Forum

ik heb altijd dat terwijl ik dichter bij mijn doel ben ik het doel omhoog bijstel

hm ik herken dat wel Moll
bij mij is het ook een stuk zo
alleen stel ik mn doelen nooit bij
ze liggen gwn ergens en ik moet ze maar zien te halen
en ik doe dat meestal zonder inspanning, maar dat vind ik dan onverdiend
en als ik het dan niet haal dan zit ik er echt wel mee

bij mij uit het zich heel sterk in faalangst... ik ben zo verschrikkelijk doodsbang voor elke (kleine) fout... het maakt niet enkel school moeilijk, maar ook men werk enzo... ik wil alles zo perfect doen en denk dat de wereld vergaat als je een fout maakt...

maak ik gebruik van subdoelen?

Ik haal er telkens meer bij, mijn grens van het doel wordt ruimer.
Bijv, als andere mensen ook aan "mijn" doel gewerkt hebben heb ik de neiging om dat ook te verbeteren. Ik ben dus bijna nooit echt tevreden over mijn eigen werk ik zie op een of andere manier altijd wel iets. Het doel is wel bereikt maar is toch vatbaar voor verbeteringen.
En werk ook het liefst alleen.
Bij duidelijk begrenste doelen is foutloos natuurlijk wel bevredigend (1+1=2) maar te saai.
Wat ik ook merk is dat ik vaak complimenten niet serieus neem misschien omdat ik het niet geloof, omdat ik het niet perfect vind.

Het is wel tekenend dat er hier zo veel mensen zijn die perfectionistisch zijn, het lijkt iets te zijn dat vaak voorkomt in de jeugd van de 'andersdenkenden'

@Psychosopher:
Hoogbegaafdheid schept toch een soort verwachting voor anderen, maar ook zeker voor jezelf, dus is het niet gek dat je je daar naar gaat of probeert te gedragen --> drang te presteren

Ik heb ook zeker dat ik mijn doelen bijstel als ze bij nader inzien toch te makkelijk haalbaar waren (anders haal ik er geen voldoening uit).

Hebben jullie dan ook een soort drempel wanneer je ergens aan moet beginnen en je weet dat je het maximale er niet uit kan halen op dat moment?

Bijvoorbeeld: Ik wil een stuk uit een boek lezen waar ik heel veel uit denk te kunnen halen, maar voel me niet optimaal (moe/depressief)

Of: Je krijgt een opdracht op stage, maar krijgt de ruimte niet het revolutionair te maken.

een perfectionist ben ik niet echt. Ik stel doelen soms bij, maar alleen als ik weet dat ik beter kan. Alles wat goed gaat geeft me opzich wel voldoening. Ik heb een nogal streberige vriendin. Zij is niet tevreden met een tien, dan wil ze een tien plus, en dat overdrijf ik niet. Ik merk dat ik het zelf af en toe bijna moeilijk vind, om in haar bijzijn blijdschap over een 9 te uiten, omdat zij dan niet blij is met een tien... Ik laat me dus eigenlijk af en toe een beetje meeslepen door perfectionisme. Of is dat weer iets anders dan streben???

hmm als je zou denken wat zou ik nu doen als ik nog 1 dag te leven had, vallen er vast een hoop interessen af

wat ik wel herken:
Bijvoorbeeld ik wil op iedere dag veel doen, het liefst zou ik dan denken aan veel leren/ondekken.
Maar als ik dat probeer te doen denk ik aan meerdere dingen tegelijk.
Ik heb besloten voortaan te denken, waar zie ik nou echt toekomst in.
En wat is iets wat ik wel zou willen kunnen, maar niet om meer reden dan om een keer te kunnen laten zien dat ik het kan.
Dat kan namelijk op een moment als een heel goede reden voelen om er mee bezig te gaan.
Terwijl het mogelijk is dat ik al gouw mijn interessen verlies.
Als ik deze momenten had besteed aan wat ik echt wilden dan was ik daar al veel beter in geweest.
(als ik zou denken aan de toekomst,en mijn voorbeeld in het leven socrates .. nietzsche.
(altijd wilde ik al mensen helpen, zoeken naar een betere wereld.)
Komt dan in mijn hoofd op en dan voel je je teleurgesteld, en ga ik op zoek naar iets leuks om me op te vrolijken.
Maar tijdens die zoektocht kan het goed dat je een hoop tegen komt, waar je eigenlijk helemaal geen lol in hebt.
En de tijd gaat door
IK bezefte niet dat wat ik echt wil leren, mij ook op ieder moment zou opvrolijken.
Nu kon ik er ook nog eens veel meer tijd aan besteden.

hehe....

Ik ben ook erg perfectionaistisch... al heb ik het idee dat het bij mee heel anders is dan jullie allemaal beschrijven....
Het kan eraan liggen dat ik al een hele tijd niet meet op school zit en verder ook weinig doe waarbij er iets van mij verwacht wordt....
maar dan nog heb ik het niet... op school was ik nooit ontevreden met een 6 of met wat voor'n cijfer dan ook eigelijk... het is leuk om een 8 of een 9 te halen... maar wat moet IK daarmee.
In mij dagelijks leven stel ik eigelijk nooit doelen, dus dat kan het ook niet zijn...
vroeger schilderde ik nog wel eens, maar ik heb maar weinig schilderijen gehad die ik echt heel mooi vond... ik had er wel eentje maar daar zat een doffe lijn op (jammer)... en ik was er met eentje begonnen die ik nooit heb afgemaakt omdat ie toch niet zo mooi wordt als in mijn hoofd... ik heb niet het doel gesteld dat ie precies zo moet worden, maar ik weet gewoon dat in mijn hoofd alles mooier is, dan kan ik het beter daar laten....
Ik schijf ook vaak verhalen... en dan heb ik vaak het idee dat het er ook mee te maken heeft hoe orgineel iets is voor jou.... nadat je het gescheven hebt...
Maar daarbij is het ookwel zo dat ik die verhalen als erg persoonlijk beschouw, en ik dat liever niet met zomaar iedereen deel omdat zij het misschien gewoon als verhaal beschouwen terwijl het voor mij dus veel persoonlijker is....

wat ik hiermee bedoel te zeggen is dat ik eigelijk alleen perfectionistisch ben naar mezelf toe... terwijl jullie het hebben over wat andere mensen van je verwachten...

ik heb trouwens ook wel een beetje faalangst... al is dat weg zodra de 'test' begint... je moet er alleen heen, en daar zit bij mij het addertje onder het gras

nog even ter afsluiting (van mij); ik heb ook het idee dat hoogbegaafden vaak ook nog iets anders hebben... zoals oa perfectionisme en faalangst...
misschien omdat er zich in een 'hoogbegaaft brein' meer extremen voordoen?!? :?

ja dat denk ik ook.
positieve invloed rules!!!

ja dat herken ik zeker ja, zelf is een doel van mij beter worden met mensen en meer mensen leren kennen.
maar sterk negatiefe omgevingen dikwijls een terugbeuk.
naja het remt me af om maar zo te zeggen.