Forum

Angst

We leven ons leven in angst, van begin tot eind. De leidraad is de ambivalentie met sociaal gedrag. Sinds het begin van elke relatie worden onze gedachtes benevelt door angst, angst voor het onbekende, angst voor het einde. Elke stap in de duisternis roept meer vragen op dan antwoorden dat het geeft. Na elke stap loert de angst voor verandering. De mens heeft simpelweg tijd voor adaptatie nodig, maar in elke willekeurige relatie zijn veranderingen een gegeven, geen vooruitzicht. Men heeft geen tijd om zich er op aan te passen. Tegelijkertijd is er de angst het kwijt te raken, ook al is het onwenning en nieuw wanneer men er eenmaal aan geroken heeft wil men meer. Ook in het geval van falen, de drang is er nu eenmaal. Na een tijd van falen ontwikkel je een bijna inmense drang naar meer, tegen beter weten in. Wat het is, is moeilijk te omschrijven, het is een bijna idyllische drang naar een perfect leven, en de wetenschap dat er meer dwazen als jij rondlopen maakt het onweerstaanbaar het keer op keer te proberen, een vicieuze cirkel. Hoop, angst, falen, wanhoop het is een routine dat bij de mens ingeprogrammeert lijkt te zijn. Totdat de cirkel doorbroken lijkt te worden door een enkele keer succes, de aanwakkering van de vlam. En dan komt het niet accepteren van de realiteit, en stilletjes ga je alle mogelijke doomscenarios in je hoofd af, want de enige angst die er is, is het weer uit handen moeten geven van de perfectie van het sociale streven.

wat je zegt is wel herkenbaar. ik heb het nooit zo uitgedacht, en ook niet in de hopeloze ondertoon die jij er aan geeft, maar ik weet wel wat je bedoelt. Ik begrijp je wel. voor zover ik naturulijk jou kan begrijpen.
is dat oke voor jou? misschien doet het iets als jouw kijk erkend en begrepen wordt.

Bad, je zegt dat het over angst gaat, maar is alles niet te herleiden tot hoop? In jouw verhaal, die vicieuze cirkel enzo, kan het net zo goed hoop zijn als angst die de drijvende kracht is daarachter. Hoeft niet perse negatief te zijn. Als iets faalt, dan is het namelijk niet logisch dat je het opnieuw probeert. Tenzij je de kracht van hoop meerekent. Hoop zorgt voor een nieuwe poging.
Tegenwoordig is het steeds vaker dat extreme dingen gedaan worden door de kick van angst, dat is waar. Angst zorgt dan voor herhaling. Maar in het geval van relaties enzo, denk ik dat hoop (verlangen naar beter) je voortstuwt, en niet angst.

Het feit dat we gedreven worden door angst (ik zie het liever als combinatie van liefde en angst, waarbij liefde natuurlijk uiteindelijk wint , wordk ietsje vrolijker van..) hoeft daarom ook niet negatief te zijn volgens mij. Hoe kan je de mooie momenten echt appreci?ren als je niet ergens weet, ergens de angst voelt, dat het slechter kan gaan?

Dat zeg ik