Forum

or theyll both inhale the downwards spiral

nee, je valt gewoon voor iemand waar je je gemakkelijk bij voelt. de rest ontdek je later wel...

Ik ga een stukje uitleg van leerkracht biologie in de ring gooien (als ik mag)
Volgens haar worden we aangetrokken door iemand met een imuunsysteem dat inspeelt op dat van onszelf... Wat dan weer te merken is aan de androsthenon en feromonen enzo, maw zweet

In elk imuunsysteem zitten zwaktes, en om onze voortplanting te verzekeren en sterke kinderen te krijgen, kiezen we automatisch iemand uit met een imuunsysteem dat het onze 'aanvult', onze eigen zwaktes worden gedeeltelijk in het kind weggewerkt, en die van je partner ook...
Is ons oerinstinct om voort te planten...

ik denk dat je je het meest aangetrokken voelt tot die mensen, die de meeste eigenschappen bezitten waaraan het gebrek daarvan, bij jouzelf, voor pijn en moeilijkheden zorgt.
kinda like dat van Moira dus... maar dan algemener. bovendien hangt t van externe karaktervormige dingen af.
en t heeft dus ook te maken met idealiseren.
qua lichaam ik denk dat het ongeveer t zelfde ligt, aangezien wij gevoelens koppelen aan vormen en kleuren enzo.
bijv. gezette mensen worden vaak onbewust geassocieerd met gezelligheid maar ook met logheid, en blond haar met onschuld en liefheid etc..
tezamen, karakter en genotype-uiterlijk maken je aantrekkelijk (ik zeg even genotype-uiterlijk omdat je karakter ook veel van je verschijning en uiterlijk bepaalt).

en je moet t natuurlijk WILLEN, verliefd zijn... ik ben zelf vaak veel te kritisch om iemand echt leuk te vinden, is pas 2 x gebeurd (let wel: in bijna 18 jaren), en liep op nix uit, toen had ik er genoeg van en vond ik niemand ook maar een beetje leuk, en nu ben ik bijna nooit '' verliefd', ik spreid het gewoon uit, ik vind iedereen een beetje leuk, das relaxter hoop ik

wat betreft Nicole jouw theorie zou natuurlijk eveneens waar kunnen zijn maar ik zit dus nu even in kader 3, zonder objectiviteit, zegmaar

wat als je nu die masker-theorie zoals ie ontpopt is koppelt aan verliefdheid..? zie je dan meestal wel of niet de eigenschappen die je wel of niet wilt zien en hoe reeel zijn die tegenover een persoon zoals hij/zij uiteindelijk in de gewijzigde situatie zal reageren (bijvoorbeeld door elkaar al jaren te kennen ga je anders op elkaar reageren dan elkander pas een week of wat te kennen. Ik denk dat redelijke kritiek mischien ook wel gezond kan zijn.. al is levenslange eenzaamheid wat dit betreft ook zeker niet alles. Ik vraag me af hoeveel % van de stellen in de westerse wereld nog daadwerkelijk van elkaar houdt na bijvoorbeeld 30 jaar.. (ik vraag me dit oprecht af, heb geen geneigde mening naar negativiteit oid).. maarja.. nobody's perfect

grtz

Echte liefde is voor eeuwig ook al is dat op momenten zo moeilijk. en daarnaast kan ik zeggen dat je in het begin ook nog niet eens helemaal dezelfde smaak en interesses hoeft te hebben.

en Riot, ik ben het niet met je eens. Ze zeggen niet voor niets in het Engels 'to fall in love'. Verliefd worden doe je echt niet wanneer je dat zomaar wil, het overkomt je. Ik bedoel, je kunt ook verliefd worden op een hele verkeerde jongen/meisje, terwijl je toch weet dat het niet goed is enzo. En al die mensen die verliefd worden op 'de leukste en mooiste van de klas' dat is grote onzin, dat is niet echte liefde vind ik.
maarja...goed, tis maar wat ik vind, dat wil niet zeggen dat het allemaal zo is..

ja, goeie vraag. Ik kan het antwoord niet echt geven denk ik. Maar, ik had bijvoorbeeld een 'vriendin' en die zei dat ze verliefd was op een jongen , waarvan ze uiteindelijk alleen maar wist wat zijn naam was , hoe hij er uit zag en in welke klas hij zat. Dan vraag ik mij af, ben je echt verliefd? dat bedoelde ik eigenlijk. Wanneer wordt je verliefd? ik ben verliefd geworden op iemand pas nadat ik hem 3 maanden kende, en je hebt toch ook best wel gevallen dat je op iemand valt die je misschien al (bijna) je hele leven kent? Maar ik kan me gewoon NIET voorstellen dat er echte liefde kan bestaan terwijl je niet eens weet wie diegene echt is.

Waarschijnlijk bedoel jij het natuurlijk i.v.m. met die post over 55+ enzo. Als je echt verliefd word op iemand met heel je hart en ziel (om het maar ff zo te zeggen) en die ander is ook helemaal weg van jou, dan vind ik dat echte liefde. Als je (ernstige)ruzies met elkaar kunt overleven en je aan de belofte kunt houden die je gemaakt hebt bij het trouwen ('tot de dood ons scheidt') dan vind ik dat er echte liefde is. En natuurlijk kun je zeggen dat, als mensen in de 50 zijn, ze niet meer verliefd zijn, maar ze houden van elkaar, en dan is er nog liefde, en ik denk dat, hoe ouder je word hoe meer eisen je stelt en je dus ook errug moeilijk een ander zult vinden van wie je zo zult houden als diegene waarmee je getrouwd bent.

Anyway, ik weet er natuurlijk weinig vanaf want ik ben nog maar 16 en heb nog niet eens een echte wat langere(dan 2 weken :p) relatie gehad...

heb laatst nog op de radio gehoord dat 65 % van de gestrande relaties gestrand is doordat er weinig of verkeerde communicatie was. gaat dus niet helemaal op..., maar ja, das ook maar wat ik op de radio hoorde

Ik vrees dat ik de 65% ben...

ik probeer ook gelukkig te worden, maar het lukt niet,zo gemakkelijk en het grootste probleem is dat m'n vriendin nu niet meer gelooft dat ik het echt wel probeer. ik hou er dan maar mee op. ik ga gewoon toneel spelen, en doen alsof ik gelukkig ben. misschien word ik dan weleens echt gelukkig. misschien komt het wel vanzelf.

1 ding is zeker, na deze wil ik nooit nog een vriendin. ik ga als single door het leven gaan. deze relatie eindigt toch binnen minder dan een half jaar(omdat ze voor een jaar naar turkije gaat). ze doet maar. t kan me niks meer schelen. ik ben gelukkig met mezelf . heb haar daar niet voor nodig, heb daar niemand anders voor nodig...

ik krijg professionele hulp hoor, maar die zeggen over de kwestie sara, dat ik misschien toch maar er nogeens over moet nadenken of het niet beter is om zonder haar verder te gaan. gisteren had ik besloten te geloven dat ze me graag ziet, maar na het gesprek dat ik zopas met haar had, weiger ik dat ooit nog te geloven. ze ziet me niet graag, of toch niet in de betekenis die ik beschouw.

als ze niet helemaal zeker is of een afspraak doorgaat, neemt ze niet de moeite om te bellen, maar gaat ze vrolijk schoenen kopen terwijl ik uren zit te wachten, vanalles wat ik in elkaar gestoken heb voorbij zie gaan. ze wilt naar het buitenland voor een jaar om haar zesde over te doen, wilt dan nog een erasmusjaar doen, vervolgens wilt ze waarschijnlijk ontwikkelingshulp gaan doen. dan in het buitenland gaan wonen, en ik moet allemaal maar mee. het strafste is wel dat ze dan nog niet eens toestaat dat ik een hond in huis neem. ze antwoordt dan: dan durf ik nimeer in je buurt komen. bellen doet ze me nooit, en als we bellen, doet ze niet eens de moeite om lief te zijn. als we dan bij elkaar zijn negeert ze me, 'omdat ze gewoon niet durft alleen maar aandacht aan mij te besteden'. het gevolg is dus dat ik op familiefeestjes van haar compleet verloren rondloop een hele dag aan een stuk en me gedurende het hele feestje beklaag dat ik meekwam. je kunt langs geen kanten op haar bouwen, ze steekt je dood als je haar vertrouwt. en dan zijn er nog een heleboel dingen die ik niet vatbaar acht voor het forum. ze is boos op me omdat ik iets zeg wat haar niet aansta, zonder dat ik zelf doorheb dat ik iets verkeerd zeg. ook op de meeting kwam ik er bij bepaalde uitspraken met een hap en een snauw vanaf. leuk hoor!

wat dan nog het toppunt is, is dat ze zegt dat ze zoveel kan bewijzen als ze wil dat ze me graag ziet, maar dat ik het toch niet zal geloven. heb ik reden om haar niet meer te geloven ofwat? ik stel het nu wat erger voor dan het in feite is, maar momenteel ben ik het echt echt zat!

ik neem aan dat ik een moeilijk persoon ben en dat ze daarom graag naar het buitenland wil. ik zou hetzelfde doen in haar geval. wat heb je nu aan mij? maar dat neemt helemaal niet weg dat ik het echt wel heel erg vind dat ze gaat.