Geplaatst op 9-3-2004 om 14:08
Ik denk dat ik als steen juist liever zou hebben dat er geen andere steen naast ligt.
Als steen heb je namelijk de eeuwigheid en is de eb en vloed een seconde. Om dan naast eenzelfde wezen te liggen die dezelfde goede dingen kan, nee. Ligt er ook aan of je kunt communiceren als steen zijnde. Als dat niet kan, dan kun je alleen maar jaloers worden omdat de ander iets kan zien wat jij niet kunt zien (die steen blokkeert namelijk hoogstwaarschijnlijk een deel van je toch al beperkt uitzicht). Als je wel kunt communiceren is het wel aardig dat je een andere steen naast je hebt. hoewel: praten terwijl je wete dat niemand je kan verstaan biedt wel meer mogelijkheden.
Maar ik weet niet of je het zo bedoelde. Je doelt waarschijnlijk op socialitiet. Ik weet dat de mens een sociaal dier is, maar van stenen weet ik het niet.
(ooit het gedicht van Vasilis gelezen?)
Tijd
Ik droomde dat ik langzaam leefde...
langzamer dan de oudste steen.
Het was verschriklijk: om mij heen
schoot alles op, schokte of beefde,
wat stil lijkt. `k Zag de drang waarmee
de bomen zich uit de aarde wrongen
terwijl ze hees en hortend zongen;
terwijl de jaargetijden vlogen
verkleurende als regenbogen...
Ik zag de tremor van de zee,
zijn zwellen en weer haastig slinken,
zoals een grote keel kan drinken.
En dag en nacht van korte duur
vlammen en doven: flakkrend vuur.
de wanhoop en de welsprekendheid
in de gebaren van de dingen,
die anders star zijn, en hun dringen,
hun ademloze, wrede strijd...
Hoe kon ik dat niet eerder weten,
niet beter zien in vroeger tijd?
Hoe moet ik het weer ooit vergeten?
M. Vasalis (1909 ? 199
