Forum

Mensen zijn normaliter groeps"dieren". Ze houden ervan om bij elkaar te zijn en voor elkaar te zorgen en elkaar lief te hebben. Een verhouding tussen mensen ontstaat vaak spontaan en is erop meestal op gericht om samen met die ander meer uit het leven te halen en "gelukkiger" te worden. Soms ook hebben ze elkaar nodig (denk aan ouder/kind relatie). Dit is nu natuurlijk een ideale situatie die ik hier schets; mensen die elkaar liefhebben en uit positieve zin elkaars gezelschap opzoeken.
Ik vraag me nu alleen af, als deze theorie klopt en mensen in eerste instantie uit positieve zin een relatie proberen aan te gaan, waarom sommige mensen heel gemakkelijk iedereen vertrouwen en heel veel kennisen en wat echte vrienden hebben en waarom bepaalde andere mensen het heel moeilijk vinden contacten te leggen en te onderhouden?
Zou dit vooral door de uitstralng komen.. (open blik, spontane lach enz..) of juist door hoe of wat er in gezelschap wordt gezegd?
Heeft het met je IQ te maken? Is het gemakkelijker om contact te maken als je een gemiddeld IQ hebt?
Of heeft het juist te maken met je eigen zelfbeeld?
Het zelfbeeld heeft veel te maken hoe je je opstelt en openstelt voor en tegen andere personen. Als je namelijk er niet van overtuigt bent dat jij net zo waardig bent als die ander die tegenover jouw staat dan heb je geen evenwichtige relatie. Precies het omgekeerde is natuurlijk ook waar.

Ik denk dat het gemakkelijk of niet gemakkelijk contact maken te maken heeft met de alle van de hierboven genoemde facetten. Je hebt voor het bereiken van anderen een open blik nodig, die zorgt dat de andere je gaat vertrouwen en weet dat jij in hem of haar ge?nteresseerd bent. Ook in gezelschap moet je je staande kunnen houden door goed te kunnen inschatten wat je wel en niet moet zeggen. Maar toch het grootste gedeelte van contacten leggen ligt aan hoe je jezelf ziet. Contacten leggen als je geen vriend kunt zijn met wie je zelf bent is erg moeilijk. Jij kunt dan namelijk ook niet die ander als vriend behandelen. Je moet eerst zorgen dat je jezelf accepteert zoals je werkelijk bent voordat je naar waarheid, echte en goede contacten kan leggen.

Dus pas als je vriend bent met jezelf en al je goede ?n slechte eigenschappen kun je pas een echte, goede relatie aangaan.
Omdat je dan weet waar je voor staat: voor jezelf

Sterre

ZEVER

groepsdieren ?
LOL, ik dan toch wel niet ze, het is niet altijd omdat de meerderheid iets is, dat iedereen dat is he.

De ander gebruiken om meer uit het leven te halen ?
als je je goed voelt bij de ander, en je voelt dat je de ander zich ook goed laat voelen, en je bent dus SAMEN gelukkig, is dit dan enkel voor EIGEN geluk ?

Het verband tussen IQ en sociaal gedrag ?
misschien hoe lager je IQ is, hoe minder je de mensen zal wantrouwen, maar voor de rest ????

Beide partijen even-waardig ?
als een geheel dan, want evenwaardig op alle gebieden, dan is het leven maar saai.

Vertrouwen doet contact leggen ?
misschien kan wantrouwen ook gesprekken uitlokken ????

Zelfkennis leidt tot bereik aan anderen ?
dus als je niet weet wie je bent, dan kan je ook niet weten of je gelukkig bent bij een andere persoon ?????


feel free to proof me wrong....

Ik denk dat complexheid van relaties te maken heeft met meerdere zaken,zoals opvoeding,karakter,omgeving.Deze drie dingen werken tijdens het leven altijd door.
Je kunt ze niet stoppen als je ze als negatief ervaart.Je kunt ze ook niet beinvloeden op het moment dat dit nodig is.Wij lopen dus altijd achter de feiten aan.door dit te accepteren leren we er wel mee omgaan.
Ik ben van mening dat de mens een sociaal wezen is ,om de ??nvoudige reden dat de mens niet kan overleven zonder de andere mens.En dan kunnen we wel met onze grote mond gaan zitten beweren dat we niemand anders nodig hebben om door het leven te kunnen gaan,maar dan slaan we wel een hele hoop facetten over.
Ik ben met Sterre eens dat je ,om een ander te kunnen vertrouwen eerst vertrouwen met jezelf moet hebben,anders blijft een relatie complexmatig.
Verder ben ik er vast van overtuigd dat intelligentie niets met sociaal vermogen of onvermogen te maken heeft.

Ik wilde niemand afkraken, maar wel zijn/haar mening ja.
Ik ben volleg tegen al die "zever" (sorry) die daarin staat, maar ben blijkbaar de enige hierin.

Een mens kan volledig op zich leven, en overleven. Kijk naar de dieren die overleven op instinct.
Een tante van me is bewust alleen (single) en veel last heeft ze hierin blijkbaar niet.

Waarom zou je jezelf nu moeten kennen om een relatie aan te gaan ?
Dit vind ik complete zever. Een relatie draait op gevoelens, en gevoelens moet je niet verstaan om ze te hebben.

En intelligentie heeft extreem veel met sociaal vermogen te maken naar mijn mening.
Ik zeg altijd, een kind is gelukkig, en meestal zeer sociaal. Het onwetende doet geen pijn.

Ik zoek nog altijd degene waar ik niet inkan, en die in mij inkan.
Ik heb al een tijdje een relatie met een meisje waar ik smoorverliefd op ben, en ik denk/hoop met haar samen te blijven voor de rest van mijn leven. Maar ik heb nog niemand gevonden die in mij kan, noch iemand waar ik niet inkan, HARD

Ik denk wel dat je als hoogbegaafde niet zo snel contact maakt met anderen. Ik ben lid van een forum, en ik had een jongen toegevoegd. Bleken we allebei dezelfde humor te hebben. Ik kon het gewoon meteen ontzettend goed met hem vinden, en dat ging een paar weken zo. Tot dat we allebei vertelden dat we hoogbegaafd zijn! Toen werden onze gesprekken pas interessant, en inderdaad, hij heeft ook moeite met contact maken met andere mensen! Hij is de enige met wie ik echt over hoogbegaafdheid praat. Dit is denk ik het enige voorbeeld in mijn leven waarbij het meteen klikte, omdat die jongen ook hoogbegaafd is! Dus ik denk dat dit iets zegt over vriendschappen tussen hoogbegaafden. Ik maak sneller contact met mensen die hoogbegaafd zijn denk ik. (ik ken er nog een paar). Het zegt mij dat hoogbegaafden vaak een beetje aparte humor hebben (kan het niet echt beschrijven) en dat het daarom niet meteen klikt. Maar dit is natuurlijk mijn mening.

Ik denk niet dat hb's moeilijker contacten leggen dan niet-hb's. Alles heeft te maken met je vroegere ervaringen. Als je slechte eravringen had met mensen ben je ook minder geneigd er nieuwe te maken. Ik zie een verschil tussen vele hb twintigers en hb tieners die ik ken. (ik zeg nu niet dat dit voor iedereen geldt, enkel voor een deel van de mensen die ik ken) De laatste zijn opener en maken sneller contacten omdat ze niet door dezelfde hel zijn gegaan als de eersten. Hun leerstof is meer aan hen angepast geweest, hebben een klas overgeslagen, hadden positieve ervaringen op school of zijn gaan thuisstuderen. Dit bepaalt ongelooflijk hun contacten. Ik kan ook mezelf als vb nemen. Toen ik nog op school zat, was ik haast onzichtbaar, praate met niemand , kende niemand,... Sinds ik was gaan thuis studeren op mijn zestiende bloeide ik volledig open, ik ontmoete toen ook mijn eerste vriend.
Veel van mijn hb-20-vrienden zitten nog steeds in de knoop met zichzelf.
het is ongelooflijk hoeveel een jeugd kan bepalen.

Quote van coyote:
Ik wilde niemand afkraken, maar wel zijn/haar mening ja.
Ik ben volleg tegen al die "zever" (sorry) die daarin staat, maar ben blijkbaar de enige hierin.

Een mens kan volledig op zich leven, en overleven. Kijk naar de dieren die overleven op instinct.
Een tante van me is bewust alleen (single) en veel last heeft ze hierin blijkbaar niet.

Waarom zou je jezelf nu moeten kennen om een relatie aan te gaan ?
Dit vind ik complete zever. Een relatie draait op gevoelens, en gevoelens moet je niet verstaan om ze te hebben.

En intelligentie heeft extreem veel met sociaal vermogen te maken naar mijn mening.
Ik zeg altijd, een kind is gelukkig, en meestal zeer sociaal. Het onwetende doet geen pijn.

Ik zoek nog altijd degene waar ik niet inkan, en die in mij inkan.
Ik heb al een tijdje een relatie met een meisje waar ik smoorverliefd op ben, en ik denk/hoop met haar samen te blijven voor de rest van mijn leven. Maar ik heb nog niemand gevonden die in mij kan, noch iemand waar ik niet inkan, HARD

Het is misschien toch handig als je eens wat literatuur over relaties zou lezen,want je zit er erg naast hoor Coyote.

akkoord , een baby is idd jong .
En die stelling van je leraar , das dat clich? zinnetje das ze tegenwoordig in elke hollywoordzeikfilm aframmelen , De mensheid had al unaniem besloten dat er wel wat in zit , het komt nu niet meteen hard aan en is al helemaal geen springplank voor boeiende discussies meer .
Wat je zegt over dat overleven geldt echt niet enkel voor een baby alleen , maar eens een bepaald punt voorbij kan het mischien lukken

Grappig, ik las eens over aantrekkingskracht o.b.v. gelijke gezichtsverhoudingen. We zouden instinctmatig reageren op mensen die eenzelfde afstanden hebben wb. voorhoofd, neus, mond etc. Theoretisch zou je dit dus als afgeleide van een genetische match kunnen bestempelen. Ook schijnt degene die lijkt op met wie je de eerste band had (veelal moeder) een streepje voor te hebben.

Zo te zien over het algemeen geldt toch nog dat hoog iq geen hoog eq wil zeggen .

Ik wil hier niemand gaan afbreken door even hun mening te weerleggen, daar over het algemeen iemand eerder geneigd is om nieuwe informatie in te passen in zijn mening dan van mening te veranderen. (wetenschappelijk bewezen feit in de sociale psychologie).

Maar toch even duidelijk maken dat de mens werkelijk een sociaal dier is, en je kan misschien wel als single door het leven, maar door het leven gaan volledig afgeschermd van menselijk of dierlijk contact zorgt ervoor dat je gewoon geen ik meer hebt. Enkel mensen met hier al een stoornis voor kunnen dit misschien aan (zoals extreme vormen van autisme) . Het komt gewoon doordat je een ik gevoel vormt doormiddel van menselijk contact, zelfs als je ik al volledig is gevormd in je jeugd, zelfs dan zal het verdwijnen en je gekker maken als je al je menselijk/dierlijk contact uit je leven bant.

Voor die genetica: ik heb een cursusje genetica gehad dit jaar aan de unif, en voor het downsyndroom ga je de kans niet vergroten door met broer of zus in bed te duiken. Maar er zijn veel andere en ernstigere aandoeningen waarvoor je natuurlijk wel de kans vergroot.
Misschien dat dit fenomeen volgens de genetica volledig tegen de natuur in gaat. Maar de natuur is geen denkend wezen geweest dat dit had kunnen voorzien . Over het algemeen geld dat tegengestelden zich aangetrokken voelen (en dat is dan genetisch gezien fantastisch), maar ik kan me wel voorstellen dat mensen zich wel heel goed kunnen voelen in gezelschap waar ze zichzelf in herkennen. Soort zoekt soort zo te zeggen. Maar kan het niet zijn dat die verliefdheid die die mensen ervaren misschien niet seksueel is gericht in het begin, maar dat ze door hun gevoelens zelf wat verward te interpreteren, er iets seksueels hebben aangekoppeld.
Je voelt nu eenmaal wel een bepaald soort liefde voor je broers/zussen/ouders (dit wel in een normaal en goed verlopen opvoeding ) , maar die wordt gewoon niet als seksueel ge?nterpreteerd meestal. Achja, ik kan me wel voorstellen dat er nu al wetenschappers zijn die dit fenomeen tot de bodem aan het uitpluizen zijn . Want holebi's kan je ook niet bepaald een aanwinst voor de voortplanting noemen, maar toch heeft men daar al heel wat uitleg voor waarom het toch positief is, er zal ook wel iets positiefs zijn aan inteelt misschien?

Maar de natuur heeft ook al een grote fout begaan door de mens slim te maken :p . Het gebeurde gewoon doorheen de evolutie, dit zal misschien ook zo een foutje zijn geweest dat is overleefd.

@kitteleentje: Ik heb zelf een autisme-spectrum stoornis (syndroom van Asperger) en zelfs die mensen hebben behoefte aan contact hoor. En hele extreme autisten hebben weer op een andere manier mensen nodig.

Ik denk pas dat iemand geen sociaal contact nodig heeft als deze het nooit heeft gehad, en niet bewust is dat er levende wezens bestaan. Misschien dat deze zelfs dan onbewust ouderdrang zal hebben.
Misschien als iemand volledige "gekweekt" wordt, op een onbewoond eiland met alleen maar plantaardig voedsel (erg hypothetisch ik weet het) geplaatst wordt, en dus niet weet wat leven is, deze dan misschien geen behoefte aan leven heeft. Dan nog lijkt het me sterk dat deze persoon op een gegeven moment niet zal denken: Is er nog iemand zoals ik? Een mens heeft immers zelfbewustzijn.

De natuur heeft inderdaad meerdere fouten begaan. Maar over het algemeen worden beslissingen in de evolutie zodanig bepaald, dat de soort blijf overleven. Ik kan me voorstellen dat een gok verkeerd kan zijn, maar niet dat je per definitie al voor het verkeerde kiest, terwijl je "weet" dat dit negatief effect heeft.

Het zal dus hoogstwaarschijnlijk een inbeelding van het gevoel zijn, wat jij zegt, een logische genetische verklaring is er m.i. niet.

Dat tegenpolen elkaar aantrekken: Bedoel jij genetische tegenpolen? Of tegenpolen qua gedrag? Een druk en een rustig persoon. Humorvol en serieus. etc?
In dat laatste geval kan ik het me niet voorstellen. Logischerwijs zou ik zeggen dat je van de slechte eigenschappen van jezelf de tegenpool wilt hebben, dit omdat je de soort dan "versterkt".

Heb jij hier informatie over gehad op je genetica cursus? Ik vind dergelijke zaken wel interessant