Forum

Mensen hebben al maar weinig instinct meer, die basisinstincten heb je trouwens alsmaar minder nodig en hoe verder de mens evolueert hoe "menselijker" ze wordt met typisch menselijke fouten, in die zin dat geen levend wezen dan de mens ze begaat. Ik denk niet dat dat vroeger zo vaak gebeurde, alhoewel ...
Als je kijkt naar televisie, mij geven al die (moord)films een beeld alsof het dagelijkse kost is al die misdaden. Dat is het ook wel, maar verspreid over de hele wereld, niet in die van mij, mijn directe omgeving.

Het lijken misschien donkere gedachten, maar ik vraag mij soms af of niet niet heel natuurlijk is. Wat gebeurt (oa die moorden) past niet echt in mijn beeld van een perfecte/ideale wereld, maar ze maken wel deel uit van de realiteit.




Ik denk dat zoiets gewoon niet te begrijpen valt omdat het niet doordacht is. Dat is handelen zonder na te denken, niet logisch of niet volgens de logica van diegene die wil begrijpen. Dat is dus iets typisch menselijke, iets doen dat niet voorgeprogrammeerd. Impulsief. Wat is die impuls ? Zou dat niet iets heel simpels kunnen zijn ... Zoals energie, een spanning gecreeer door je situatie, je leven, je werk, te drinken, te weinig te slapen, ...

Je moet maar op het idee komen om zo iets te doen. Hoe groot is de afstand tussen je inbeelden iets te doen en het degelijk doen.

Ik stel me de vraag waarom ik zo iets niet doe.
Dan denk dat er veel te veel is dat ik nog wil doen. Ik win er niks mee, niemand wint er iets mee. Het is dom. Waarom zou ik mensen willen pijn doen? Waarom zou ik zo iets slecht doen? Ik bestempel het als slecht omdat dat het leven afbreekt. Dat is wat ik dus denk dat goed of slecht is. Dat wat het leven bevordert of vernietigt. (of dat wat helpt een doel te bereiken, zo kan het leven een doel zijn en dus wat dat bevorderd goed) Waarom zou ik dus het leven vernietigen ?
Ik kan me een rede inbeelden, of zelfs meerdere om het te doen, maar als ik verder redeneer, dan vind betere rede, om het niet te doen. Zou dat niet kunnen, dat de rede in feite natuurlijke selectie is, dat de mens (zoals feromonen bvb (als ze bestaan) vrouwtje en mannetje samen brengt om te koppelen -> leven bevorderen) de rede heeft om te leven. En zodoende dus door communicatie, uitwisseling van rede ( cfr. feromonen) mensen tot handelingen komen die het leven bevorderen.
Feit is dat je dan ook moet redeneren. Je kan ook fout redeneren.
Als ik probeer goed en fout om te wisselen lukt het niet, ik kan niet de betekenis van goed aan fout geven en omgekeerd. Waarom ? Misschien wordt dat je bij de geboorte ingemetseld. Dat je geboren wordt met een goed gevoel, en dus (onbewust wel te verstaan), automatisch de link legt tussen goed en leven, leven is goed,
Dat zou betekenen dat als je geboren wordt met een slecht gevoel, het omgekeerd is ?
Het klinkt wel zo absurd; ik moord mijn familie uit omdat ik geboren ben met een slecht gevoel...
(De vragen vind ik wel goed, mijn antwoorden zo flauw, gebrek aan levenservaring, )


Ik kan blijven doorgaan, maar ik heb de indruk dat ik uiteindelijk maar weinig meer zeg. Dus ik stop, maar enige reactie positief of negatief om het even, zou welkom zijn.




"In hoeverre zijn instincten wel een rem en in hoeverre zijn wij in staat onze instincten te "onderdrukken"? "

Je zegt het zelf onder druk, onder druk barst je ... Druk, stress, je hoort er zoveel over. Je kan zo onderdrukt worden door je omgeving ... Ik geef maar een voorbeeld, terwijl ik sport, moet ik er soms bijna bij neervallen voor ik ga drinken. Door sport onderdrukte ik de nood om te drinken. Dat instinct.
Stel nu een volwassen persoon, die constant onder druk staat door het werk, de verwachtingen, geld, verantwoordelijkheid, ... Je komt in zo een positie terecht dat je drinkt omdat je weet dat je moet drinken, maar niet voelt of je dorst hebt. Je eet omdat het etenstijd is, maar door de stress voel je de honger niet. Op den duur hou je geen rekening meer met je lichaam, je behoeftes, ... je instincten ... Alles wat je nog in leven houdt is de rede. Je eet omdat je moet eten om te leven, omdat het etenstijd is, ...
Ik kan me inbeelden dat als ik na tien jaar zo, als een robot, te leven me ervan bewust wordt, ik het zou overwegen om er een eind aan te maken.
Wat dan de doorslag moet geven is hoe je je voelt, ontzettend slecht volgens mij, zo slecht ...
Je zou het verstand wel willen haten, om wat het met je kan aanvangen. Het is dan nog jezelf. Je doet het jezelf aan. Of niet ? Is het de omgeving die je onder druk zet?
Het gaat ook veel sneller, en dat moet alles rap rap rap, om te eten omdat het etenstijd is dan je af te vragen of je honger hebt ...

Anyway, dat alles volgens de buren leek goed te gaan, bewijst gewoon hoe goed buren met elkaar overeenkomen ..... mij maak je niet wijs dat alles in orde was
Dat niets is zoals het schijnt, is niet nieuw

Je kan je ook maar inbeelden iets dat overeenkomt met je eigen ervaring, of er verband mee houdt.

Ik weet hoe het voelt om een blauwe plek te hebben, omdat ik het al heb voorgehad. Maar als dat niet is gebeurd, kan ik dat dan weten ? Hoogstens kan ik een beschrijving geven, doen denken dat ik het weet, maar weten hoe het daadwerkelijk voelt kan ik niet. Daarvoor zou ik zo een blauwe plek moeten hebben gehad.

Volgens mij is er niks dat je tegenhoudt iets te doen of juist niet te doen. Het verstand is wel het enige dat in staat iets alle handeling tegen te houden. Je kan dus immobiel biljven en nooit meer bewegen uit jezelf, omwille van een rede. Is het de wil ? wilskracht?
Het kan oo zo mis gaan met dat verstand, ... en waarom, dat is volgens mij in iedere situatie anders, het is gewoon hoe iemands leven in elkaar zit.

Mooi gezegd Xiu.

Uiteindelijk blijkt toch dat ons verstand inderdaad niet heel erg veerkrachtig en bestand is tegen invloeden van buitenaf. Ik dacht de de kracht van onze ratio sterk genoeg was om de natuur* van de mens tegen te werken, maar als je erover nadenkt is het nooit het geval.

Het probleem is dat wij mensen verstand en natuur zijn. Alleen wanneer in benarde situaties onze natuur steeds weer zegeviert, begin ik te twijfelen over het feit dat we heel veel verandert zijn in de loop van de jaren. Uiteindelijk worden we toch geleid door onze natuur. Dan komt het beest weer in ons naar boven.

In het dagelijks leven worden we niet echt geconfronteerd met die natuurlijke aard, misschien is het iets zoals het ondebewustzijn of onze, zoals Freud het bestempelde, ?berich.

Maar ik denk dat uiteindelijk ieder mens zijn natuur niet meer kan verbergen en onderdrukken als de situatie niet meer te verdragen is voor het verstand en de rede. Maar ik denk wel dat de grens van het begrip 'onverdraaglijk' bij iedereen wel anders ligt. Sommige mensen zijn sneller wanhopig en kunnen sneller hun natuur niet meer onderdrukken en andere mensen hebben meer rust en geduld en zijn dus minder snel wanhopig, en misschien kunnen zij dus ook beter en langer hun natuur onderdrukken.

Is het dan zo dat de natuur van sommige mensen dieper ligt dan de natuur van anderen. En hoe is dat dan gekomen, door invloeden van buitenaf of door een stuk karakter?

Groet,
Denise

*natuur: onmenselijke eigenschappen die eerder erfgoed van vervlogen tijden lijken. Eigenschappen die de mens van nature heeft meegekregen maar die door de evolutie zijn onderdrukt of weggevaagd door aanpassing aan de gevormde maatschappij en samenleving.