Geplaatst op 3-6-2005 om 13:28
Wegens gebrek aan zin om met de quoteknop te klooien doe ik het zo ;-)
1) Je kan middels introspectie misschien wel gelukkigER worden. Dat heb ik nergens ontkend. Maar vraag is of het nuttig is tijd te steken in die introspectie als de oorzaken van je ongeluk duidelijk aan je omgeving liggen. (met voor de ervaring doelde ik inderdaad op een patroon van traumatische ervaringen, iemand die eenmalig een trauma meemaakt komt namelijk zelden tot nooit aan de ontwikkeling van een 'safe spot' in de geest toe)
2) Oplossingen worden nooit begrensd door de eigen geest. Het aantal mogelijke oplossingen wordt begrensd door de omgeving. Door de faciliteiten, door de normen enz. Op de 2e plaats is het wel zo dat de geest bepaalt welke van de mogelijke oplossingen voor jou beschikbaar zijn. Maar dat keuzeproces gaat zo onbewust dat je onmogelijk van introspectie kan spreken. Met bewuste zelfkennis ben je in zo'n keuzeproces mijns inziens zelden iets. Als je zorgt dat je goed op de hoogte bent om de mogelijkheden te kennen (wat dus puur neerkomt op het informatie inwinnen over de omgeving) volstaat je latente zelfkennis om tot een beslissing te komen. Bij keuzes als trouwen, kinderen en dergelijke moet je uiteraard iets uitgebreider bij jezelf te rade gaan
3) Ik had al een vermoeden dat je niet schreef wat je bedoelde
Maar je kreeg het voordeel van de twijfel. Nu goed, introspectie heeft zeker nut ten aanzien van het checken van die geloofsstructuur. Ik zeg alleen dat je voorzichtig moet zijn want dat wat je vindt net zo goed tot geluk als ongeluk kan leiden.
Wat dat deviant zijn betreft, het was uiteraard slechts een voorbeeld. Natuurlijk zijn er mensen die plezier scheppen in deviant zijn. Eens buiten de lijnen kleuren kan best aangenaam zijn
Maar om op dat voorbeeld verder te gaan: ergens heb je gelijk. Introspectie kan in deze leiden tot beter begrip en aanpassingen naar de toekomst toe. Maar (tuurlijk is er een maar
), het kan er net zo goed toe leiden dat je niet meteen de oorzaak van je deviantie vindt en jezelf dan maar gaat verloochenen om erbij te horen. Iets wat sowieso faliekant afloopt. Ik ontken dus alweer niet het nut maar wijs enkel op de gevaren.
4) Ja inderdaad, het is dus geen stappenplan maar een constante cyclus van empirie en bezinning. Hierbij dicht ik de empirie een grotere waarde toe dan de bezinning en jij dus niet. Bezinning is enkel nuttig in het licht van ordening. Het merendeel hiervan gebeurt volgens mij ook onbewust, ook wat relevante informatie betreft. Pas wanneer iets echt manifest veranderd in de houding van een omgeving jegens persoon is er mijns inziens nood aan echt diepgaande bezinning.
Bijv.: Als een vriend ineens hatelijk tegen je doet ga je nagaan wat jij verkeerd gedaan kan hebben, wat er kan veranderd zijn bij hem, of er een derde persoon in het spel is,... Slechts een klein deel van de mogelijke verklaringen ga je bij jezelf zoeken. Ik geef toe dat je dan wel eerst de oorzaak bij jezelf gaat zoeken voor zoiets en, indien die oorzaak ook daar ligt, introspectie zijn nut heeft bewezen, maar er is een grotere kans dat de oorzaak buiten jezelf ligt.
Het belang van introspectie is dus volgens mij ondergeschikt aan sociale empirie.
Over simplificatie geef je me dus gelijk. Wat ik bedoelde is dat simplificatie een stappenplan zou betekenen en dat om de menselijke aard te beschrijven een denkfout zou betekenen. Mijn excuses als dit niet duidelijk overkwam.
5) En ik ben het op mijn beurt met jou eens als die ordening leidt tot geluk
Alleen moet je het dan niet teveel doen. Sociale empirie blijft aldus mijn voorkeur wegdragen.
*phew*
