Forum

wie heeft hiermee ervaring?

Wat wil je precies weten als je vraagt naar ervaring?

En verder wat toepasselijk is op hoogbegaafde zittenblijvers:
"Drie rollen

Onder druk van de groep kan het kind kiezen uit drie rollen:

1. Het kind zegt "ja" tegen de groep, gaat met de groepscode meedoen. Voor het hoogbegaafde kind houdt dit in dat het zich kinderlijker probeert te gedragen dan het is, of dat het zich voegt in een gewoonte om middelmatige prestaties te laten zien.Eerst heeft die keuze nog weinig gevolgen, maar later komen er steeds duidelijker signalen uit het kind zelf en uit z'n omgeving dat het kind zich niet goed manifesteert: het verliest z'n eigen waardigheid. We spreken dan van intra-persoonlijke problematiek: het kind moet zich anders manifesteren dan het is. Deze situatie leidt vaak tot verwijzingen naar psychologische hulpverlening (RIAGG).

2. Het kind zegt "nee" tegen de groep. De groep zal dan ook "nee" zeggen tegen het kind. Isolement is het gevolg.

3. Het kind zegt de ene keer "ja", de andere keer "nee". Dit noemen we code-hopping: het kind springt van de ene code naar de andere. De omgeving weet dan niet waar het kind staat, men ervaart het kind als onbetrouwbaar."
Brond: http://www.choochem.nl/onderpresteren.php

Ik heb geen psychologie gestudeerd dus zoiets als [Hmmhm] dat kan ik niet... maar ik kan wel uit ervaring spreken
Ikzelf ben hb (al is dat nooit getest) en dyslectisch (al is dat nooit uit tests gekomen)... waarschijnlijk zijn jouw zoons erger dyslectisch als ik (omdat het uit tests is gebleken) en natuurlijk is ieder mens anders, maar toch wilde ik wat zeggen...
Ik heb vannaf de lagere school al moeite gehad met b's en d's... ij's en ei's ... eu's... ui's .... ... op de middelbare school kwamen daar een stel dingen bij in de engelse taal, naamvallen in het duits en franse werkwoorden....
het was bij mij vooral omdat het niet logisch is... je moet het echt in je kop stampen en 'aannemen dat het waar is'... b's en d's meer omdat ze op elkaar lijken en zo waren er vast nog wel meer dingen.... zo scheef ik 'misschien' en 'eigenlijk' soms in 1 opdracht op drie verschillende manieren... omdat ik het gewoon niet wist... en ik er met logica niet achter kwam...

Ik weet natuurlijk niet in welke mate jouw jongens dyslectisch zijn en in hoevere hun iq hun kan helpen bij een oplossing... maar ik denk dat logische ezelsbruggetjes wel heel erg zullen helpen... zo heb ik de engelse dinsdag en donderdag uit elkaar leren houden...en bij de regel van 't kofschip dat er een 't' achter komt als het WEL in 't kofschip zit ... en deze regels (en wel meer, die ik grotendeel ook zelf heb verzonnen) gebruik ik nu nog heel regelmatig...
Daarnaast denk ik dat je zeker moet laten merken dat ze wel slim zijn maar gewoon moeite hebben met taal... laat ze ook dingen doen waar ze juist heel goed in zijn!
(moeilijk) taal kan erg leuk zijn als je leuke, goede en makkelijk te onthouden ezelsbruggetjes hebt... misschien krijgen ze er dan zelfs lol in...

Misschien kan je dingen doen die met hb te maken hebben... wij hadden vroeger een boek van ene meneer De Haan, als ik het me goed herinner en daar stonden dan apparte zinnen in om te dicteren... die waren gewoon leuk en je was eigelijk helemaal niet met taal bezig....
en ook andere dingen met hb... mijn moeder is ook wel slim maar ik denk niet hb, en zij heeft heel veel dingen met ons gedaan... die misschien niet allemaal met hb te maken hadden, maar wel dingen waardoor ik (denk ik) veel geleerd heb over verschillen tussen mensen.. m'n broer is ook hb en toch is ie heel anders... en zoals ik al zei is mijn moeder (denk ik) niet hb, maar wel slim en 'waardevol'.

Misschien kan je informeren bij 'terecht bezorgde ouders' voor boeken of lesmateriaal voor hb kinderen om thuis met ze te doen,
misschien hebben ze nog wat ezelsbruggetjes ook...

.... hehe... www.terechtbezorgdeouders.nl ... wist niet eens dat ze een site hadden
Misschien heb je er wat aan...

ow, en misschien kan je kijken of er ergens een school is die wat hb-vriendelijker is, of wat vrijer misschien...
omdat je jongste zoon daar toch niet echt wat heeft
maar dat is misschien ook niet zo makkelijk als het klinkt....
het is ook wel fijn als ze allebij op dezelfde school zitten, lijkt mij

nou, succes iig

ps. ik denk dat ze wel een goede moeder aan je hebben...

vandaag ging ik met mijn zoontje eerst even langs de huisarts en daarna bracht ik hem naar school. heel de tijd gezellig samen aan het kletsen en hij loopt de klas binnen.... de kids zitten in eeen kring verdeeld over 5 lange banken. een van de vijf is leeg en daar gaat hij zitten en je ziet hem gewoon zijn schermpje om zich heen optrekken. zo van daar gaan we weer ben er wel maar ben er even niet. helemaal gesloten houding neergeslagen ogen hoofd naar beneden alleen en volledig in zich zelf gekeerd nog een voorzichtige vragende blik door het raanm van de duer van de klas naar mama... zo van moet dit nu echt.... maar met zo'n houding van kan het net zo goed niet vragen want... ik moest vreselijk huilen en ben gauw weggegaan anders had ik hem zo weer mee naar huis genomen. wie komt dit bekend voor? en wat doe je eraan?

thanks !

"de kids zitten in eeen kring verdeeld over 5 lange banken. een van de vijf is leeg en daar gaat hij zitten en je ziet hem gewoon zijn schermpje om zich heen optrekken. zo van daar gaan we weer ben er wel maar ben er even niet. helemaal gesloten houding neergeslagen ogen hoofd naar beneden alleen en volledig in zich zelf gekeerd nog een voorzichtige vragende blik door het raanm van de duer van de klas naar mama... zo van moet dit nu echt.... "

Daar herken ik mezelf helemaal in. Ik deed dit op precies dezelfde manier. Ook van mij dachten ze dat ik een autistische stoornis had (bleek niet zo te zijn). Bij mij was het dan ook spontaan over zodra de school uit was. Het was voor mij een manier om me af te sluiten van wat er in de klas gebeurde. Ik heb later nog allerlei onderzoeken gehad en volgens een aantal psychologen (het vervelende aan HB is dat je constant bij de psycholoog en de orthopedagoog en wie allemaal niet meer zit) is dat hetgene geweest dat mij "gered" heeft. Wanneer ik het me zwaar aangetrokken had, had ik er later misschien nog een trauma aan over kunnen houden.

Wanneer banden in een klas eenmaal gelegd zijn, verandert er vaak niet zo veel mee. Ik heb het geluk gehad dat mijn moeder mij naar een andere basisschool heeft gedaan, waar ik meteen ook 'geholpen' werd. Ze waren meteen extra enthousiast toen ze hoorden dat ik HB had en ik werd vanaf dag ??n gestimuleerd met andere werkjes. In de klas werd dat ook geaccepteerd - ik was niet de enige die op eigen niveau werkte. Er waren meerdere mensen met HB (maar wel op een ander gebied dan ik, de rest waren echt wiskundewondertjes terwijl talen meer mijn sterke kant zijn) en er waren ook mensen die niet zo goed meekwamen en extra begeleiding kregen. Hopelijk kun je de juffrouw overtuigen om hem wat extra moeilijke werkjes te laten doen, misschien dat dat hem meer interesseert.

Je moet natuurlijk maar net het geluk hebben dat er een goede school in de buurt is en dat ze plek hebben.

Blijven zitten lijkt me niet de beste oplossing, dan raak je natuurlijk nog minder gemotiveerd. Stel je voor, je kan alles al, en dan moet je het nog een keer doen? Ik heb vroeger ook onder gepresteerd. Ook als je HB bent, moet je natuurlijk iets leren. Het gaat niet vanzelf, alleen eens tuk makkelijker. Wanneer je echt geen zin meer hebt in school, als je het vervelend vindt, doe je soms gewoon minder moeite om het te leren. Ik kan me wel voorstellen dat hij zich kapot verveelt. Dat zou dus misschien worden kunnen verholpen met extra werkjes in de klas. Maar dan moet je wel de juffrouw zien te overtuigen ...

Wel erg leuk dat je hem thuis stimuleert - misschien dat dat hem meer motiveert. Probeer iets te vinden dat hij leuk vindt, puzzeltjes bijvoorbeeld. Toen ik jonger was, was ik gek op de boeken van Waar is Wallie. Dat zijn gigantische zoekplaten waarop een paar poppetjes verstopt zijn, dus ook geschikt voor jongere kinderen. En spelletjes- en puzzelboekjes kun je natuurlijk overal aankomen. Misschien zit er in de buurt ook een organisatie van ouders met hoogbegaafde kinderen? Mijn moeder was lid van Pharos. Zij geven adviezen aan ouders, ze geven brochures uit voor ouders en leerkrachten, er zijn ochtendjes en avonden waarop je andere ouders kunt ontmoeten. Bovendien organiseren ze ook leuke dingen voor kinderen: spelletjesmiddagen, kampen. Misschien kan je zoon daar ook gelijkgestemde vriendjes ontmoeten, die hem niet 'raar' vinden.

Ik hoop dat het allemaal goed afloopt met je zoon, ik kan me voorstellen dat je het niet aan kan zien als het achteruit in plaats van vooruit gaat... Maar ik heb er alle vertrouwen in met zo'n gemotiveerde moeder.

Al die schemaatjes zijn wel leuk en overzichtelijk enzo, maar...

Nou ja hoe dan ook, ik kan me voorstellen dat het voor hem gewoonweg niet belangrijk genoeg is. Misschien dat lezen (het associ?ren van tekens (zichtbaar) met betekenis) en de regels daarvan voor hem gewoon niet belangrijk genoeg zijn. Het is voor ons wellicht vanzelfsprekend en als je het kunt zijn er zoveel mogelijkheden, maar het moet wel interessant voor je zijn om het te leren. Zeker als hij het leren van spelling en dergelijke dingen associeert met school (negatieve associatie!). Dan doet het leren ervan hem misschien zelfs steeds denken aan school, aan een juf die dit leren hem opdringt, en krijgt hij er nog minder zin in (en behoefte aan, en werkelijk, de wereld is nog steeds groot zonder perfect te kunnen lezen).

Tsja, voor jullie is de noodzaak om te kunnen lezen wellicht bijna vanzelfsprekend, want je eigen arbeidsmogelijkheden en bewegingsruimte worden er dagelijks door bepaald. Maar dat geldt voor dat jochie waarschijnlijk niet! Om te voetballen hoeft 'ie niet te kunnen lezen, om te praten hoeft 'ie niet te kunnen lezen, om te spelen hoeft 'ie niet of nauwelijks te kunnen lezen... En het idee van de noodzaak om te leren om "iets te bereiken" kent hij wellicht nog niet. Werk? Wat is dat. Misschien kan je hem aansporen om iets te willen leren? Het klinkt misschien vreemd, maar als hij iets wilt weten... "zoek het zelf maar op." Ik zou echt niet weten hoe en of dat past bij jullie manier van opvoeden, en het is maar net een suggestie, maar wellicht dat het toch wat ide?en wakker maakt bij jullie.

Met groet, en succes...

Dat doet me goed Alsnog het beste,

Maarten