Forum

Ik heb als kind nooit echt gespeeld, als in de zandbak/ speeltoestellen etc. Wilde niet vies worden, zeg maar.
Wat voor mij de grootste drijfveer altijd geweest is van iets leren is de reden erachter weten. Ookal is het maar klein, het maakt iets belangrijk en daarom nuttig om er interesse voor te hebben. Misschien helpt dat je iets?
Verder is iets saai als je het kunt doorzien. Maar ik weet echt weinig van motoriek en zaken die dat aangaat, sorry.

Succes in ieder geval en goed dat je hier je vraag hebt gesteld!

Nicole

ik heb eigelijk nooit echt problemen gehad mijn mijn motoriek. misschien een beetje met lopen en rennen. maar dat kan ook zijn omdat ik een beetje x-benen heb. ik loop wat raar en kom vaak verkeerd uit.
mijn fijne motoriek is ook verder ontwikkeld dan normaal.. ook ik kan goed tekenen en schilderen. ik kan alleen niet netjes schrijven.

Als klein kind had ik wel een motorische achterstand t.o.v. andere kinderen, niet vanwge lichamelijke gebreken, maar omdat ik bijna alles eng vond en inzag wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Als ik op een glijbaantje met zo'n stang klom, nam ik het trapje weer terug onder de woorden: "Neen, dit durf ik niet, want dan stoot ik mijn hoofd'', en dergelijke. Thans is er helemaal geen sprake meer van achterstand, ik houd ervan om te sporten, vooral hockey, fietsen en rennen.

Ik heb motorisch nooit een achterstand gekend, ik was zeer snel met fietsen en (zo mogelijk) nog sneller met zwemmen/schaatsen etc. Verder was ik voor op mijn klasgenoten op het gebied van fijne motoriek (tekenen etc), grove motoriek waarbij veel co?rdinatie vereist was, was soms een ander verhaal, denk ik aan bijvoorbeeld handstand/radslag/koprol/touwklimmen...Ik zou dus niet kunnen zeggen dat er aan mijn hoogbegaafdheid problemen in mijn motorische ontwikkeling gerelateerd waren/zijn.

Mijn zoontje heeft o.a. moeite met fietsen dit komt door dat hij fietsen als iets komplex ziet, leren gaat hem makkelijk af maar andere kinderen fietsen zomaar weg, en hij niet.
Ik heb gemerkt dat als ik hem precies uitleg hoe dat je moet fietsen dat het moeilijk gaat want hij probeert dan dat perfect te doen. Ik merk als ik helemaal niets zeg hij veel beter fietst, hij weet zelf hoe goed/slecht dat hij het doet!!!!
Voor de eerste keer fietste hij perfect heel hard paar keer gevallen niets aan de hand, daarna had ik gezegd dat hij moest leren remmen, dat was dus fout, toen durfde hij niet meer hard te fietsen want
hij ging eerst remmen oefenen. Dan trapte hij na twee slagen op de rem. Toen ik daar dus moe van werd en zei van; je hebt toch al gefietst , deed hij niets meer.
De keer daaropvolgend zei hij tegen mij dat hij wel wilde oefenen maar dat ik het hem niet kwalijk moest nemen als het niet ging. Dus ik heb gezegt dat als hij 10 jaar is en hij nog niet kan fietsen ik gewoon blijf oefenen met hem en anders oefenen we gewoon alleen het remmen en niet meer het fietsen. Ik heb vanaf toen absoluut geen kommentaar geleverd op hem, als hij na twee slagen stopte was dat gewoon om naar iets te kijken, en als hij het goed deed overdreven complimenteren.
Vanaf dat moment gaat het stukken beter, niet zo vlot als andere kinderen maar hij komt er wel.

Volgens mijn zien ze het gevaar beter, zijn ze voorzichtiger. Het gaat niet automatisch maar het werkt bij mijn zoon niet als je hem erop wijst. Hij ziet andere kinderen zelf wel beter fietsen of klimmen, hoeft niemand hem te vertellen. En het is echt niet het einde van de wereld motorisch minderbegaafd te zijn.

Zelf heb ik ook dat mijn grens dichterbij is dan andere omdat ik het gevaar en de gevolgen van zie en bijv. niet voluit durfde te skaten, handstand te doen etc.

Maar toch beoefen ik taekwondo en kom nu gecontroleerd verder dan de meeste ooit komen op motorisch gebied.

Een reactie op het allereerste bericht in deze topic.
Hb'ers hebben idd vaak motorische problemen. En dit ligt volgens mij aan het volgende. Even een voorbeeld.
Ooit al geprobeerd om te stappen terwijl je iedere 'stap' in je hoofd vooraf beschrijft of uitzoekt? dan lukt het stappen niet meer.
onze motoriek is iets wat we opbouwen van kleinsaf, ons lichaam bewegen, en 'voelen'.
Een probleem bij hb'ers is dat ze teveel denken, vaak compleet denk-gericht zijn, en dan gaat het mis met de bewegingen.
Uit eigen ervaring weet ik dat als een hb'er gewoon 'kijkt' naar hetgeen hij doet, ipv het te analyseren of te overpeinzen, dat de motoriek vanzelf veel soepeler en zonder problemen gaat.
denken en voelen/handelen gaat niet samen. Een hb'er mist het vertrouwen met zijn gevoel en dat heeft gevolgend die veel verder gaan dan motoriek alleen

Ik ben het met je eens wat betreft het herhalen en programmeren van handelingen.
Eigenlijk ben ik het helemaal eens met wat je schrijft en denk ik dat je me verkeerd hebt begrepen.
Net als bij dieren (en ik acht een dier niet meer dan een mens) leren we bewegen door het te doen. Lees 'doen'. Niet denken.
veel hb'ers hebben ene motorische achterstand omdat ze zoveel denken, en er weinig tijd is om te doen..dat die handelingen gewoon niet goed geautomatiseerd worden. Of wel geautomatiseerd, maar teveel denken erbij, zodat de handeling niet proper wordt uitgevoerd.
Delen van je hersenen die je in een bepaald stadium van ontwikkeling niet goed stimuleert, waar niet genoeg associaties en automatismen ontstaan zullen minder goed functionneren. Zoals als je nooit leert schrijven, zal dat later moeilijker gaan.
MAar het gaat hier over hb..mensen waarvan duidelijk is dat het denkvermogen heel erg ontwikkeld is..en vaak zo dat andere delen minder ontwikkelen..zoals motoriek..en dat sluit aan bij wat jij zegt.

Bij bewegen hoort voelen, vertrouwen, en zelf heb ik ondervonden hoe mijn bewegingen veel soepeler gingen als ik niet dacht , maar gewoon het vertrouwen had het te doen, opgaan in het doen, het gevoel ervan.

Een prachtvoorbeeld bij mezelf is dat ik heb leren vioolspelen. En dat ging heel lang heel moeizaam door mijn motoriek. Het is pas goed beginnen gaan als ik heb leren voelen. En uiteindelijk ben ik ver geraakt met de viool.
Of dat ik alles liet vallen, alles omstootte etc...onhandig noemden ze me. Ik liep een beetje raar etc...
Nou, ik ben gaan 'voelen' ipv denken..en nu gebeurt het allemaal veel soepeler. MAar het blijft ook een kwetsie van herhaling..dat spreek ik nooit tegen

Voor mezelf is bij ieder probleem dat afkomstig is of kan zijn van hb, de oplossing om te 'voelen'. Niet te denken.
En waar dat ook in de hersenen ligt, daar ben ik niet in gespecialiseerd, en is zeker ook niet mijn doel. Het probleem van hb, motoriek of sociaal, of welk probleem dan ook komt net van het denken. Stop met denken en leef gewoon...doe gewoon, voel voel voel.

bon..ik denk dat we elkaar wel begrijpen.
denken is een hulpmiddel, net als dat je handen een hulpmiddel zijn om te gebruiken, en je ogen om te kijken.
teveel mensen denken dat ze het denken 'zijn'. en daar loopt het vaak mis.

Over welke problematiek het ook gaat... en dat is met hb'ers nog vaak extremer...het komt (voor mij toch) altijd op hetzelfde neer..wat het ook is: stop met denken..begin met leven , met 'zijn', met voelen...en de rest komt dan wel vanzelf zoals het moet komen.

Net zoals hierboven, was het ook eerder een soort van angst die me tegenhield, en nu nog altijd tegenhoudt. Zwemmen heb ik pas veel later geleerd; ik was simpelweg bang dat het fout zou aflopen. Lang heb ik gedacht dat ik zou verdrinken, of zo. Tijdens toestelturnen bv. durf ik ook niet bepaald veel, omdat ik aan de eventuele gevolgen denk, mij vanalles inbeeld. Bijvoorbeeld naast de mat vallen. Of toch denken dat het pijn gaat doen als je valt, omdat die mat toch wel erg dun lijkt. Enzovoort.