Geplaatst op 20-10-2006 om 19:44
Beste Plastic, ten eerste bedankt voor je reacties die doordringen tot de diepere betekenis van deze probleemstelling.
De vraag, van wie zou ik graag erkenning willen ontvangen? Dat maakt werkelijk niets uit, al is het de bakker op de hoek. Zelf ben ik van mening dat het mogen ontvangen van erkenning niets anders is dan een basisbehoefte van ieder mens. Dit hoeft zeker geen gelijke in uiterlijke kenmerken te betreffen, ik kijk niet eens naar uiterlijke verschillen en vind het erg jammer dat je de term "arier" gebruikt. Het heeft ook niets met assistentie te maken, een fijn gesprek of een spelletje schaak kunnen me al een gelukkig mens maken. Wat de handelswijze betreft, ik ga simpelweg te diep door op tal van onderwerpen en tot mn grote ongenoegen schikt dit veel mensen af. Ik heb op het forum tal van onderwerpen gelezen die exact dezelfde probleemstelling behandelen en onderwerpen als vertrouwen en egoisme in behandeling nemen, het gaf enige opluchting om dit te mogen lezen.
Genegenheid, dit is een heel moeilijk onderwerp. Ieder mens heeft hier behoefte aan en tal van wetenschappelijk studies hebben aangetoond dat dit de gezondheid kan bevorderen, denk hierbij aan een afname van stress. Ik heb dit specifieke onderwerp ter discussie gebracht, omdat ik tal van mensen zie die absoluut geen manieren hebben en dit toch op de een of andere manier mogen ontvangen. Dan is het niet aan mij om te mogen verkondigen wat de geaccepteerde norm is op het gebied van manieren, maar om appels met peren te vergelijken...
Ik denk zelf ook wel te begrijpen waarom toch zoveel mensen moeite hebben met het feit dat ik een niet nederlands uiterlijk heb. Vanaf kleins af aan worden autochtone nederlanders gebombardeerd met het feit dat mensen met een Arabisch uiterlijk genetisch inferieur zijn. Het is dan toch wel even schrikken als je iemand tegenkomt die overeenkomstig is met deze uiterlijke kenmerken en in een gesprek laat blijken dat hij/zij een groter cognitief vermogen heeft. Het is alsof je grootste angst werkelijkheid wordt.
Je voelt je als mens naar mijn idee erg kwetsbaar op zo'n moment en wil zoiets niet accepteren. Je zou het bijna kunnen vergelijken met de situatie in Duitsland in de jaren 30 van de vorige eeuw.
Plastic, je laat duidelijk blijken dat de mensen die mij afkeuren door mn uiterlijk niet de mensen zijn die ik zoek, maar deze mensen kunnen wel vriendelijk tegen andere mensen zijn, waarom? Moet ik dan echt inzien dat dit puur te verwijten valt aan genetische selectie? Ik begrijp dit niet, we zien er iets anders uit vanwege de klimatologische omstandigheden waaronder bepaalde bevolkingsgroepen hebben geleefd, maar we zijn allemaal mens. Ik kijk zo niet naar mensen, het voelt fout, iedereen is gelijk.
Ik ben nooit vanplan geweest een superieure houding aan te nemen tegen wie dan ook, dit maakt geen deel uit van mn persoonlijkheid. Een dergelijke houding is niets anders dan arrogantie, wat op z'n beurt niets anders is dan angst. Ik laat de cassiere en de vakkenvuller in hun waarde en mochten ze een foutje maken, so be it, ik maak ook wel eens een foutje.
Het is een erg interessante dialoog, maar we lossen het probleem niet op. Mischien zijn we als mensen gewoonweg nog niet zo ver om elkaar te kunnen accepteren en zien we in de nabije toekomst hier wat verbetering in.
