Forum

Hallo mensen,
Ik zal me eerst eens ff voorstelen:
kben Sharon! > Dreamer..

Ik ben meerbegaafd (zo noem ik het zelf )
Dus.. nouja.. jullie snappuh het wel..
In iedergval:
ik heb mijn vriendin laatst vertelt dat ik hoogbegaafd was en ze reageerde heel vaag..
Ze geloofde het niet en reageerde zo'n beetje van; Wat heb je nu weer verzonnen...

Kvoelde / voel me er heel bij en nou mijn vraag aan jullie..

Hoe vertelde jullie het aan iedereen in je omgeving (beste vrienden)
En hoe reageerde ze?!?!

Groetjes Sharon
ps.. deep respect for the people who've made this site!!

Ik heb het niet tegen mensen uit mn omgeving vertelt.
Omdat ik zeg maar vrij bang ben dat ze direct vanalles gaan verlangen enzo. Ik bedoel: ze weten wel dat ik wat "slimmmer" (vaag begrip) ben dan veel anderen. Daar moeten ze het mee doen. Onderwerpen als IQ-testen vermijd ik in het dagelijks leven. Hoewel ik me soms bijna niet kan bedwingen als een jongen uit mn klas weer eens opschept over zijn "141". hehe. Maar ja, ik zeg niets, omdat ze dan denken dat ik me beter voel dan de rest, en hij zou zich rot voelen omdat hij niet de meest intelligente in de klas blijkt.
Maar ja.

Ik vertel het niet direct, maar als er over gesproken word vertel ik altijd wel even dat ik ook hoogbegaafd ben. De meesten zijn wel een beetje geinteresseerd, sommigen hebben iets van "denk je dan nu dat je beter bent". Dan probeer ik meestal ook uit te leggen dat er ook nadelen aan zitten en dan hebben ze het meestal wel door.

Nou in mijn vriendenkring weet eigelijk iedereen het er zijner bij dit dit inderdaad ook zoiets hebben van dat geloven we echt niet hoor maard e meesten hebben hier geen probleem mee
groetjes

Ik vertel mijn vrienden meestal niet dat ik hoogbegaafd ben. Als ik het toch wil vertellen dan doe ik dat alleen aan de mensen die ik al langere tijd ken en waarvan ik zeker weet dat ze het kunnen hebben. Verder breng ik het altijd als een probleem, dat voorkomt(vaak, niet altijd) dat mensen vervelend reargeren omdat ze jaloers zijn.

Tjee, hier heb ik niet eens over nagedacht, das inderdaad ook nog een probleem... Wanneer mensen een handicap hebben of krijgen dan hoort hier ook een acceptatieproces van die persoon zelf en de mensen in de omgeving van die persoon. Ik denk dat het belangrijk is om eerst die acceptatie voor jezelf te zijn gekomen voordat je het met je omgeving deelt. Wanneer je er zelf uit bent kun je het ook beter delen met je omgeving.

Door het feit dat veel mensen je niet aanvaarden zoals je bent, is het wel te vergelijken met een handicap. Maar zoals Nicole zegt moet je er zelf mee doen wat je wilt. Ik heb het probleem dat ik mijn hb-zijn nogal zwaar oppak en dat merken anderen. Van daaruit gaan ze dingen vermoeden, en als je niet uitkijkt, ook dingen invullen die eigenlijk niet kloppen. En als jij zelf al veel moeite hebt met je hb-zijn dan zullen anderen dat ook minder snel accepteren dan als je het zelf w?l accepteert.

Ja.. dat anders had ik al wel door..
Maar waarom was vooral het probleem..
> > vraagje: wat is het voordeel van hb zijn?
(uitgesloten van dit geweldige forum dan natuurlijk haha :p)
>> als er geen voordelen aan zijn.. en wel nadelen (je ombegrepen voelen, eenzaamheid).. dan is het toch eigenlijk wel een handicap?

Hallo luitjes, ik ben nieuw hier...dus ik hoop van harte dat jullie me in jullie forum-kring opnemen, al ligt dat waarschijnlijk aan hoe ik mezelf ga opstellen t.o.v. jullie. Enfin. Het valt me op dat hoogbegaafdheid nogal een zware lading heeft (het is toch wel een etiket geworden, jammergenoeg), soms voor de hoogbegaafde zelf, en vaak voor de buitenwereld. Immers, uit ervaring weet ik dat mensen anders naar je gaan kijken (wat niet per se slecht hoeft te zijn) wanneer ze weten dat je hoogbegaafd bent. Soms gaan mensen je kritischer 'bekijken', verwijten ze je eerder dingen (jij was toch hoogbegaafd? waarom zag je dat probleem niet aankomen dan?), verwachten sommigen meer van je. Laat ik voorop stellen dat mijn ouders altijd zeer discreet met mijn specifieke eigenschappen zijn omgegaan. Als ouders wilden ze het beste voor me en dat ik gelukkig was. Ze lieten me m'n gang gaan en hebben nooit druk op school uitgeoefend (dus nooit: ik wil dat mijn kind extra begeleiding krijgt of een uitgebreider lesprogramma). Ik heb net als iedereen m'n schoolperiode in normaal tempo doorlopen. Ik voelde me niet heel gelukkig op school en ik was toch wel een outsider, maar omdat ik een leiderfiguur was werd ik toch geaccepteerd...al kon ik met m'n leeftijdsgenootjes (en nog steeds) vrijwel niets, behalve dat ze me wat company gaven. Wat mijn ouders wel deden is ingaan op de wensen die ik had. Ik mocht als kind bijv. op pianoles en vioolles, mocht ook omgaan met oudere jongeren, namen me mee naar musea die ik graag wilde bezoeken, namen me mee naar klassieke concerten die ik wilde analyseren...kreeg mijn wiskunde boek met Sinterklaas, mijn Bach-partituur met kerstmis en een abonnement op Natuur en Techniek met m'n verjaardag. Nu zullen de meeste ouders ingaan op bepaalde wensen van hun kind, alleen hebben mijn ouders er zonder te overdrijven voor gezorgd dat ik naast school toch m'n ei kwijt kon in de hobbies en interesses die ik had. Ik ben daar achteraf heel blij mee geweest omdat ik op de een of andere manier geleerd heb om maatschappelijke instituten (school, kerk, buurtvereniging) te accepteren zoals ze zijn...en daar geen wrok jegens te koesteren omdat je zogezegd nooit begrepen werd. Mijn insteek is om hoogbegaafdheid (ik prefeer een term als 'specifieke eigenschappen' boven hoogbegaafdheid) niet aan de grote klok te hangen...waarvoor? Mensen kunnen daar vaak echt helemaal niets mee; vaak voelen ze zich er zelfs door bedreigd. Het is nu eenmaal zo bij mij en soms ben ik er blij mee en soms verfoei ik het (mezelf)...net als bepaalde delen van mijn lichaam, overigens, zoals mijn haar. Bovendien, op de een of andere manier hebben mensen wel door dat je op sommige gebieden wat anders bent of dat je anders met dingen omgaat en dat je bijzondere interesses hebt, bepaalde dingen bovengemiddeld kunt, misschien een beetje complex bent, vroeg rijp bent...whatever. Sommige van mijn kennissen weten denk ik geeneens wat hoogbegaafdheid nou precies inhoudt, ik heb ook geen zin om het uit te leggen (waarvoor?), maar ze kennen mijn levenswandel en weten best dat dat niet iets is wat menig leeftijdsgenoot achter de rug heeft. En dat feit is genoeg en het levert op een subtiele manier toch erkenning op...puur door wie ik ben, wat ik gedaan en gespresteerd heb en hoe ik reageer en met dingen om ga. De term hoogbegaafdheid is een misplaatste term, het indiceert een species en het zet juist aan tot een plaatsing in een uitzonderingspositie. Ik wil niemand op zijn of haar tenen trappen met mijn verhaal. Ik wil alleen aangeven dat hoogbegaafdheid een overbeladen term is en dat aan die term teveel etiketjes worden gehangen die absoluut niet corresponderen met de realiteit, maar niet te spreken over de term IQ, die niet veel zeggend is: alleen een IQ van 140 maakt je geen intelligenter mens en al helemaal niet MEER mens...een scala aan karaktereigenschappen, persoonlijkheid en je fysieke eigenschappen maken je (in combi met je IQ) tot degene die je bent. Wat zegt een getalletje alleen nou over zo iets complex als een mens? Dus die IQ-tests mogen ze van mij naar de maan schieten...ook zonder IQ test kun je wel abstraheren (aan de hand van prestaties, karaktereigenschappen etc etc etc) of iemand bijzonder is (iedereen is bijzonder, maar jullie weten wat ik bedoel.) De mensen die moeten verkondigen dat ze zo'n hoge score hebben gehaald op een of andere IQ test, die hebben d'r niks van begrepen. Intelligent hoor.
Zo, en nu heb ik een afspraak met de kapper
Fijne Pasen aan iedereen die ik dat mag wensen!

Tristan

@Bad-Religion:
>> maybe hoort een hoog iq bij je persoonlijkheid {dat hoge IQ maakt jou wie je bent}
>>>>>>> dus dat je golflengte anders is als normaal hoort dat dan ook niet bij je persoonlijkheid?

ik ben zelf niet hb, dus ik weet niet hoe het is om hb te zijn maar ik wil wel even reageren. een iq hoort bij je, het maakt je wie je bent, maar niet zozeer het getal zelf, maar je weet zelf wel van ik heb een hoger iq dan een ander. ik vind niet dat mensen iemand moeten gaan aan rekenen op zijn iq. dat vind ik gewoon idioot.

Mijn mensa test testte vrijwel alles ook fysiek, maar goed ik ben testkonijn voor testen geweest.
Je doet uitspraken op t randje kan ik je zeggen...
Als je gaat roepen dat een gegeven 172 in vergelijking met 130 niks zegt dan ben je verkeerd bezig.
Dat getalletje zegt per 10 tallen wel degelijk iets over een persoon, neuropsychologisch en biochemisch is dr weldegelijk een verscheel daartussen en de begaafdheid loopt weldegelijk parallel met de intelligentie, doe je research als je dit soort uitspraken doet

Hoe het over komt kan mij niet echt schelen, roepen dat een getal er niet toe doet terwijl studies hebben bewezen dat de parallel IQ-gaven weldegelijk er is is dus een statement die je niet hard kan maken en dus niet moet maken

Bad-Religion, het is ook niet mijn bedoeling om statements hard te maken. Ik zei dat het een persoonlijke opinie is die ik geef. Bovendien is het mijn intentie ook niet om educatief op te treden. Het is een forum hier en geen wetenschappelijke Camerata...daar heb je andere instituten voor. En wanneer jij zo graag bewijzen wilt voor zogenaamde statements die ik maak, waarom kom je dan zelf niet met een verwijzing naar wetenschappelijke literatuur over bovenstaand onderwerp als je daar zo zwaar aan tilt? Ik koop niks voor loze verwijzingen. Ik zie zo'n studie echter (leergierig als ik ben) graag tegemoet! Ik sta altijd open voor literatuur! En dan nog iets. Jouw moraal is niet de mijne. Ik ben veel te sensitief om argeloos m'n mening te deponeren omwille van zelfverheerlijking zoals jij dat bij vrijwel iedereen doet hier. Jij wilt het verschil kennelijk niet zien tussen een opinie en wetenschappelijk onderbouwde argumenten; die laatste vindt je hier niet. Jij hebt de neiging om iedereen steeds te corrigeren, om verschillende redenen; misschien omdat je je ergert aan iemands opinie of dat je het beter meent te weten, whatever it may be. Ik stel dat niet op prijs. Je kunt mijn mening respecteren, al ben je het er niet mee eens. Wanneer je niet bereid bent dit te doen, dan wens ik geen antwoord meer van jou te krijgen.

Zelf verheerlijking, jongen lul niet over iets waar je niks vanaf weet, mijn motieven zijn een vraagteken voor jou, en zullen dat waarschijnlijk ook blijven, ik kan je verzekeren dat ik hoogbegaafdheid niet als iets positiefs zie in mijn geval, dus hou je stil op t gebied van mijn motieven. Ik wens dit soort aanteigingen ook niet naar mn hoofd geslingert te krijgen

Als jij begint met aanteigingen, dan kun je ze terug verwachten. Maar nu niet meer, want ik ga niet meer op jou reageren. Ten tweede ben ik totaal niet geinteresseerd in jouw motieven. Bij jou is sowieso alles in nevelen gehuld, hang je de mister-know-it-all uit en ben je een held in het foutief interpreteren van teksten, alles lijkt bij jou voort te vloeien uit frustratie...

1 commentaar maar op hou dan ook hier je bek op hypocriet die je er ff bent

Dzjie... wat een problemen in de wereld he?

Ik ga me er niet mee bemoeien, maar zal een voorzet doen om terug te komen op het onderwerp:

Ik heb tot nu toe geen behoefte gehad om iedereen te vertellen dat ik denk serieus anders te zijn. Wat voor labeltje iemand er ook aan wil hangen.

De enige met wie ik er over praat zijn mijn moeder en mijn vriendin, en de mensen op dit forum. Ik heb geen behoefte om als daadwerkelijk anders gezien te worden dmv een label. Ik ben anders omdat ik MEZELF ben, en wordt als dusdanig al zo'n 23 jaar wel of niet geaccepteerd.

Wat wil ik dan wel? Ik wil voor mezelf weten hoe ik het beste mijn leven in kan richten, en dat kan ik beter door te weten wat mijn sterktes en zwaktes zijn. En daarover lees (en schrijf) ik dan weer hier op het forum, helder toch? En dat zonder aanteigingen (hee, ook dit is geen aanteiging he make love, not war oid!).