Geplaatst op 6-4-2005 om 18:52
Echt gespest ben ik nooit. Dan bedoel ik: dingen van mij vernietigen of me rechtstreeks treiteren of uitschelden of zo.
Wel ben ik jarenlang genegeerd geweest en werd er achter mijn rug vaak met me gelachen. Bovendien ben ik er achtergekomen dat ik een bijnaam had (treurwilg, dus ik voelde me eigenlijk best vereerd met die naam). Blijkbaar had mijn enige vriendin het al lang door, maar ik ben er pas zeer laat op uitgekomen. Volgens mij durfde ze me niet in mijn gezicht uitlachen omdat ze teveel schrik hadden.
Waarom er gepest wordt? Ik denk vooral uit eigen angst. In mijn klas zat er een meisje vroeger die enorm peste. Toen ze eenmaal bij de directeur ter verantwoording werd geroepen, bleek het dat ze zelf heel lang gespest was geweest. Door zelf die toer op te gaan, kon ze de aandacht van zichzelf afleiden. Verder denk ik dat 'groepsgevoel' ook een belangrijk motief kan zijn. Mensen pesten zelden alleen, maar voelen zich in groep gesteund om dat soort gedrach te uiten. Niet alleen horen ze er dan bij, ze staan waarschijnlijk ook ineens buiten schot door zelf te pesten.
Ik moet eerlijk toegeven dat ook ik af en toe heel bitsig op mensen gereageerd heb. Ik was steeds het seutje dat iedereen probeerde te accepteren en opkwam voor anderen. Met als gevolg dat de buitenbeentjes zich ook tot mij voelde aangetrokken. Ik kan je verzekeren dat ik op een gegeven moment daar dan even genoeg van had, en wel eens scherp uit de hoek kwam. Maar ik heb nooit iemand uitgescholden, gestalkt of zo. Als het even te hoog zat negeerde ik vaak ook gewoon even die persoon om te voorkomen dat het over zou lopen. Meesal met het juiste effect: ik kon het nadien weer aan.
Ik weet niet wat je er aan zou kunnen doen. Blijkbaar zijn er tegenwoordig armbandjes op de markt voor kinderen die willen tonen dat ze tegen pesten zijn. Maar ik weet niet of dat echt helpt. Bovendien weet ik ook niet of kinderen in de lagere school steeds doorhebben dat ze pesten. En zelfs in het middelbaar zou dat voor sommigen nog niet zo simpel zijn om het bij zichzelf te onderkennen.