Forum

Hebben jullie ook wel eens dat je opeens van alles inziet? Ik bedoel dan dat sommige dingen waar je je normaal druk over zit te maken oppervlakkig zijn en... Ik druk mezelf niet goed uit. Ik bedoel dus te zeggen dat je geen zin hebt om sociaal te zijn, omdat wat andere mensen je vertellen niet een belangrijk ding is. Voor jou dan. Dat je een beetje in een "trance" zit... Gewoon antwoorden en normaal doen tegen anderen en je dan eigenlijk heel erg fake voelen, niet jezelf... Want zonder mensen om je heen ga je dan ontzettend filosoferen. Denken over wat leven is enz.

Ik krijg dat gevoel als ik een tijdje met niet al teveel mensen contact heb gehad, als ik me niet druk heb hoeven maken over "wat draag ik" en "vindt hij me stiekem leuk". Dan krijg ik dat gevoel, dat wat ik normaal doe "anders" is dan hoe ik me nu voel. Alsof ik eigenlijk van een afstandje mijn lichaam zit te besturen.
Alsof wat je de laatste weken/dagen hebt zitten doen, een andere ik en leven was dan wat je normaal doet. D?t bedoel ik (h?h?, ik heb de goede uitleg gevonden).

Sorry voor de lengte, ik hoop dat ik het een beetje duidelijk heb kunnen maken. Maar hebben jullie daar ook last van (soms)? Want ik zit er nu middenin, en school begint maandag weer, en dan moet ik weer met iedereen praten en vrolijk doen en belangstelling tonen en daar heb ik nu al de pest in eigenlijk. Aan de andere kant ben ik geloof ik behoorlijk depressief aan het worden op deze manier . Naja, iemand ervaring met dit gevoel?

Gezien je leeftijd lijkt het me geen vreemd probleem hoor

Weet in ieder geval dat je in verschillende situaties een andere "zelf" laat zien. Dit is niet vreemd, wat het blijft jij die zus of zo reageerd in bepaalde situaties. Maar andere mensen oppervlakkig vinden, hoe goed ken je de "andere mensen". Vaak is het zo dat mensen volgens een verwachtingspatroon reageren waar diepzinnig zijn niet in hoort. Dat betekend niet dat ze dit niet kunnen zijn. Alleen dat sociale omgang het niet toelaat.

Ik ga op school eigenlijk zo'n beetje alleen met één meisje om, we zijn zo'n beetje altijd samen omdat wij elkaar begrijpen en ook over alles kunnen praten (dus ook over belangrijke dingen, en filosoferen). Het is niet zo dat ik andere mensen niet aardig of leuk vind ofzo, ik heb gewoon niet zo'n behoefte aan hun gesprekken. Ik moet me als ik in zo'n groepje gaan zitten erg aanpassen, en daar heb ik dus vaak geen zin in. Ik heb dus eigenlijk heel erg geluk dat ik iemand ken die ook ervan houd om over belangrijke dingen te praten. Anders is het denk ik een stuk lastiger op school. Omdat je dan inderdaad jezelf niet echt kunt zijn. Je leid voor je gevoel eigenlijk twee levens, en dat is niet fijn (dat vond ik niet fijn iig toen ik nog niet zo'n goede vriendschap had met dit meisje). En het vervelende is dat je er ook niet vreselijk veel aan kunt doen, je kunt niet veranderen wie er bij je op school zitten. Het is misschien wel fijn als je iemand hebt waar je buiten school mee kan praten over belangrijke dingen, dan kan een enorme steun zijn, en dat kan maken dat die oppervlakkige gesprekken op school minder erg zijn. Je ergerd je er minder aan (dat is iig mijn ervaring) en je kunt dan meer jezelf zijn. Ik hoop dat mijn verhaal beetje duidelijk is en je er iets aan hebt