Forum

Ik denk dat ik zou kiezen voor het uiterlijk.... als ik van tevoren had geweten wat er op me had liggen wachten tenminste. Het zou mij een hoop tijd gescheeld hebben om het hele leerprocess van hoe ga ik met de simpele wereld om niet te hoeven doormaken
Dan heb ik geen last meer van overmatig denken en een kloof tussen mij en de massa.

Maar inmiddels heb ik geleerd ermee om te gaan en ik kies bewust nooit de makkelijkste weg als ik het ergens niet mee eens ben dus als ik nu nog zou kunnen kiezen hou ik het bij een hoog IQ.

als

om eerlijk te zijn heb ik de beide,
met als gevolg dat ik mijn uiterlijk verwaarloos....

Quote van *ann*:
Ik zou voor t uiterlijk gaan..op dit moment vind ik n hoog IQ maar lastig En trouwens, een goed uiterlijk valt meteen op, het eerste wat je ziet, en een hoog IQ merken niet alle mensen.

euhm, sinds ik merkte dat het contrast tussen de houdingen van voorbijgangers zo extreem groot was, indien ik mijn haartjes mooi 'gekamd' had, en mooi geschoren was, en mijn lensjes in had, of indien ik dit niet deed,
Toen koos ik om liever de deur uit te gaan zonder die moeite.

Als je er goed uitziet, dan weet je nooit zeker of dit niet de reden is dat ze vriendelijk zijn.
En mensen die een er 'slecht' uitziende pesroon veroordelen, sorry, die ken ik liever niet...

Quote van stropken:
Ach met je hoog iq prik je toch zo door fake reacties? Daarenboven is er niks mis met opportunisme... Je hoog iq zou je moeten vertellen dat je je talenten moet benutten, dus je uiterlijk zoals je zelf, zonder enige blijk van ijdelheid , aangeeft.

Ijdelheid is zeker niet het probleem, maar wel het veroordelen van anderen.
Als je knap bent, kan je hier dan over spreken ?
Als je een hoog iq hebt, kan je hier dan over spreken ?

Wat ik het liefste doe is er heel slecht uitzien, veroordeeld worden, en later teruggaan, en er zeer goed uitzien.
Wel in tegenstelling tot een hoog iq, want ik weiger een iq als wapen te gebuiken.

"bombing for peace is like fucking for virginity", las ik ooit eens ergens.

Quote van stropken:
in het nieuw gestoken gaan pochen

niet "nieuw", maar echte

Quote van stropken:
Arrogantie is jou niet vreemd h?

net wel, maar wie is hier nu arrogant he

Quote van mezelf:
Ijdelheid is zeker niet het probleem, maar wel het veroordelen van anderen.
Als je knap bent, kan je hier dan over spreken ?
Als je een hoog iq hebt, kan je hier dan over spreken ?

Ik vraag me af de reacties hetzelfde waren geweest wanneer de keuze bestond uit een zeer laag iq of een afstotend uiterlijk. Ervan uitgaande dat iedereen streeft naar een zo prettig mogelijk leven, hetgeen nu eenmaal sterk gerelateerd is aan de manier waarop men bejegend wordt door zijn omgeving, is keuze voor het uiterlijk in mijn ogen prevalent. Het kost in ieder geval beduidend minder energie erkenning en dus een positieve benadering van de omgeving te krijgen voor een mooi uiterlijk dan middels geniale doch veelal voor de gemiddelde mens onbegrepen inzichten van een hoog intelligent persoon. Daarbij is een regelrechte valkuil dat er nu gekozen dient te worden 'vanuit' een hoog iq, dat automatisch rigide argumenten als : 'Als je er goed uitziet, dan weet je nooit zeker of dit niet de reden is dat ze vriendelijk zijn.
En mensen die een 'slecht' uitziend persoon veroordelen, sorry, die ken ik liever niet...' met zich meebrengen. Echter, zal een goed uitziend persoon met een laag iq door de (in eerste instantie) vriendelijke benadering van zijn omgeving niet eerder geloven in 'goedheid van de mens' dan dat hij dit toeschrijft aan de kortzichtigheid van de gemiddelde mens zoals een intelligent persoon dat zou doen? Daarbij, afkeuring van een laag intelligentieniveau volgt veelal pas na de goedkeuring van het mooie uiterlijk, oftwel, men staat altijd met 1-0 voor. Daarbij lijken domme opmerkingen van een mooie persoon altijd minder te irriteren dan het lelijke gezicht van een intelligent persoon.

Quote van coyote:
Ik ben pas gelukkig vanaf ik anderen gelukkig maak.

Daar zal die autoverkoper anders over denken

Ach veel heeft ook te maken met de zekerheid die je uitstraalt. Als je lelijk bent maar je straalt iets uit dat op het randje van arrogantie zit lukt het versieren best wel.

Ik spreek trouwens niet uit ervaring. Ik ben slim, knap, lief, grappig en bovenal bescheiden!

Uiterlijk en IQ zijn beiden waardeloos als je geen zelfvertrouwen hebt.. en ik kan het weten..

Ach, van horen zeggen :p

Bij mij blijkbaar niet, dus tegendeel is bewezen lijkt mij

Kortom, als ik niet zo slim was (zal mijn uiterlijk er buiten laten, want dat ziet er toch niet uit, he? ) was het n?g triester met me gesteld? O, dat doet me heel goed hoor!

Off topic berichten verwijderd, graag weer ontopic nu

Juist, dat bedoel ik dus. Ik bemerk dat velen intelligentie hier zien als een last. Dat kan kloppen, maar het is maar hoe je er tegenaan kijkt. Je kan het ook zien als een talent, meer zelfs als een kans.

Als ik dat even toepas op de communicatieproblemen inherent aan HB zijn, dan kun je het zo zien. Het is idd zo dat mensen vinden dat je te snel denkt, en niet volgen omdat je denkstappen overslaat. Dat kan erg irritant zijn. MAAR jij verkeert wel in de positie waarin je je denkproces iets kan vertragen teneinde de denkstappen vollediger over te brengen. De mensen die je niet snappen verkeren niet in de mogelijkheid om hun denkproces te versnellen.

@ Alwin
Het klopt wel dat je uit het hoge IQ zelfvertrouwen kan krijgen, door het te zien als een talent, maar het probleem is dat de andere talenten of bijna-talenten minder lijken. Iemand met een lager IQ die goed is in muziek, zal sneller van zichzelf vinden dat ie goed is in muziek, een hoogbegaafde zal het wel mee vinden vallen, want qua 'slimheid' was hij altijd de beste, en bij muziek misschien net niet de beste. Dus omdat hoogbegaafden het gewend zijn om de beste te zijn, leggen ze hun lat erg hoog, wat dan soms onhaalbaar is en resulteert in onzekerheid..
Dit zal absoluut niet voor iedereen gelden trouwens.. k spreek (zoals jullie misschien wel gemerkt hadden) uit eigen ervaring..
Wat Jurian zegt ben ik t ook helemaal mee eens..je hebt als hoogbegaafde ook meer door wat je mist.. bijna tzelfde als wat ik net hierboven heb verkondigd

Denk je nou echt dat een hoogbegaafd kind van 9 denkt: 'Goh, mijn leeftijdsgenootjes begrijpen mij niet maar wat fijn dat ik in staat ben om me voortdurend aan te passen' ? Nee stropken, dat kan haar ontzettend onzeker maken.
En je voorbeeld wat betreft het leren van een vreemde taal is inderdaad een simplificatie. Frans of Engels bezigen doen jij en ik niet aan een stuk door (zouden we dat wel doen is er op korte termijn geen obstakel meer), en we hoeven ons al helemaal niet af te vragen waarom wij in het Nederlands denken en onze omgeving niet

Ik heb niet beweerd dat een groter vragendomein een last is. Wat ik wel beweer inzake de opmerking van Alwin :
' ..je zou tOch verwachten dat een hoog IQ leidt tot een beter inzicht hoe iets inelkaar steekt(?) waaruit je zelfvertrouwen kunt scheppen(?)'
is het volgende:
De antwoorden ontsproten uit iemands denkvermogen kunnen dan wel bovengemiddeld zijn, maar tegelijkertijd hetgeen hij/zij zich afvraagt. Stel: geef een hoogbegaafd persoon een proefwerk op hoog niveau, en een gemiddeld persoon er 1tje op gemiddeld niveau. Beiden halen ze een zeven. Wat kennis betreft zullen beiden ongeveer evenveel zelfvertrouwen genereren uit hun resultaat, pas wanneer ze zich gaan spiegelen aan de ander zal het zelfvertrouwen van de de hoogbegaafde op dit vlak toenemen en van het gemiddelde iq dalen. Kortom, wanneer Alwin had gezegd: 'het feit dat je meer weet dan een ander leidt op dit vlak tot zelfvertrouwen' was ik akkoord gegaan, niet met de stelling dat op zichzelf staand begripsvermogen tot zelfvertrouwen leidt, omdat een groot begripsvermogen ook gepaard gaat met een groter 'onbegripsvermogen'. Maar misschien heb ik abusievelijk een foutieve interpretatie aan de Alwin' s woorden gegeven.

grtz

Zelfvertrouwen en een hoog iq... Ik weet het nog zo niet, volgens onderzoeken hebben hb'ers meestal niet veel zelfvertrouwen en heeft een groot deel ook erge faalangst. Heb ik toch gelezen. En ja, ik spreek ook uit eigen ervaring.

Maar om even terug on-topic te gaan. Mooi uiterlijk of hoog iq: laat het zo stellen: ik ben liever minder mooi, maar slim dan een fotomodel, maar vreselijk dom. Maar dat hoog iq moet niet enorm hoog zijn. Gewoon verstandig, dat lijkt me ideaal.

zelfvertrouwen heeft naar mijn mening weinig met beiden te maken maar veel met de feedback die je krijgt van anderen en dat kan aan vele verschillende dingen liggen.
ps: ik ben tevreden over zowel mijn IQ als uiterlijk (oke, de neus kan echt verandert worden waar soit), maar het heeft wel jaren geduurt voordat het zo was.

en als het ultieme doel niet is om gelukkig te worden, geen egoistisch doel dus?