Forum

Hoe reageren jullie ouders op je hoogbegaafdheid?

Mijn ouders zijn daar nogal conservatief in: HB is nou eenmaal een ziekte die je krijgt, het is een grote last voor de ouders en moet in de kiem gesmoord worden. Problemen wat betreft motivatie etc. zijn allemaal onzin.

In de kiem smoren bedoelen ze letterlijk: toen ik 2/3 was heb ik mezelf lezen geleerd (ik kon met mijn 4e jaar lezen op AVI-6) maar toen mijn ouders daar achter kwamen verboden ze het me. Daar was ik allemaal veel te vroeg mee, dan zou ik nooit een normaal kind worden.

Ik heb op 3 basisscholen gezeten en op elke school is gezegd dat ik maar een klas over moest slaan. Daar waren ze het niet mee eens, dus tja, hup naar de volgende school maar weer dan.

Op mijn laatste school, waar ik van groep 5-8 heb gezeten, hebben ze het wel slim aangepakt. Niets tegen mijn ouders gezegd, maar mij gewoon extra werk gegeven en hele middagen in de schoolbibliotheek laten zitten. Achteraf gezien waarschijnlijk de beste tijd van mijn leven. Ook veel vaardigheden van geleerd: interviewen, werkstukken maken, presenteren etc. Ik werd wel een buitenbeentje, maar ik was tenminste gelukkig. Ik werd niet gepest overigens, toen niet meer, de andere kinderen hadden wel zo'n beetje geaccepteerd dat ik nou eenmaal "raar" was en er zaten meer HB'ers in mijn klas.

Nu doen mijn ouders weer moeilijk. Ik zit inmiddels in 4VWO, ik ga naar de 5e na de vakantie, en ik heb besloten dat ik volgend jaar E+M ga doen. Met 3 extra vakken: filosofie, Frans-2 en M&O. Zijn ze het niet mee eens: als ik nou eens niet 3 extra vakken kies, als ik nou eens niet filosofie kies.. M&O kan dan nog wel, maar die andere 2 vakken...

Ze willen mij koste wat het kost een 'normaal' leventje laten lijden. Maar daar heb ik nou juist geen behoefte aan. Wanneer ik zoals de meesten doen 1 extra vak kies, verveel ik me kapot. Uit ervaring weet ik dat ik dan gruwelijk lastig word en me harstikke rot ga voelen. Waarom zou ik dat mezelf aandoen?

Natuurlijk is het voor mijn ouders ook lastig, dat begrijp ik wel, om zo'n kind te hebben waar je niks van snapt en die zo anders is als jij zelf bent. Alle 2 mijn ouders zijn gestopt met school in 4-HAVO. In hun wereld ben ik 'abnormaal'. Ik bedoel maar, wanneer ik een kind zou krijgen dat niet HB was, dan zou ik waarschijnlijk ook maar weinig van mijn kind snappen. Maar, in tegenstelling tot mijn ouders, zou ik waarschijnlijk uiteindelijk wel kunnen accepteren dat mijn kind nou eenmaal 'anders' is dan ikzelf.

Hoe reageren jullie ouders op je hoogbegaafdheid? Positief? Of negatief? Begrijpen ze er iets van, zijn ze zelf HB? Dat hoor je vaak, ouders HB, kinderen HB.

Eigen verantwoordelijkheid, zelfstandigheid: als ik dat wil, vertrouwen ze op mijn oordeel (bijv. extra vakken) en terecht.

Bij mij thuis gaat het allemaal rustig... ze wisten altijd wel dat ik heel slim was, maar hb is nog maar een jaar of 2-3 bekend...
er is nooit veel voor me gedaan, maar ondanks af en toe wat vervelen, was lagere school absoluut geen probleem (ik mocht geregeld andere dingen doen of andere kinderen "bijles" geven)... ze hebben me wel erg aangespoord om in de middelbare de klassieke talen te gaan doen, dus te beginnen in latijn... als ik het dan niet fijn vond, kon ik altijd stoppen... toen ik besloot om grieks-latijn te gaan doen in mijn 2de jaar (om latijn het jaar erna te kunnen laten vallen en enkel in grieks voort te gaan), steunden ze mij hier ook in (ondanks leerkrachten)
sinds ik grieks-wiskunde doe, is die steun er niet minder op geworden, zeker niet sinds ik in het 4de jaar problemen kreeg... ze hadden moeite om het te aanvaarden, en zouden me ook liefst zo 'normaal mogelijk' houden, maar ze accepteren me zoals ik ben en bieden me veel buitenschoolse kansen en interesses aan...
Ik krijg heel veel steun en acceptatie thuis, en zo moet het volgens mij ook, ik zou geen betere stimulatie kunnen indenken

Ik ben de enige van mijn hele familie van wie is aangetoond dat hij hoogbegaafd is. Mijn ouders hebben me altijd gestimuleerd om veel te lezen en goed mijn best te doen om zoveel mogelijk "te hebben" aan je vermogen om gegevens nu eenmaal snel op te nemen. Zij willen er ook voor zorgen dat ik niet naast mijn schoenen ga lopen, maar zijn wel continu op aan het scheppen over de resultaten van mijn zusje, dat altijd voor de TV hangt, nooit een boek leest en nergens in geinteresseerd is. Dat kan soms echt heel vervelend zijn. Ik wil bijvoorbeeld het journaal zien en mijn zusje kijkt een of andere film die toch wel weer herhaald wordt, en dan zeggen mijn ouders dat ik maar moet wachten.

Quote van Kios-:
Ik ben er vrij agressief van geworden, me niet te kunnen uiten zoals ik dat wil.
Als ik het voel aankomen dat mensen in groepsverband over me heen willen lopen denk ik
aan 1 woordje : battle-axe.

Et werkt..

Over ouders : als ze je motivatie beperken, blijf er dan bij uit de buurt. De mening van je ouders geld vaak zwaar, dat zit in de natuur. Als hun mening verkeerd is, kun je er maar beter niet naar vragen.


Groetjes.

ik ben het helemaal eens met dat je je zou willen afreageren.
ben vroeger erg agressief geweest.
maar ja, afreageren is helaas niet de beste manier om peace of mind te krijgen.
en daar word je denk ik toch wel vrolijker van

Mijn ouders, en dan vooral mijn moeder eigenlijk, willen me altijd op een voetstuk plaatsen, zo van: "Is mijn dochter niet fantastisch, al die talenten, en blablabla." En daar heb ik dus totaal geen behoefte aan ?, want zo fantastisch ben ik helemaal niet, ik ben ook maar een mens. Ik heb haar wel al gezegd dat ze niet zo moet overdrijven, maar ik denk dat mijn moeder te trots op me is ofzo. Ik vraag me gewoon soms af, of ze me even graag zou zien als ik niet hoogbegaafd was. Waarschijnlijk wel, maar 't zet me wel onder druk om te blijven presteren, en eigenlijk bezwijk ik onder zoveel druk. Vroeger toch, heb ermee leren leven, maar kan nog steeds niet goed om met stress, nu ja, mijn ouders zijn mijn ouders en ook al begrijpen ze me niet echt, het zij zo.

Ik herken hier ontzettend veel in. Mijn ouders proberen het ook in de kiem te smoren. Ik haat ze.

Gohan, ik ben vroeger ook een tijdje agressief geweest. Daarna heb ik geprobeerd dat in te tomen, met als gevolg dat ik nu vooral mijn assertiviteit mis en dat vind ik dan wel weer heel jammer. Kwestie van in uiterste waarden vallen?

Mijn ouders proberen juist veel motivatie voor me te vinden. Ze zoek van alles op op internet en geven me thuis extra lessen.
Wel leuk maar soms best vermoeiend. Maar ik ben blij dat ze me (meestal) begrijpen.
Mijn vader's oma was ook hoogbegaafd.