Geplaatst op 14-11-2003 om 17:20
Ik denk dat, Philip, als je gewoon wat zekerder van jezelf wordt, wat meer vertrouwen enzo, aan beide kanten van de "zaak", dat je dan sociaal ook een stuk beter mee kan.
Mijn verhaal hieromtrent?
Hmm.
Moeilijk.
Ben me eerste blind gaan aanpassen aan de groep, totdat ze me een 'eindelijk normaal meisje, in het begin was je zo raar' vonden. Toen sloegen bij mij de stoppen door en ben ik op zoek gegaan naar mezelf, een proces dat wel altijd voort zal duren, maar ik ben een eind verder. Ik heb me losgerukt uit die omgeving en ben opnieuw contacten gaan leggen: maar dit keer met mezelf en niet met het beeld dat mensen graag van mij hebben. Dat is gevaarlijk, maar geeft uiteindelijk de echte contacten die mensen nodig hebben denk ik: vriendschap. Ik ben blij dat ik die stap eenmaal heb gewaagd. En het blijft een bijstellen en het bij jezelf blijven, wat niet altijd even makkelijk gaat, iedereen maakt fouten, maar leven met die instelling bevalt me toch veel beter dan mezelf zien als het buitenbeentje dat geen buitenbeentje is volgens de omgeving.
Ja, iedereen vind je aardig, maar niemand geeft om je. dat gevoel ken ik heel goed. Gelukkig is dat nu anders. Waarmee ik niet wil zeggen dat aanpassing slecht is, het is een manier en blijft altijd een deel van je, iedereen past zich op een bepaalde manier aan, behalve autitische mensen.
Vertrouwen in de wereld, begint bij jezelf...
(Tegeltje?)
