Forum

Hoi! Ik hoop dat een beetje een duidelijk antwoord kan geven op je vragen:

Ik heb nu wel vrienden, maar aan het einde van het (school)jaar hadden m'n "oude vriendinnen" me in de steek gelaten en gingen me negeren. Later bleek dat 1 "vriendin" de ander had verteld dat ik allemaal dingen over haar had geroddeld, de 3e "vriendin" wilde neutraal blijven en heeft mij toen niets verteld over het plan dat zij mij gingen lozen.
Ik denk dat ik me dit minder of anders zou hebben aangetrokken als ik niet hoogbegaafd geweest was. Ik zou dat waarschijnlijk minder erover hebben nagedacht en nieuwe vriendinnen zijn gaan zoeken. Ik heb er heel veel moeite mee gehad om dit uit m'n hoofd te zetten en ik denk dat het ook niet was gelukt als ik niet net vakantie had; dus alle tijd om erover te denken en te proberen het "af te ronden".

Aan het begin van het schooljaar kwam er een nieuw groepje bij ons in de klas (die oude vriendinnen zitten nog bij me in de klas). Toen heb ik er wel veel moeite mee gehad om me niet kritisch op te stellen, m'n mening niet t? snel uiten enzo, zodat ik met hen kon omgaan zonder hen te bekritiseren.
Bij mij is hoogbegaafdheid dus een negatief ding bij vriendschap.

Tot vrienden reken ik iemand waarmee ik goed kan praten, zowel gezellig als discussi?ren. Tja... het is best lastig die vraag te beantwoorden. Maar ik weet wel zeker dat ik niet snel iemand tot een vriend reken. Ik kan met m'n vriend(in) alles delen. Maar aan de andere kant hoef ik haar niet altijd te zien.
Omdat ik 1 van die "oude vriendinnen" tot een ?chte vriendin rekende was dat hele gedoe voor mij gewoon echt onverwacht en had ik er niet eens bij nagedacht dat ze me wel eens weg zou willen hebben.

Op je laatste vraag kan ik voor mij zeker beantwoorden: Ja! Met die vriendschap die vorig jaar is stukgelopen heb ik geleerd dat ik heel anders over vriendschappen denk dan andere kinderen. Ik ben het dus met je eens, omdat ik veel meer waarde hecht aan vriendschappen dat anderen. En omdat ik het minder belangrijk vind om iedere week "gezellig" iets met z'n allen te doen dan anderen. Ik houd niet zo van die nepgezellige verplichtingen. Ik vind het leuker om af en toe iets echt leuks met elkaar te doen.

Zoals je hier kan lezen overdenk ik de definitie van vriendschap redelijk veel, ik denk dat dat het mij wel moeilijker maakt als ik vrienden wil maken. Nu ik heb geleerd om m?n definitie van vriendschap iets toegankelijker te maken, merk ik dat het vrienden maken ook een stuk beter gaat.

Ik heb bijna precies hetzelfde meegemaakt, dat gedumpt worden. Dat was een aantal jaar geleden, en sindsdien durf ik mezelf ook niet meer echt open te stellen en relativeer ik voortdurend wat er gebeurd.

Gisteren ben ik erachter gekomen waarom ik me soms zo erger aan bepaalde dingen die anderen niet als vervelend ervaren. Ik vind dat een ander zich op dezelfde manier aan de sociale codes moet houden zoals ik dat doe, vooral omdat ik op die manier geleerd heb 'hoe het moet'. En voor anderen zijn die codes er niet, die weten gewoon uit zichzelf hoe het moet. En op alle regels zijn uitzonderingen, dus ook op sociale regels, en daar kan ik niet zo goed mee omgaan omdat ik erg consequent ben in dat soort dingen.

Ik zie persoonlijk niet zo goed het verschil tussen al dan niet hoogbegaafd zijn in verband met die kwestie van in de steek gelaten worden enzo. Een meisje dat ik ken, met een gemiddeld iq als je het mij vraagt, werd in het begin van dit jaar in de steek gelaten door haar vriendinnen. Het leek een beetje hetzelfde verhaal als hierboven. Ze heeft een heel eind zitten piekeren dat ze dit toch anders verwachtte, en dat het niet kon. Vrienden ziet ze ook als echte vrienden, met wie ze over dingen die zij belangrijk vindt (dat mag dan misschien geen superzware filosofische kost zijn) kan praten, die ze kan vertrouwen. We hebben het vaak met elkaar over wat we verwachten van vrienden, en hoe dat bij ons gesteld is. Hoe dan ook.. ze heeft zichzelf uiteindelijk, na wekenlang alleen op school rondgelopen te hebben, met veel moeite verplicht om wat socialer te doen bij enkele andere groepjes.. nu komt ze wel weer overeen met enkelen. Maar niet meer zoals vroeger.

Ik heb het gevoel dat heel veel mensen, hoogbegaafd of niet.. enorm veel waarde hechten aan vrienden. Echte vrienden dan.
Of weet ik dan gewoon niet wat hoogbegaafd zijn inhoudt op dat vlak?

Ik heb dus geen vrienden. Geen ??n, das best rot, maar ik heb me er ondertussen al bij neergelegd.
Ik kan toch enkel opschieten met volwassen of mensen die minsten 5 jaar ouder zijn dan ik, en aangezien ik die nooit tegenkom. Doordat ik gewoon geen aansluiting vond in het middelbaar, zit ik nu dus thuis. Ik doe aan zelfstudie. Niet echt goed voor je sociale leven, maar ik kan er mee omgaan. Daarom weet ik ook niet goed wat vriendschap inhoud. Ik heb wel ooit vrienden gehad (althans dat dacht ik toen toch, bleek naderhand dus niet zo) Ik heb altijd het gevoel dat vriendschap voor mij een hele andere lading heeft dan bij 'normale' dertienjarige. Ik geef wel toe dat altijd maar alleen zijn je wel ongelukkig maakt. Ik denk dat mensen sociale wezens zijn, en dat ze op het moment dat het sociaal contact op de een of andere manier niet meer onderhouden kan worden, ze ongelukkig worden enzo.

Ik heb mij bij dit gegeven neergelegd, maar soms overvalt mij de angst wel dat ik voor altijd alleen zal blijven. Het maakt me wel onzeker in omgang met andere. Ik ben heel onzeker geworden mede doordat ik geen aansluiting kon vinden bij ander mensen, nu durf ik dus niet meer naar de stad, gewoon omdat ik bang ben mensen die ik ken tegen het lijf te lopen. Dan wordt ik weer geconfronteerd met hoe het was en dat wil ik vermijden.

Denise, je wordt toch thuis onderwezen?

sorry dat mn berichten er nogal vaak instaan.
Komt omdat ik et via de tv doe...

hupsa, Tijmen, weer een veer in je reet

Ik heb een vriendenkring en heb daar verder ook geen problemen met dat zij minder slim zijn ofzo. Wat Nicole ook al zei, dat je na een tijdje genoeg van ze hebt, is wel heel herkenbaar. Ik weet niet zeker of dat met hb te maken heeft, ik ben sowieso al niet veel gezelschap gewend omdat ik geen broers of zussen heb. tis wel zo dat ik omga met de mensen die ongeveer op het zelfde niveau zitten als ik...en dat scheelt volgens mij enorm. Er zitten bij mij in de klas nog een paar hbers en daar kan ik prima mee opschieten. bij ons op school worden mensen meestal wel geaccepteerd zoals ze zijn. Je hebt natuurlijk altijd van die kliertjes die iedereen die laat merken dat ie slim is 'stuud' noemen, maarja...dat moeten ze dan zelf maar weten.

Onder vrienden versta ik mensen waarmee je goed kan praten en die je met weinig woorden ook begrijpen.

Laten we eens een keer praten dan Je kunt me vinden op hotmail met neminem88 en op gmail met schiemaartenvan (of op facebook, met mijn naam).

Groeten,
Maarten van Schie

En dat niet iedereen "zo slim is als jij", dat neemt toch nog niet weg dat het inderdaad saai is. En dan nog, is het dan een verwijt? Ik zou niet weten waarom hoogbegaafde mensen niet met niet-hoogbegaafde mensen op zouden kunnen trekken, alsof intelligentie een muur trekt tussen mensen. Neemt dat je menselijkheid weg, de mogelijkheid om vrienden te worden? "Laat jij mensen in hun waarde?" Waarom zou ik dan niet slim mogen zijn?

Ik wil en zal proberen mezelf niet op een voetstuk te plaatsen zo van, ik weet hoe het zit, luister naar mij. Maar ik zit ook met dit probleem en ik denk er weleens over na. Waarom doe ik eraan mee? Voor zover ik eraan mee doe, doe ik dat omdat ik met andere mensen om wil gaan, ik vind het niet leuk om buitengesloten te worden... Ik wil niet alleen aardig gevonden worden, ik wil ook met mensen op trekken. Maar hoe doe ik dat als mensen alleen optrekken met mensen "zoals zijzelf", terwijl er geen of bijna geen mensen "zoals ik" zijn? Dan moet ik doen alsof ik zoals zij ben. Met de daarin besloten tegenstelling dat we dan met elkaar omgaan terwijl we eigenlijk niet "zoals elkaar" zijn. Ik pas me aan en verander mezelf dus ik ben me ervan bewust, zij misschien niet zo... Ik vind het vervelend, zij kunnen met zoveel andere mensen omgaan dat ik maar net een aanvulling ben aan hun kennissenkring. Daar moet ik blijkbaar mijn sociaal netwerk op bouwen? Of niet?

Aanpassen is anders wel moeilijk voor degenen die niet-hoogbegaafd zijn want zij kunnen hun hersenen niet even 'sneller' maken. en voor hoogbegaafden is het ook wel weer moeilijk om zo weinig mogelijk te zeggen. (daar krijg ik dan ook weer opmerkingen over). 2 vrienden waarvan één hoogbegaafd is en de ander niet kan daarom dus ook heel moeilijk zijn en daarom is het dat er zo weinig hoogbegaafden niet-hoogbegaafde vrienden heeft.

ik bedoel niet dat iedereen niet zichzelf kan/moet zijn. juist wel want anders vind ik heb helemaal niet fijn om zo iemand als vriend te hebben. maar een bijkomend probleem is gewoon dat hoogbegaafden veel tot alles uit een ander daglicht zien waardoor ze in problemen komen bij vrienden omdat ze niet zo 'moeilijk' moeten doen. maar als hoogbegaafd zijnde is het vaak een van twee, minder vrienden en jezelf zijn of je aan te passen (wat helemaal niet leuk is).

Ik weet natuurlijk niet wat jouw ervaringen zijn maar op de lagere school heb ik mezelf zodanig aangepast dat ik een vrienden had. maar toen ik in groep 8 kwam begon ik op een of andere reden steeds meer mezelf te zijn. mijn beste vriend heeft me een half jaar met een schuin oog aangekeken en heeft me daarna na een hevige ruzie gedumpt. en daarom ben ik negatief over het feit dat je door jezelf te zijn met hoogbegaafdheid vrienden kan worden met iemand die een stuk lager begaafd is.

ps: een wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat goede vrienden van elkaar niet meer dan ongeveer een iq van 15 verschillen.

dat van die wetenschappelijke onderzoeken zal je wel gelijk in hebben maar het ging erom dat mijn mening werd ondersteund. begrijp je trouwens wel waarom ik vind dat vriendschappen op de klippen lopen als er veel verschil is?

Op vlak van vrienden heb ik echt wel een groot probleem.
Mijn 2 beste vriendinnen waren mijn nicht en de vriendin die ik al ken van toen ik 6jaar was.
Wij waren onafscheidelijk tot ons 14-15 jaar.
Het leek alsof ik opeens volwassen werd in m'n hoofd, terwijl zij bleven stilstaan.
Pas toen ontdekte ik dat ik echt anders werd dan leeftijdsgenoten.
Ik probeerde mijn vriendinnen tegen te houden de foute weg op te gaan, maar zij namen het op als persoonlijke kritiek.
Uiteindelijk zijn we serieus uit elkaar gegroeid, nu doet het nog steeds pijn om hen te zien in de stad ofzo.
Ik heb het erg moeilijk om nieuwe vrienden te maken, liefst zou ik oudere vrienden willen maar ik zou niet weten waar ik hen kan leren kennen,
vermits ik klierkoorts heb en nergens anders naartoe ga dan school en af en toe de bibliotheek.
Ook is het moeilijk om mijn 'ex-beste vriendinnen' te vergeten, omdat zij voorkomen in bijna elke herinnering van mijn leven tot nu toe.
Momenteel ken ik nog veel mensen, en heb schoolkameraden, maar échte vrienden zoals toen heb ik helaas niet meer...