Forum

ik heb net de laatste 3 jaar van m'n leven over boord gegooid. ik ga doen alsof deze niet gebeurd zijn. is dat een goeie houding volgens jullie?(mja, ik zal hier zelf nog m'n redenering plaatsen, maar momenteel ben ik heel draaierig enzo, dus eventjes niet...)

Ik weet het niet zo meteen. Helemaal over boord gooien lijkt me wel nogal radicaal. Ik kan wel begrijpen dat die jaren echt rot voor je geweest zijn, maar dan nog. Er zaten vast elementen in die w?l iets van betekenis hadden. Analyseer eens waarom het rotjaren waren. Misschien ontdek je zo wel iets en kom je wel tot een heel andere conclusie. Schrijf er eens over, dat helpt om het allemaal te relativeren. Maar ja, ik weet natuurlijk niet hoe jouw leven er toen uitzag. Ik denk dat je zelf moet beslissen wat je doet. Koester gewoon al de mooie momenten die je je nog kan herinneren, hoe klein die ook zijn...

@foefel: hij heeft het nergens over rotjaren toch? Het kan even goed zijn dat hij een studie begonnen is die hij 3 jaar volhield om dan te concluderen dat het toch niet dat is wat hij wil (om maar een voorbeeld te geven).

ik moet eerlijk toegeven dat foefel wel gelijk heeft over die rotjaren. ik wil die jaren gewoon vergeten, omdat alles in die periode foutliep,en ik heel zwaar 'ziek' ben geweest... wil dat gewoon vergeten, en verder gaan. liever niet over praten, maar k weet niet of dat zo verstandig is...

het was net een vorm van zwakte die me ziek maakte.

Ik ben geen psychiater, kan dus enkel uit eigen ervaring spreken. Blijf niet te vele ter plaatse trappelen en denken aan wat je gedurende die jaren had kunnen doen. Je wordt alleen maar gek en geraakt nie verder. Een half jaar gelden werd ADD bij mij vastgesteld. Ik ben 21, als ik dat vroeger had geweten zou mijn leven er heel anders hebben uit gezien. Als ik voor mijn zestiende had geweten dat er zoiets als thuisonderwijs bestond, was ik nooit aan t middelbaar begonnen. Maar ja, "coulda, woulda, shoulda".
Je kunt het ook van de andere kant bekijken. Ik heb vrienden die aan t eind van hun 20 zijn en nu pas zien dat ze hun leven helemaal hebben verpest.
Ik ben helemaal opnieuw begonnen toen ik op mijn zestiende thuis ben gaan studeren. Nu, sinds mijn add-test ben ik anders maar heb mezelf niet verandert, het is gewoon vanzelf gegaan. Ik probeerde niet zo zeer die jaren te vergeten, das gewoon vanzelf gebeurd.
Wat ik wel heb gedaan, is mijn rotjaren gebruikt om ouders van hb-kinderen te helpen. Door mijn ervaringen te delen, zodat ze zouden weten wat echt slecht is en op tijd zouden ingrijpen. Ik denk dat dat me echt geholpen heeft. Dan lijken die rotjaren toch wat nut te hebben gehad en eenmaal ik het uit mijn systeem heb gehaald, zijn de herrineringen vervaagd en kan ik rustig verder leven.
Vroeger was ik iemand die compleet genegeerd werd, altijd ergens in een hoekje, heel verlegen.
Nu ga ik naar 1ste lic, zit in t preasidium als feestleider en die irritante mensen van in t middelbaar, wel, ik ben niet meer kwaad op hen, want ik sta boven hen. Als je er ene tegenkomt, werkend in de GB terwijl je op de unief zit , dan denk ik bij mezelf: wilde ik hier ooit bijhoren?

pappenheimer is mijn lievelingscantuslied!!
Oke, voor onze Nederlandse collega's:
Een universitaire opleiding bestaat uit 4 jaar opgedeeld in 2 x 2. De eerste twee jaren worden de kandidaturen genoemd (eerste en tweede kan) en na twee jaar krijg je een kandidatuursdiploma. De twee volgende jaren worden de licenties genoemd (eerste en tweede lic) waarin je je opleiding verder uitdiept. In je tweede lic moet je je eindwerk maken: de "thesis".
Een preasidium van een studentenclub is het leidende team waarin elke persoon een bepaalde functie uitoefend. bvb: preases (= hoofd), feestleider, cantor (in charge of the cantussen), scriptor (schrijver), PR,...