Forum

Hallo,

Ik wordt er vaak mee geconfronteerd: mensen die jouw problemen overnemen, en ze als hun problemen beginnen te beschouwen, of er zichzelf zo graag de schuld van geven, om jouw van je verantwoordelijkheid te ontzien, en om jouw te beschermen voor zelfkritiek. Welke uitwerking heeft dit op de mens? Dat hij zichzelf voorbij gaat, dat het zorgen voor anderen ten koste van zichzelf gaat. Een overdreven vorm van altru?sme. Er zijn zoveel mensen die de last van de wereld met zich meedragen, het niet durven toeschrijven aan wereldproblematiek, maar de problemen zien als een zeer grote last in hun persoonlijk leven, ookal is het in gezin en familie harmonieus.

Ik kan me goed voorstellen dat ze dan op hun 50e er achter komen iets verkeerd te hebben gedaan, te zijn vergeten hun eigen problemen onder ogen te zien, te zijn vergeten voor zichzelf te zorgen, en zorg te dragen voor hun eigen noden. Die mensen storten in, terwijl ze het hadden kunnen voorkomen, door op tijd hun eigen gedrag te doorzien. Dan beschouwen ze het als te laat om het nog te kunnen omdraaien.

Het is zo zonde dat je de problemen van een ander ten koste laat gaan van je zelf. En ik ervaar dat de kans om dit te doen, bij hb'ers des te groter is. Waarom weet ik niet zeker, maar ik kan me inbeelden dat het te maken heeft met de grote kloof in manier van denken tegenover leeftijdsgenoten. Ik heb altijd het idee dat hb'ers sneller gedrag doorzien en problemen kunnen analyseren waardoor ze ook sneller een pasklare oplossing zien om de last van andermans en eigen problemen te reduceren.

Alleen dat is op zich niet erg, maar wat er als gevolg daarvan wel vaak gebeurt, is dat ze, door anderen zoveel te geven, en er zo intensief mee bezig te zijn, het overnemen. Misschien speelt het feit dat het ook niet dankbaar is ook mee, want andermans problemen willen reduceren is heel veel aan een ander geven, maar er vervolgens heel weinig zelf uit halen of terug krijgen.

Ik vroeg me eigenlijk, na deze ellenlange inleiding, af hoe dat bij jullie zit? Help je vaak mensen de last van hun problemen te reduceren, door erover te praten? Komen mensen sneller met hun problemen naar jou toe dan naar een anderen, en waarom denk je? En vooral, hoe ga je daar zelf verder mee om? Draag je de last mee? En speelt het feit veel geven - weinig terug krijgen ook een rol? Of heb je er juist totaal geen last van, en vind je het fijn iets voor anderen te kunnen betekenen en hoef je er niets voor terug te krijgen?

Groet,
Denise

Ik herken mezelf erg in het bovenstaande. Maar ik vind het arrogant overkomen wanneer ik zeg dat ik zo'n typje ben die dingen snel doorziet, die dingen wil veranderen, die de last van andere over wil nemen. Alsof ik zo'n perfect persoon ben, want dat ben ik absoluut niet! Het is inderdaad wel zo dat mensen snel naar mij toekomen wanneer ze ergens mee zitten. Ze willen een doordachte kijk hebben en geregeld kan ik ze die geven. (klinkt ook al zo lekker arrogant...) Helaas is het ook wel zo dat het me liters energie kost om 'alles op mijn schouders te dragen'. Ik denk zo oplossend gericht waardoor ik alleen bezig ben met het oplossen van de problemen van de ander en mezelf vaak op de laatste plaats zet. Resultaat: lege batterij, ook al wordt er beweerd dat het zien van de blije gezichten bij de ander energie oplevert. Dat is ook zo, maar toch niet genoeg. Het zijn energiestootjes die maar kort werken. Het begint er bij mij bijna op te lijken dat ik die energiestootjes nodig heb om overeind te blijven. Krijg ik die energiestootjes niet, dan duikel ik keihard naar beneden omdat ik niet weet hoe ik mijn batterij voor langere tijd op kan laden.

Tips hoe je je eigen batterij op kan laden zijn welkom! (en dan zonder gebruik van die energiestootjes natuurlijk )
Momenteel ben ik wel hard bezig om mezelf wat meer naar de voorgrond te laten komen, want mensen zien niet wie ik daadwerkelijk ben omdat ik altijd met de ander bezig ben en de ander niet wil lastig vallen met mijn probleem.

(je zou kunnen zeggen dat het helpen van de ander voor mij een last kan zijn, of is het dat al geworden?)

@ Poehtje Dat is mijn ideaal beeld dat ik het liefst zoveel mogelijk naleef om de doodenvoudige reden dat ik de mensen die niets doen niet kan uitstaan.

Hoe je je batterij voor langere tijd oplaad weet ik niet onmiddelijk.
Het kost mij inderdaad ook veel energie om met anderen om te gaan..... maar ik denk er altijd over ik ben hier de persoon die afwijkt dus moet ik me aanpassen. So be it. Je moet namelijk altijd met de menigte mee omdat je anders problemen krijgt. Oke oke ik ga er ook regelmatig tegen hoor en dat is helemaal niet verkeerd maar het kost wel veel energie.

Misschien klinkt het een beetje lullig als ik zeg dat ik wel de indruk heb dat het helpen van anderen bij jou tot een last is gekomen. Maar ik denk ook dat dat komt door de manier van kijken op hun problemen. Ik kan je dus alleen vertellen wat ik eraan doe ookal klinkt het soms arrogant. Ik heb altijd voor mezelf een instelling gehad van het is het probleem van die persoon. (maar dat laat ik niet doorschemeren). En vaak denk ik ook wat maken ze zich toch druk om simpele dingen

Nou misschien kan je er iets mee...... misschien niet.......

Groetjes
DrieNulZeven

Dit is een typisch geval van raar maar waar

Het analyseren en het systeem van de menigte zijn ook de dingen waar ik mee bots. Ik ben ook jarenlang gepest en altijd de persoon geweest die onderuit gehaald werd. En hoevaak heb ik mijn neus niet gestoten aan mensen, als je dat wilt gaan tellen ben je denk ik wel een paar dagen bezig Maar oke ik heb nu mensen die echt goed op de ladder staan en dan niet iets hoger maar echt bovenaan en het verschil met die mensen van de groep is dat er dus geen systeem is van ik haal jou onderuit om zelf omhoog te komen. Maar ik blijf van dat soort mensen buiten mijn vriendenkring toch last houden.

En als ik het zo lees begin ik toch te denken dat onder de HBers het niveau van beleefdheid en het inleven in anderen ook veel hoger is. De mensen die mij dingen aandoen zullen namelijk nooit kunnen bedenken wat voor gevolgen dat heeft.

Het lijkt mij dat dit bij iedereen ongeveer hetzelfde is en dat het "geklier" onder de mensen toch op een manier in verband staat met het IQ van de persoon. Wat denken jullie daarvan?

Groetjes
DrieNulZeven

De Dalai Lama spoort mensen aan om andermans pijn te delen, zodat deze verlicht wordt voor die persoon. Anderzijds door je te concentreren op die andere persoon vergeet je, of spendeer je althans minder aandacht aan je eigen problemen/lijden. Dat is denk ik ook hoe die monikken leven, door anderen te helpen.In mijn representatie van hen, zien zij er vrij rustig uit/vrij van problemen. Zij wijden daar zelfs hun hele leven aan. Mij lijkt dat niet de beste manier van leven, maar er zit wel waarheid in die filosofie.
Daarna denk ik aan Simone de Beauvoir die reageert op het existentialisme van Sartre. Ik kan het niet meer precies formuleren, maar ergens beweert hij in zijn object-relatie theorie, dat je opgesloten zit in je eigen bewustzijn en dat je in je relatie tot andere mensen je je eigenlijk tot jezelf verhoudt.
De beauvoir bouwt daar gedeeltelijk op verder, maar volgens haar kan je wel degelijk een band creeren met de ander, namelijk door pijn te delen of in meerbepaald door samen te huilen. Dan ben je volgens haar echt verbonden.

Ikzelf ervaart het niet als een bewuste keuze, als iets op me afkomt dat me raakt; dat aanvaard ik dat gewoon.Als het me vermoeid dan is dat zo. Ik ben niet op zoek naar een belletje waarin ik me altijd goed voel, zoiets bestaat simpelweg niet.
Ik ga zeker niet zoeken naar problemen om op te lossen. Wel heb ik de neiging om wanneer ik merk dat er iets niet gaat bij iemand, mij daarmee te gaan bemoeien. Bij mensen die ik ken (heel afhankelijk van de soort relatie hoe ik dat doe, zo liep ik wel eens tegen de lamp omdat ik me teveel bemoeide), kan ik altijd duidelijk maken dat ik er ben dus dat is geen probleem. Bij andere mensen is het wel ambetanter... ja dan laat ik het meestal gewoon varen.(tenzij ik onvervangbaar ben bijvoorbeeld in het geval dat een vrouw haar tas gestolen wordt, tenzij die dief gewapend is ofzo, loop ik erachter).
Ik ga geen engelbewaarder spelen ... dat boeit me niet. Maar dat wil zeker niet zeggen dat andere mensen me koud laten of wel? Ergens voel ik me wel geforceerd om altijd in te grijpen, maar mijn verstand weigert.
Ik heb er wel vaak een slecht gevoel bij als ik gewoon mijn ogen sluit, eventjes maar en dan vergeet ik het.
Het is volgens mij trouwens geen ego?sme als je iemand helpt omwille van je eigen geweten... Integendeel geloof ik dat het geweten eerder aanspoort om niet ego?stisch te handelen.



Je hebt mensen die gewoon zagen en vermoeiend zijn en blabla, daar luister ik niet naar ...want dan ben je gewoon aandacht aan het geven zonder dat het echt helpt. Deze persoon zou veel beter de gedachten opschrijven. Meestal speel je zowiezo toch gewoon klankbord als je mensen helpt, maar die mensen die je helpt die moeten ook bereid zijn te luisteren naar je raad. Het is volgens mij vooral vermoeiend als je elkaar niet begrijpt en je verliest energie aan het uitleggen en je door je druk te maken.
Dat merk ik ook als mensen iets zeggen/uitleggen en ze willen het echt duidelijk maken als ik dan een goed teken geef/iets juist zeg dat bewijst dat ik volg en begrijp dat krijgt die precies een boost, die wordt gemotiveerd om verder te vertellen. Als luisteraar heb je hetzelfde als wat je zegt invloed heeft op de andere persoon. Dan bouw je samen iets. Anders ben je destructief bezig en zit je je maar af te reageren.


Als ik dan denk aan een psycholoog, die de hele dag naar problemen luistert. Deze neemt dan waarschijnlijk meer afstand waardoor minder belasting optreedt.

conclusie: je moet vooral weten wat je aankunt, en niet vergeten dat andermans problemen niet die van jou zijn. Dan kan je ze nog helpen, vooral als je toch al oplossingen ziet. Ik bemoei me alleszinds liever niet te veel met andermans leven, omdat ik dat zelf niet zo graag heb.

Je luistert naar de mensen om dan grapjes te maken van wat ze zeggen ?
wat versta jij onder luisteren naar iemand ?

Ik denk altijd dat het lachen om/met problemen, of het willen weglachen van problemen, alleen een manier is om je onmacht en onzekerheid te verbergen. Maar misschien mag ik niet te veel generaliseren...