Forum

Ik ben niet zozeer iemand die spiritualiteit hoog in het vaandel draagt, al heb ik er helemaal niets tegen.
Voor mij betekent spiritualiteit gewoon een zoektocht naar wie je bent. En op welke manier je dat ook doet, das al gelijk. IEder zijn eigen weg.

Maar waar ik toch op wil drukken. En zeker voor hb'ers. Door het denkvermogen van hb'ers kan zo'n zoektocht heel vermoeiend en verwarrend zijn. En proberen we het vooral 'denkend' op te lossen.
maar daar gaat het nogal eens mis. Omdat iedere identiteit-zoeker, via het denken sowieso ooit op een pint komt of zal komen dat het denken niet meer de sleutel biedt.
Ik ken meerdere hb'ers die zo geflipt zijn en zelfs opgenomen zijn inde psychiatrie of zelfs instelilngen voor mentaal gehandicapten!!!!.

Ik ken mensen die helemaal niet hb-zijn of tohc zo niet bestempeld of getest, en die me veel wijzer, rijper overkomen dan hb'ers met zogezegd veel wijsheid en kennis.
Deze mensen benaderen niet alles via hun verstand maar met hun gevoel. En daar heb ik ondertussen veel meer voeling mee dan met hb'ers waarmee ik ooit dacht op dezelfde golflengte te zitten.

Het kan een tijdje helpen te weten dat je hb bent, maar lata het niets zijn waar je je aan vast houdt..gene criterium voor 'anders-zijn'. IEdereen is anders, en tegelijk is iedereen gelijk.

En als je dan toch zo graag denkt en de logica van de dingen wil zien, samengang etc..gebruik dan dat denken om uiteindelijk toch tot de conclusie te komen dat je dat denken op een bepaalde moment achterwege moet laten. En dat het dan eindelijk de tijd is om eens echt te gaan leven.
Hetgeen we zo graag willen vatten, snappen, begrijpen, dat is nu eenmaal niet te begrijpen. Dat is enkel te 'zijn'. En dan denk je niet meer...of dan is denken niet meer dan een hulpmiddel net zoals je handen of je ogen of wat dan ook.

kijk naar een roos, en benoem het niet als 'roos'..maar wees de roos..en dan heb je het..

ja, misschien.
ik verkondig dit wel..maar besef goed dat al die woorden maar mijn woorden zijn, en dat uiteindelijk iedereen zijn eigen waarheid heeft.
heb het misschien al meerdere malen geschreven op dit forum..dat ik die dingen meestal uit frustratie even kwijtwil, en achteraf wel weer relativeer.
maar ik geef ook toe dat het wel eens deugd doet dat iemand me eens soort van gelijk geeft.

nou ja..nooit gelijk krijgen...je gelijk maak je zelf...reflectie.
En soms , op een zwakker moment kan het gewoon even bevestiging geven. zoals wanneer ik even frustraties wegschrijf..de relativiteit even vergetend
en na relaitveren speelt gelijk krijgen ook geen rol meer.
en of ik gelijk krijg of niet...dat zal niet veel veranderen
gelijk krijgen bevestigt het ego van zijn gelijk..ongelijk krijgen versterkt een ego enkel in het bewijzen van zijn gelijk...en what's the point there?

jep..het ging over spiritualiteit...maar eigenlijk heb ik er verder ook niet veel meer over te vertellen.

mmmm is er dan inhoud bij gekomen ? To the point?
Not really dus ik snap dat er geen mens op post...

Ik snap dat je kan flippen van een bepaald soort spiritualiteit of op een bepaalde manier, maar toch niet van alles? T is maar hoe je ermee omgaat...

Ik denk dat je daar nog makkelijk aan kleine subtiliteiten voorbij kunt gaan. Volgens mij staan denken en voelen helemaal niet zo ver van elkaar af als veelal wordt voorgesteld.

Soms kan je ook vast zitten in -een bepaalde manier van- denken. Dat is ook vastzitten. Tot op een bepaalde hoogte ben je geneigd je problemen op dezelfde manier op te lossen. En vanaf een bepaald niveau zal je tegen een probleem aanlopen dat juist wordt veroorzaakt door die manier, en wat je zult ervaren als een muur, een doodlopend spoor, voor misschien wel jaren, omdat je je er niet bewust van bent wat je elke keer weer hetzelfde doet. Je kunt een probleem nog op zo veel manieren benaderen, als iets essentieels niet verandert doe je toch elke keer weer hetzelfde. Weleens point-and-click spelletjes gespeeld op het internet? Dit zijn puzzels waarbij je bijvoorbeeld uit een kamer moet ontsnappen (bekend voorbeeld, the Crimson room), en je komt er vaak achter dat je tegen de oplossing aanloopt door op een onconventionele manier te werk te gaan.

Maar ik denk dat je ook met het onbevatbare in ieder geval om kan gaan. Je kunt het in je denken wellicht hanteren al is het maar door er een label op te plakken en vervolgens dat label te manipuleren, er karaktertrekken aan hangen (of niet) en daarmee schuiven, om vervolgens alsnog een beeld te krijgen van je onbevatbare (namelijk door het te bevatten in die mate waarin dat nog gaat). Als je daar goed mee om gaat kan je denk ik alsnog verder komen. Zo gaat het volgens mij ook in de wetenschap.

Ik vind het wel interessant om flippen te beschrijven als kortsluiting. Het lijkt mij dat je in een gedachtespiraal vast komt te zitten. Een gesloten circuit, waar je met je gedachten niet meer uit komt. Je loopt als het ware achter jezelf aan zonder dat je gedachten iets nieuws opleveren. Als je dan niets aan de situatie verandert, lijkt het me niet onlogisch als er een keer de stoppen doorslaan. Dus moet je voor die tijd iets veranderen, hoe onlogisch je het ook vind. Je zit vast, dus je eigen gedachten leveren niets op. Je zult iets onconventioneels moeten doen. Dus... denk eens de andere kant op. Of, haal de spanning van je circuit af, en reserveer elke week een uurtje om naar je schakelbord te kijken. Of doe iets compleet anders en kijk naar de overeenkomsten of verschillen met je eigen gedachtenspiraal.
Maar het blijft wel belangrijk om voor jezelf te onthouden dat het belangrijkste is je zelfbehoud. Wat je ook doet. Dus het ís ook nuttig om soms even de spanning van je circuit te halen. Dan maar even leren koken, een taal leren, of, ook niet onhandig, je richten op je school/studie. Want jij blijft het belangrijkste element van je gedachten, en zonder jou al helemaal geen oplossing.

Vind dit een super interassant onderwerp Flippen is voor mij, uit eigen ervaring, niet een vastzitten geweest, maar juist een doorschieten, een spirituele ervaring mét een denkend begrip daarin en daarin doorschieten dat je ineens álles (universeel gezien) begrijpt maar tegelijkertijd zo doorgaat dat je gevoelens ervaart die je normaal gesproken in een jaar hebt maar dan iedere 10 minuten (!) ervaart. Heel heftig dus. Vermoed dat Lque hb'ers heeft gezien/meegemaakt die op deze manier doorgedraaid zijn en zelfs opgenomen zijn geworden.
Zelf bleef ik net op het randje, kon nog net een weggetje terugvinden, ben ondanks wel aan de medicatie geraakt.
De ervaring opzich, 'omhoog' gezien, was op zich mooi, tot het moment dat ik 'wist' als ik doorging daarin dat ik gewoon dood op de bank zou aangetroffen worden de andere dag en ik moest dus 'terug' ... Het heeft me uiteindelijk veel geleerd, over het spirituele, over het beheersen van je gedachten, maar ook over mezelf.
HB en spiritualiteit ... een heel heftige combinatie.