Forum

Het komt misschien wat ouderwets over,maar mij blijft de stelling van Wittgenstein al een tiental jaren bezighouden.Namelijk de volgende: Men moet zwijgen over datgene waarover men niet kan spreken.
Volgens mij bedoelt hij daarmee dat je over niets anders kunt spreken dan over datgene wat je weet.Maar wat weet je dan en wanneer weet je dat je iets weet.Mijn vraag is: Wie heeft daar ook al eens over nagedacht.Maar vooral:Wiie heeft de oplossing?

Ik denk dat je het probleem bij de wortel beet hebt coyote,want ook ik wil graag veel zeggen,maar ik denk er vaak over of ik wel moet zeggen wat ik wil zeggen,want is het wel de waarheid.
Ik denk dat Wittgenstein niet de gewone omgangstaal bedoelt tussen mensen onderling.Hij bedoelt meer de omgangstaal tussen de mensen die het zogenaamd weten.Dat wil zeggen,de erkende filosofen en wetenschappers.Hij bedoelt te zeggen dat als zij dingen beweren die niet waar zijn en daarvan vervolgens wetten en gedragscodes afgeleid worden,zijn ze verkeerd bezig.Op den duur wordt een niet waarheid dan ingeburgerd als waarheid,met als gevolg dat dit weer een reactie veroorzaakt enz.

http://kubnw16.uvt.nl/~ljansen/filosoof/gesch/wittgens.htm :

" "De meeste uitspraken en vragen die over filosofische zaken geschreven zijn, zijn niet onwaar, maar onzinnig. We kunnen daarom dat soort vragen hoe dan ook niet beantwoorden, maar alleen hun onzinnigheid vaststellen".

"Filosofische problemen ontstaan als de taal het laat afweten". "Wat ik u wil bijbrengen is: hoe niet-aperte onzin in aperte onzin overgaat". Met zulke negatieve oordelen over filosofie neemt Wittgenstein een unieke positie in onder de twintigste-eeuwse filosofen: achter alle filosofische problemen vermoedde hij misverstanden, en hij zag het als zijn taak die aan het licht te brengen en uit de weg te ruimen. Het gevolg was dat met name zijn latere "antifilosofie" hem niet in dank werd afgenomen door "echte" filosofen zoals Russell, die nog wel zinvolle filosofische problemen meenden te onderkennen. Ook hebben andere filosofen getracht aan de latere Wittgenstein toch een "impliciete" filosofie toe te schrijven, dus een bepaalde filosofie van de wiskunde, een bepaalde taalfilosofie e.d. Maar Wittgenstein wilde nu juist dat filosofische problemen volkomen zouden verdwijnen, zodat men voortaan zou zwijgen over datgene waarover men niet kan spreken "

een antwoord of een vraag

nog een post erbij,
maar liefde is onmogelijk, maar toch doe je het, en ik hoor nietmand klagen.
en als liefde de oplossing, dan is het antwoord zoeken ook,
hoe kan je anders opvoeden, voortplanten ?

eigenlijk doe jij mij eraan denken, dat verdraagzaamheid misschien het beste doel is.
Misschien is niemand verkeerd, als iedereen zijn "juiste" erin ziet, maar slechts in een relatief iets.
Dan denk ik dat datgene met het minste nadelen, algemeen gezien, het juiste is, voor mij.

Ik vind van wel.
Ik dacht lang dat het nut van leven, voortplanten, en opvoeden was.
Maar nu zie ik het anders, het is leven is groter dan dat. Het is HELPEN.
Helpen = helpen = helpen =..... MAAR oneindig en oneindig = 3
Alles veroorzaakt een reactie, en dus is dit het doel, en alles helpt dus.
Oneindigheid nastreven is nodig, anders zou er ooit een punt zijn om te stoppen met leven.

ik denk dat je zelf ook wel ziet, dat tegenstreidigheden moeten bestaan. Het zijn deze die de meeste kracht hebben.
Zoals alles positief benaderen, is dit dan wel zo positief ? ik denk je een beetje te verstaan, maar wie ben ik ?

Gelijk geef ik je over die boeken, lezen is misschien niet een bewuste oplossing.
maar ALLES helpt.

dat je me wil bedanken, dat zegt meer dan meer, he