Forum

Kheb saxefoon gespeeld, nu een jaar gitaar

Ik ben zelf werkelijk opgegroeid met piano, dat speel ik redelijk en daar componeer ik ook regelmatig liedjes met zangpartij (die ik dan zelf zing) voor. Ik heb kort cello gespeeld, maar ik heb niet voldoende geduld om al die boekjes door te werken; ben er snel mee gestopt.
Een h??l klein beetje dwarsfluit (mieke heeft een lammetje is dan mijn klapstuk, telt dus niet mee).

Hayoo,

mn eerste berichtje op het forum....
ik componeer en speel piano en keyboard.
Ik componeer liefst zowel klassiek als modern en jazz. Ik heb best wel wat ervaring alleen nog nooit iets zover afgemaakt dat ik er zelf tevreden over was.

Voor mij is muziek niet een stapel noten die gespeeld moeten worden. Echte muziek is een avontuur waar je door meegetrokken wordt het fonetische klankenspectrum in en waarbij je je opeens realiseert dat het afgelopen is. Ik speel die muziek dan gelijk nog een keer (af), niet om de muziek te horen maar om dat gevoel nog een keer te hebben.

Echte goeie muziek is voor iedereen anders maar het kan je raken in het diepste van je ziel.

Hoop dat dit niet t? diepzinnig is maar het is gewoon mijn manier om met muziek om te gaan.

jaa, improviseren is relaxed!! mar ik ben dan ook een beetje ongeduldig voor al die noten te lezen

ik speel nou 9 jaar piano en ongeveer een jaartje gitaar erbij. ik schrijf zelf geen liedjes, omdat ik dat neit kan ik ik vind bestaande liedjes vaak toch mooier

hardingfele? Bedoel je soms de Noorse Hardangerfedel? Een speciale folkviool met dubbele snaren...

Ik speel nu 2 jaar gitaar, waarvan 1 jaar akoestisch en 1 gitaar elektrisch.
Een instrument bespelen is een van de allermooiste dingen die er is in het leven.
Ik denk niet dat je je in de muziek hoeft in te dekken in bepaalde denkpatronen, zoals sommige die ik hierboven zie (improviseren is het beste, noten lezen zuigt (alhoewel ik weet dat sommige mensen van pindakaas houden en andere van appelstroop, ik wil alleen maar zeggen dat dat geen absolute waarheden zijn (alhoewel ik als ik het zo zie, eigenlijk niemand dit echt claimde (of wel?), uhm anyway )).

Ik moet zeggen dat proust4000 er dicht in de buurt komt (in soms een beetje cryptische bewoordingen )
"Voor mij is muziek niet een stapel noten die gespeeld moeten worden."
"Echte goeie muziek is voor iedereen anders maar het kan je raken in het diepste van je ziel."

Het maakt niet uit wat je speelt, maar hoe je het speelt.
Improviseren is inderdaad iets moois, maar ik denk dat om echt goed te improviseren je een goede kennis moet hebben over wat je speelt (dus inderdaad de muzikale onderbouwing, toonladders etc.) en over verschillende technieken op het instrument. Dat zijn kwaliteiten waarvoor je lang moet studeren.
Ik denk ook dat zulke kwaliteiten je spel veel mooier kunnen maken en hoeven geenszins een beperking van je artistieke vrijheid te betekenen.
Belangrijkste blijft plezier

Ik leer mezelf sinds een paar maanden mezelf aan gitaat te spelen, verder zing ik vaak.

Sommige muziek die ik hoor denk ik echt dat die ongeveer voor mij spreekt. dan gooi ik het er nu van een andere kant tegenaan: Als de muziek bestaat die weergeeft wat jij voelt, waarom dan zelf het wiel uitvinden? Maar ik ben het ermee eens dat creativiteit belangrijk is, en dat je nooit alleen maar van noten moet spelen...

Hmmm.. metal? Ik ben zelf ook (al lange tijd) op zoek naar een band, maar meer in de riching van TV on the Radio, Jamiroquai, Jamie Lidell..

Heb via het internet gezocht (musicfrom.nl, muzikantenbank.net), voor mij heeft het niet echt gewerkt maar je kan het altijd proberen.

Ja, goed geraden, al houd ik van heel veel. Maar da's wel ongeveer het merendeel van mn iTunes-lijst.
En da's een goede vraag, muziek blijft wat dat betreft toch een beetje vreemd.. Heb net een boek genaamd ''Musicofilia'' van Oliver Sacks gelezen, daarin werd verteld dat Freud maar niet begreep waarom muziek hem zo ontroerde, en het hem daarom maar niet liet ontroeren, en uiteindelijk alleen nog de techniek van een muziekstuk kon bewonderen.
Je verandert vaak ook meerdere malen in je leven (soms drastisch) van muzieksmaak. Wat ik wel heb ervaren is dat veel mensen toch uiteindelijk uitkomen op muziek waar ze vroeger ook al naar luisterde, niet perse altijd van hun ouders. Al heeft dat nog niet geleid tot mensen die weer naar de smurfen gaan luisteren..
Uhmm ja, voor de rest kan ik er niet veel zinnigs over zeggen, denk toch dat het te maken heeft met positieve associaties uit het verleden met bepaalde muziek.

Haha, ja hét leven valt niet echt te begrijpen (wat is de zin van het leven, uhm..?).

Ik heb de passage in het boek nog ff opgezocht (dit is geschreven door Freud zelf):

''Ik ben geen kunstkenner [...] toch hebben kunstwerken een krachtige uitwerking op me, in het bijzonder letterkundige en beeldhouwwerken, minder vaak schilderijen. [...] Ik besteed er lange tijd aan en probeer ze op mijn eigen manier te begrijpen, dat wil zeggen, voor mezelf te verklaren waaraan hun uitwerking moet worden toegeschreven. Wanneer ik daar niet toe in staat ben, bijvoorbeeld bij muziek, kan ik er haast geen plezier aan beleven. Een rationalistisch, of misschien analytisch, karaktertrekje van me verzet zich ertegen door iets te worden ontroerd zonder dat ik weet waarom ik op die manier geraakt word of wat het is dat me raakt.''

Gevoelens zijn idd niet altijd te redeneren, en zeker niet altijd rationalistisch. Gevoelens worden vaak door gedachten veroorzaakt die niet altijd even rationalistisch zijn (waarvoor heb je anders een RET-training?). Al staat Freud ook een beetje bekend als een gefrustreerd iemand, hij heeft baanbrekend werk gedaan, echt, maar ik vind het allemaal nogal kort door de bocht. Hij probeert alles te beredeneren uit één oogpunt en daarvoor is het leven gewoon te ingewikkeld.
Tegenwoordig passen ze overal de evolutietheorie op toe, wat soms tot de meest (in mijn mening) stompzinnige en platte conclusies leidt. Niks tegen Darwin, ik vind de evolutietheorie van origine goed, maar ik denk dat niet álles valt te verklaren, en die drang daartoe soms een beetje de glans van het leven wegneemt, het mysterie.

''maar kent het in essentie wel overeenkomsten met het beginpunt maar is qua concrete uitvoering anders'' => zoals het mixen van oude muziekstijlen? Oude dingen komen vaak, net zoals in de mode, later terug, alleen dan in een nieuw jasje, met nieuwe technologieen, etc.

Maarja, over dat laatste.. je hebt ook veel verschillen in de ''diversiteit'' van iemands muzieksmaak. Zo ken ik heel veel mensen die alles wel mooi kunnen vinden, behalve metal en hardcore. Daarentegen houden de metalliefhebbers vaak ook alléén maar van metal. Blijkbaar zit het ''middencentrum'' van muzieksoorten heel dicht bij elkaar, en is metal of hardcore veel meer extreem..? Excuseer me als ik kromme redenaties maak

"Tegenwoordig passen ze overal de evolutietheorie op toe, wat soms tot de meest (in mijn mening) stompzinnige en platte conclusies leidt. Niks tegen Darwin, ik vind de evolutietheorie van origine goed, maar ik denk dat niet álles valt te verklaren, en die drang daartoe soms een beetje de glans van het leven wegneemt, het mysterie."

Sorry hoor maar deze theorie is ongeveer even zwaar ondersteund als de stelling van pythagoras zullen we maar zeggen...
En de sentimentele overweging waar je mee af sluit heb ik gewoon weinig. Ja niet alles valt te verklaren op dit moment, maar dat is in sommige gevallen slechts een questie van tijd. En juist het logisch kunnen/willen verklaren van die dingen geeft het meer glans, omdat het dan echt een levend begrip is.

Die soepele overgang klinkt wel waarschijnlijker, misschien heeft het bij metal ook iets te maken met ''ergens bij horen'', tis toch een apart wereldje. Al.. ken ik ook iemand die zich heel normaal kleedt en er voor de rest ook absoluut niet uitziet als een metalliefhebber, maar ondertussen wel naar metalfestivals gaat en naar deathmetal luistert (met nog steeds z'n normale kleding aan, zal wel een witte stip daar zijn).

Ik zeg niet dat de evolutietheorie niet klopt, ik zeg alleen dat het soms te ver wordt doorgevoerd. Vooral in nogal hersenloze bladen worden dat soort ideeen meteen als ''de waarheid'' gepresenteerd (zie: de cosmopolitan). Alles is terug te voeren op survival of the fittest, wat meteen betekent dat alles is gebaseerd op eigenbelang en voortplanting en alles wordt daar meteen uit verklaard. En dan vraag ik me af: Wat voor walgelijk wezen ben ik?! Sorry dat ik het zo stel, in goede wetenschappelijke bladen zullen ze er niet zo over schrijven, maar ik vind het alsnog slecht dat in sommige bladen ze het wel zo neerzetten, en dan kan ik niks dan boos erover worden (ik weet het, ik zou gewoon moeten stoppen met de cosmo lezen, maar mn zus heeft me een halfjaar geleden een abonnement gegeven dus ik krijg dat ding nog steeds elke maand met de post).

@RR: Je beschrijving van God is wel heel mooi Ik ben gelovig, maar ik geloof niet in een mannetje op een wolk. Meer een soort van ''levenskracht'' die door de hele wereld stroomt, een soort van energie, misschien wel idd met maximale intelligentie xD (al denk ik dan wel op een ander vlak dan de mens, een ander soort wijsheid).

En het begrijpen/ verklaren van dingen geeft meer glans? Uhm.. er kan iig minder misbruik van onwetendheid worden gemaakt, door bijv. de kerk, maar ik weet nou niet of daar werkelijk de schoonheid van het leven voor mij in ligt.
Het zijn voor de nihilistische visies waar ik niks mee heb. Als het leven werkelijk geen nut zou hebben, nou, dan kunnen we het toch net zo goed zo leuk mogelijk maken? En als we dat bereiken door in een God te geloven? Als we ons daardoor beter gaan voelen? Waarom niet? Ik ga me niet beter voelen als ik me ga bedenken dat het leven geen enkele zin heeft..

Enfin, ik denk ook niet dat we ooit echt in staat zullen zijn om hetgene te begrijpen wat ons heeft geschapen. En, als we ons al nauwelijks de oneindigheid van het heelal kunnen voorstellen, hoe zouden we ons dan een oneindige kracht kunnen voorstellen?

Zo, nu ben ik een beetje van het onderwerp afgedwaald Muziek, ja.. ik weet wel veel van dynamiek, drieklanken, toonladders.. maar als ik nog echt verder wil ingaan op de vraag ''Waarom houden mensen van bepaalde muziek?'', moet ik denk ik toch eerst m'n wetenschappelijke kennis daarover opkrikken

''Of je iets serieus moet nemen ligt daar dus aan, en als je het hebt over de Cosmo tsja dan moet je geen korreltje zout nemen maar een complete vrachtwagen met zout...''
Haha, waarschijnlijk wel ja xD Tis idd een hoop troep, toch zijn er werkelijk mensen die dat geloven. Ik weet niet of dat een negatieve invloed zou kunnen hebben, maar als die mensen zich beter erdoor gaan voelen, dan moeten ze het zelf weten, I guess..

''En dat vind ik een bullshit argument, juist het feit dat er niets hierna is maakt het mooi, geeft het nut, er is geen generale repetitie en de opvoering volgt nog, je hebt 1 kans DUS het doet er toe wat je NU doet.''
Da's waar, anders krijg je de calvinistische opvattingen een leefwijze, je hele leven keihard werken om daarna MISSCHIEN in de hemel te komen.. Dat is ook niet goed. Maar voor zover ik heb ervaren hebben veel mensen toch behoefte aan een ''doel'' in leven, het gevoel iets te kunnen betekenen en werkelijk met een reden op deze wereld te zijn gezet. En dit halen ze vaak uit het bestaan van God. Dan kan ik me gaan ergeren aan berichten in de NRC van mensen die zeggen dat we gewoon moeten accepteren dat de mens geen hoge morele waarden heeft en het leven zinloos is, en dat gelovigen een stelletje debielen zijn.

Ja, ik speel al zo'n 10 jaar dwarsfluit!

ik speel 3 jaar piano en heb al 3 stukken gecomponeerd