn dat er een werkelijkheid is. Dat kan je bewijzen op de basis van Descartes's "cogito ergo sum". Als je denkt ben je in een heden. Dat betekent dat er een verleden en een toekomst is, want het heden is maar het grens tussen verleden en toekomst.
Het betekent ook dat je denkt, in woorden dus. En woorden zijn cultureel. Je hebt het van iemand anders geleerd. Dus er bestaan ook mensen om je heen, die ook kunnen denken, gezien dat ze die taal aan jou door kunnen geven.
En door met anderen te praten blijkt het dat er universele "waarheden" blijken te zijn zoals "1+1 = 2". Maar een waarheid is niet universeel omdat het van het individu afhangt. Dat kan alleen maar betekenen dat het een deel van werkelijkheid is, en dat verstand en logica dus wel tot een beschouwing van werkelijkheid kan leiden (tenminstens in een functionele wijze).

(ik hoop dat dit ongeveer begrijpelijke taal is... nu pas dat ik iets moelijks probeer te schrijven besef ik hoe slecht mijn nederlands is geworden )

@plastic

Ik stem in met wat je zegt over zelfomschrijving wat het maatschappelijke beeld betreft. Men gebruikt daarvoor inderdaad de anderen als een "reflectie". Maar er zijn toch een paar dingen die daar niet echt zouden kloppen. Dat zou inderdaad betekenen dat men niet vrij is van wie of wat hij is, en dat dat bepaald wordt door zijn omgeving. Dat zou grotendeels het einde van het begrip van "vrije wil" betekenen.
Dus ik denk toch dat men ook een persoonlijke identiteit heeft, dat wordt opgebouwd door zijn educatie, zijn eigen gedachten, zijn eigen wensen, misschien een kleine deel dat van geboorte wordt geërfd?, persoonlijke geschiedenis...

Het eerste geval zou dan misschien meer het zelfomschrijving waarover je praat zijn, en het tweede het zelfbewustzijn? Of zelfgevoel?

Quote:
@ fransoos: Je bent prima te begrijpen, prima geschreven op wat gangbare "de" in plaats van "het" foutjes na!

(bedankt ;-) en ja dat "de" en "het" gedoe heb ik nooit echt kunnen beheersen... na ja, zonder dat zou nederlands te makkelijk zijn, en saai )

Dat is waar. Er zijn... «déterminismes» (sorry, dit woord ken ik niet in nederlands, "bepalingen" misschien? Maar toch heb je een keuze.

Bijvoorbeeld, mensen die roken kunnen met een grote wilsvermogen stoppen met roken, ook al zou hun voormalige ervaringen met tobak meer aan doorgaan met roken leiden (vanwege de nicotine).
Iemand kan zich tegen moeilijke omstandigheden altijd verzetten. Ook al zijn is zijn keuze tussen dingen die van tevoren bepaald zijn, en ook al is het wijze waarop hij gaat kiezen ook bepaald (als iemand al gerookt heeft, wordt het moeilijker voor hem om daarna niet meer te roken)

Dus vrije wil is beperkt door de omstandigheden, en wat ik het universum van de mogelijkheden is steeds meer beperkt door de tijd (op het schaal van iedere individuele leven) maar toch bestaat het.

(ik hoop dat wat ik schrijf duidelijk is - als niet, vraag me dan om het opnieuw uit te leggen, want dit over filosofie schrijven in het nederlands lukt me met moeite - hoewel het goed is om weer te oefenen)

volgens mij gaat het over authenticiteit, of je oorspronkelijkheid versus je identiteit. Als het gaat om beelden (is een construct, gemaakt door een interpretatie van de waarneming), zou je kunnen zeggen dat je bent wie je denkt dat je bent, of dat je bent wie anderen denken dat je bent, of wie je wezenlijk bent. Volgens mij zijn we oorspronkelijk alleen het Leven dat door ons heen giert. Al het andere is je identiteit, wat je van jezelf maakt (of laat maken). In trainingen die ik geef over het AHA-model (het non-egoïsch model), is authenticiteit een element van het model, met als verwarring identiteit.