Forum

Zijn er eigenlijk hb'ers hier die ooit liever wilden dom zijn. Of die door mensen als dom of lomp worden bestempeld?

En wie vind het leuk_niet leuk, zelfs een compliment om als een dommerik (voor anderen) door het leven te gaan?

hetgeen wat anderen als dom beschouwen.
voor mij heeft dat niet echt een betekenis
Ik weet alleen dat ik vroeger graag dom wilde zijn. Misschien bedoelde ik toen dat er niets van me verwacht zou worden, of de dingen voor mij gedaan zouden worden, een vorm van luiheid.
ik wete het niet precies..
vroeger me gewoon af of nog mensen dat gevoel kenden.
dat de stempel hb zo'n last is/was dat ze dan maar liever het tegenovergestelde zijn/hebben..dus heel laag iq

Hm.. dit doet me wel een beetje denken aan het topic over hoog IQ of mooi uiterlijk.

"Dom zijn" in de zin van het echt niet kunnen en een heel laag iq hebben zou ik ook niet willen. De frustraties die daarbij komen kijken zijn volgens mij nog veel groter dan wat er nu speelt. "Willen dat er niets van je verwacht wordt" komt me wel heel erg bekend voor. Vooral vorig jaar heb ik gemerkt dat ik altijd maar een beetje gezweefd heb op het idee dat ik het allemaal wel kan. Vakken als natuur- en scheikunde gingen me altijd heel erg gemakkelijk af, ben NT profiel gaan doen, deed nog steeds niet veel voor school, maar vorig jaar was er ineens zo een gigantische tegenslag. Ik kon de motivatie niet meer opbrengen om gewoon opdrachten te gaan maken en oefeningen te doen (had het nog nooit hoeven doen - waarom nu wel) en t?en merkte ik hoe veel er van mijn omgeving van me verwacht werd. Iedereen die te weten kwam dat mijn punten helemaal niet meer zo denderend waren geloofde het in eerste instantie niet. Vrienden waren teleurgesteld, leraren vonden het stom van me en begrepen niet hoe het kon en dat maakte het er niet beter op. Goed, uiteindelijk heb ik het gehaald over te gaan, maar ik begin nu toch echt wel te twijfelen over wat ik later moet gaan doen. Het leek me altijd wel vanzelfsprekend dat ik een universitaire studie zou gaan doen, goed leren, veel leren, een hoge functie krijgen ergens, geld verdienen etc etc, maar ik weet niet of dat wel is wat ik wil.

Het gaat veel door mijn hoofd of het niet beter geweest was als ik bijvoorbeeld vmbo gedaan had, was ik binnen 4 jaar klaar geweest en had ik daarna kunnen doen wat ik wilde. Gelukkig zijn kan ten slotte op zo veel manieren, daar heb je een hoge opleiding niet voor nodig. Mensen zouden geen hoge verwachtingen van je hebben, maar je gewoon zien als een doorsnee iemand en je juist meer waarderen als je uit je 'rol' valt en iets bereikt dat 'hoog' en 'goed' is in plaats van teleurgesteld zijn (als je het eens wat minder doet bij je 'intelligente' rol).

Maargoed, ik heb gedaan wat ik heb gedaan en ik zie wle verder. Ik hoop alleen dat ik verwachtingen en wat ik zelf wil uit elkaar kan blijven houden als ik volgend jaar een studiekeuze moet gaan maken.

Ik zou wel eens niet hoogbegaafd willen zijn, nouja, ik wil mijzelf wel blijven zoals ik nu ben, en niet dommer dus, maar ik zou vaak willen dat ik niet zo bestempeld was... gewoon omdat men dan verwacht dat je alles meteen snapt, en zo raar tegen je aankijkt als ze het weten. Daarom vertel ik het bijna nooit...

@ Lque: helemaal gelijk

Vroeger toen ik klein was (echt klein, 7 ofzo) was ik altijd heel bang dat ik eigenlijk heel dom was. Dat mensen mij voor de gek hielden, omdat ze wisten dat ik het toch niet door zou hebben. Ik was bang dat ze zeiden dat ik heel slim was, omdat mij dat een goed gevoel zou geven en ik toch niet zou snappen dat het gewoon nep was. En dat mensen steeds zeiden dat ik iets goed deed, omdat ze niks verwachtten van zo'n dom kind als ik. Ben zelfs bang geweest dat ik het downsyndroom had, en nog te dom was om het door te hebben!

Eh, de moraal is eigenlijk: wie je bent zit in je hoofd. Natuurlijk zijn er anderen om je heen, maar de vergelijking met anderen maak je zelf. Interpretaties van gedrag van anderen maak je zelf, en reacties van anderen lok je zelf uit. Dat is niet negatief of positief bedoeld, en ik bedoel ook niet dat mensen alles altijd aan zichzelf te danken hebben. Dat is maar net afhankelijk van je opvatting over 'zelf' en over 'vrije wil' en over 'de wereld'.

Wat ik ook nog wou zeggen: ik hoop dat jullie zelfbeeld niet geheel afhankelijk is van je hoogbegaafdheid. Intelligentie zegt veel over je, maar niet alles. Moet eerlijk zeggen dat ik dat steeds meer besef nu ik werk en reis. Toen ik nog op school zat of studeerde was intelligentie veel meer een big-deal dan nu.

slim is wat anders dan wijs, en ik denk dat wijsheid het meeste over iemand zegt...