Forum

nee, niet echt. Ik leef van dag tot dag, en mijn uiteindelijke doel is de dood. Het enige wat ik wil bereiken is geluk, en dat kun je niet pushen.
Een zoveelste scheldwoord heeft me nu ff uit koers geduwd. Spoedig zal ik mijn rijs hervatten. Of deze nog dezelfde zal zijn, kan ik nog niet zeggen.
Iemand in de klas noemde me robot-minded. Vond ik helemaal niet leuk, zeker niet omdat iedereen leek te volgen. Hij vindt dat ik veel te veel na denk, maar te veel in 1 lijn. Pure oblectiviteit is niet gezond. Riep in m'n gezicht dat ik nog nooit mijn gevoelens had getoont, of iets erover had verteld. Zo kom je toch nergens zeker!
Dus ik ben met andere woorden een gevoelloze machine die maar wat ronddaverd, enorm veel weet, enorm veel denkt, maar veel te wiskundig. Geen gevoelens aanwezig in mijn hoofdje.
Schokkend dat het dat is wat mensen van me denken, maar ik had ook wel iets hards gezegd. Ik vind namelijk dat men mij helemaal uit elkaar mag peuteren wanneer ik dood heb, en dat ik dat zelfs liever heb. Ook als ik nog maar enkele uren te leven heb, mogen ze het beeindigen wanneer men er een andere persoon mee kan helpen. Dat kan ook schokkend zijn!

Mijn uiteindelijk doel is om te sterven, maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Ik probeer dus in feite zo veel mogelijk omwegen te maken. Ik wil alles gezien hebben . goede instelling?

neih, ze was ongelukkig. mensen zijn egoistisch. Ze zal waarschijnlijk al lang niet meer geleefd hebben!

Tsja, Jana, dan raak je een gevoelige laten we zeggen quasi-godsdienstige snaar bij mensen. Want het is maar net hoe je denkt dat de wereld in elkaar zit. Ik persoonlijk zie het zo:
Alles is met elkaar verbonden en alles heeft een reden. Daarom vind ik het ook onzin om ergens speciaal voor te gaan bidden of ergens op te hopen, het enigste waar je om kunt vragen is om kracht. En alles wat iemand doet, heeft vele redenen, die wij gelukkig niet allemaal zien. Maar als je daar bij stil staat, zoals mij soms lukt, dan wordt het leven wel een stuk aangenamer, volgens mij.
Anekdote. Ik fietste vanuit school naar huis, zoals elke dag. een oud vrouwtje wenkt me. Ze was op weg naar haar dochter, die had net een dochtertje gekregen, maar ze kon het niet goed vinden. Ze noemde de straat, maar ik wist neit waar die was, ik ben nogal slecht in namen. Toen haalde ze het geboortekaartje tevoorschijn en daar was een klein routebeschrijvinkje op getekend, hoe ze moest lopen nadat ze de bus uit was gestapt. Nou ja, als een hoogbegaafde, laten we zeggen, een wiskundig ingesteld iemand, iets kan, dan is het kaartjes lezen, dus ik kon haar helpen. Ik legde het haar rustig uit en ze was helemaal blij. En toen zei ze het volgende (Remember, dit is zekers een jaar geleden, maar het maakte zoveel indruk op me dat ik het nog weet): "Dom he!" En toen liep ze weg. Ik stapte weer op mijn fiets. Niets gebeurd zou je kunnen zeggen. Maar ik heb over die korte ontmoeting best lang nagedacht. Ik was daar. Zij had hulp nodig, en als er mensen bestaan die hulp mogen krijgen, dan zijn het wel lieve oude vrouwtjes die op een kruispunt om hulp vragen. Ik hielp haar, en zei hielp mij, zonder het te weten. die ene opmerking heeft me echt in de war geschopt. Nou ja, dat is een ander verhaal, hebben jullie niets mee te maken, maar goed, ik wil maar zeggen dat alles samenvalt, niets is zomaar. En doodgaan. Tsja, ieder zijn eigen idee?n, maar het is gewoon een onderdeel van het alles, weer een andere emotie die vanalles doet. Weet ik veel. Nee.
En nee, je bent niet per se ongelukkig als je alleen bent. enkel als je alleen bent terwijl je niet alleen had willen zijn. Duh.

eigen theorieen bedenken? FIJN! Ikzelf kan gewoon niet geloven dat er na ons leven nog iets zou komen. Wijzelf zijn veel te gruwelijk gemaakt. Die god zou ons nooit zo gecreerd hebben als hij goede bedoelingen met ons had. Hij heeft die dus niet. M.a.w zal hij ook niet voor ons een zogenaamde 'hemel' creeeren.
Als die god geen hemel heeft gecreerd, wil dit zeggen dat ons leven wel heel kort is. 100 jaren is weinig hoor, en zeker als we deze niet in volledige gezondheid mogen doorbrengen. uiteindelijk zullen we eindigen in het eeuwige nietszijn.
Als wij niets meer zijn na de dood, is het zo dat God dus ook niets is.
Langs de andere kant kan ik me heel moeilijk inbeelden dat God onze levens volledig verloren zou laten gaan. Stel dus dat god werkelijk bestaat. Dan zou Sterven niet het einde zijn, maar juist het begin van ons echte bestaan. We zouden eeuwig gelukkig zijn in de hemel, wat op zich weer wil zeggen dat die hemel wel heel groot moet zijn. Ik kan me niet voorstellen met wat voor reden hij/zij/het ons heeft gemaakt. Of zouden we gewoon een ongelukkig toeval zijn?
Als leven een selectie is voor wie naar de hemel mag, dan bestaat het niet dat dit onze laatste opdracht was.
Een derde theorie is: Morgen ontwaak ik uit een droom, en denk ik: 'wat een gekke droom

mijn voorkeur gaat uit naar dat laatste

brainwashen is een goede techniek !

Hmm, wil toch even reageren hierop, misschien wel leuk voor jullie aangezien ik waarschijnlijk een van de weinige op dit forum zal blijken te zijn die in een God gelooft...
Juist de wetenschap DAT er een God bestaat laat mij inzien dat de wereld geen grote puinzooi is, wij zien de puinzooi, ik zie de puinzooi, maar blijkbaar is dat een niet-optimale manier van naar de wereld kijken.
En ik denk dat wij allemaal samen God zijn. Pas als we samenwerken - allemaal! - zullen we merken over wat voor krachten we beschikken.
Maar ja, dat is idealistisch ten top, maar toch wel een gedachte die me soms goed van pas komt.

En apocalypse, ieder heeft zijn eigen levenswijze, zijn eigen levensbeschouwing, maar dat betekent toch niet dat een grote groep mensen niet dezelfde grote idee?n kunnen naleven? Als ieder zijn eigen waarheid na blijft leven, kan er niks fout gaan. Indoctrinatie en onwetendheid hebben religie zo'n rottige bijsmaak gegeven, maar als je puur naar de leringen kijkt, zonder de aanpassingen van de mensen, dan staan er, mijns insziens, enkel prachtige dingen.

Dat heb je onjuist. Misschien heb ik ooit eens gezegd dat wat mij betreft niet iedereen in God hoeft te geloven, maar ik geloof toch al enkele jaren in God.
Maar mensen kunnen ook van gedachten veranderen. geloven is echter meer dan een gedachte, laat dat duidelijk zijn, in mijn geval althans.

Waarom heet dat gedicht TROUW???
En overigens. Zelfs als geloof en God door de mensen zelf bedacht is, dan is daar nog niks mis mee.
Ik geloof wel in een God. Eentje maar.
By the way. God schiep ons omdat hij zonder gekend te worden niet bestaat. Hij bestaat dus enkel als je er in gelooft. Misschien is het daarom zo moeilijk te bewijzen of hij dr wel of niet is, omdat dat voor iedereen verschillend is.

gelooft hier iemand in reincarnatie? Ik geloof niet in 1 god, maar in het goddelijke in iedereen (al is dat bij sommigen bijna niet te vinden )

Hmm. Ik geloof in re?ncarnatie. Ik geloof ook in een God. Ik geloof ook in het goddelijke in iedereen.
Jojo, welk beeld van "God" heb jij dan, dat jij er niet in geloofd?

Quote van OTMA19:

**n welk land en welke tijd heeft die dichter juist geleefd onder het communisme?[black][/black]

-Hij heeft niet geleefd onder het communisme. Hij kwam uit een communistisch gezin. En Reve leeft nog steeds (zij het dat hij zeer dement is.)

Quote van OTMA19:

had ooit dan God Zijn eigen Zoon gezonden
om ons te redden?
** Dit is gen feit,
hij vergelijkt appelen met peren[black][/black]

-Ok?, het is misschien niet bewezen (wat me eerlijk gezegd ook vrij moeilijk lijkt) dat Jezus de zoon van God was. Maar het wel degelijk bewezen dat Jezus heeft bestaan. En voor diegenen die geloven heeft Jezus, als zijnde de zoon van God, echt wel bestaan zoals hij in de bijbel beschreven staat.

Ik ben het helemaal met je eens Nicole. Daarom vind ik dat zowel creationisten als darwinisten het verkeerd doen, omdat ze teveel wetenschap of teveel geloof proberen te zijn. Geloven is aanvaarden. Ik moest het een keer leren: 'Het geloof is een vaste grond der dingen die men hoopt, en een bewijs der zaken die men niet ziet'. Staat ergens in de bijbel, en ik denk echt dat het zo moet. Credo quia absurdum. En ook al geloof je niet dat Jezus de zoon van God is, dan nog kun je niet ontkennen dat hij dingen gezegd heeft waar wij nog veel van kunnen leren. Jezus predikte een radicale vredesboodschap, en dat werd hem niet in dank afgenomen. Er zijn ook best veel bronnen die in overeenstemming zijn met de bijbel. Ik zeg expres niet dat ze de juistheid van de bijbel bewijzen, want dat kun je alleen geloven. Maar voor mij is de bijbel waar.

En voor diegenen die geloven heeft Jezus, als zijnde de zoon van God, echt wel bestaan zoals hij in de bijbel beschreven staat.

je kunt mensen heel veel dingen laten geloven, das toch al een ding dat we uit de geschiedenis hebben geleerd

ik heb zo gemerkt dat vele mensen nood aan een houvast nodig hebben, das dan geloof voor hen (de meerderheid toch) omdat het anders te beangstigend is om aan te nemen dat er niets zou zijn en dat ons leven eigenlijk niets zou beteken voor het universum.

Dat is inderdaad waar. Maar betekent dat dat God niet waar is? Of is God al ouder dan de vragen en kom je er gewoon uiteindelijk toch weer bij terug omdat het gewoon meer is dan wetenschap alleen?

Er is ook een vrouwelijke kant van God, die heet Sophia. Als je daar meer over wilt weten kun je wat lezen over Hildegard von Bingen, een Middeleeuwse mystica die visioenen kreeg van Sophia. Het interesseert mij altijd nogal, maar ik heb er niet echt materiaal over kunnen vinden. Ik hoop dat dat nog een keer lukt.

Voor dat ik naar canada ging was ik dus absoluut niet christelijk. Niet dat ik er niets van moest hebben, maar ik geloofde het allemaal simpelweg niet en heb het ook nooit geprobeerd.
In Canada ging ik met mijn gastgezin naar de kerk (baptist) en samen met mijn uitwisselingspartner ook naar jeugdgroep. Op de eerste plaats was dat hartstikke gezellig, maar de mensen waren er ook heel anders. Ze waren veel opener en waren op ??n of andere manier ook veel kwetsbaarder dan normaal, waardoor het makkelijker was ze echt te leren kennen. Die mensen daar zijn echt vrienden voor het leven. Er werden natuurlijk heel veel spellen gedaan, maar ze hadden er ook een band (seven cent tip) en die speelde elke avond worship music en elke avond gaf ??n van de youthpastors ook een soort van preek. Het was niet hetzelfde als normaal. Het ging over problemen van de jeugd en heel veel dingen werden voor mij persoonlijk duidelijk. Veel puzzelstukjes vielen op z'n plek. Eigenlijk kun je het vergelijken met dat je niet uivind dat je hb bent. Ook was daar een bepaald gevoel dat ik absoluut niet kan om schrijven. De omschrijving die er het dichste bij komt voor mij is een soort van eeuwige steun, maar dat zal voor iedereen anders zijn. Omdat ik me opeens zo goed voelde en alles opeens duidelijk werd heb ik voor mezelf besloten christelijk te worden. Het klinkt wellicht raar voor veel mensen hier, maar het is voor mij dus niet zo dat ik niet voor mezelf denk. Ik heb zelf ervaren dat er een God bestaat. Ik neem niet zomaar alles klakkeloos van een ander over.
Nu moet ik wel eerlijk zeggen dat ik niet alles in de bijbel geloof. Daar komt toch mijn eigen verstand weer tussen. Of dat goed is weet ik niet, maardaar kom ik vanzelf dan wel achter.
Maar dat ik geloof dat God bestaat wil niet zeggen dat ik niet voor mezelf denk. Integendeel.

ik praat ook niemand na, dat weer ik 100% zeker. Die enkele keer dat ik een discussie heb met iemand over dit onderwerp, dan kijken mensen me altijd weer verbaasd aan over de dingen die ik zeg.

Nog een vraagje die net in mij opkwam toen ik even zat te lezen wat er sinds mijn laatste bericht allemaal bij is gekomen: Wat was er eerder, God of de vraag?

Quote van Nicole:

Enne. Datgene wat ik "God" noemt is mogelijk helemaal niet hetzelfde wat een ander "God" noemt. Voor mij is het de oerkracht, het heelal, het leven, alles tesamen. Zoiets dan, maar veel meer. De Chi. De Tao. Nirwana.

Dat is wat ik bedoelde met die filosofen die geen antwoord weten, dat ze dan onmiddellijk god zeggen. Dat er een soort kracht is (of meerdere krachten die samen op elkaar werken als legoblokjes) die men niet kent of niet achter kan geraken en het de benaming god geeft. Ik heb overlaast eene gesprek gehad (heb hier al iets over gepost) met andere hb's en we hadden het erover hoe moeilijk het is voor mensen (vooral filosofen) om te zeggen: ik weet het niet, dus laat ik het open. Men wil per se een bepaalde naam op iets plakken.
Mss was Socrates dan de wijste man ter wereld (en nog steeds) omdat hij gewoon durfde toe te geven dat hij niets wist of mss was het orakel van delphi wel het wijst door toe te geven dat socrates de wijste man was.
ik kan niet toegeven dat ik niets weet, maar geef wel toe dat ik niet weet hoe het heelal functioneert en is ontstaan en eigenlijk, eerlijk gezegd, kan ik mij erbij neerleggen dat ik het (mss) nooit zal weten waardoor ik ineens veel rustiger word.
voor de geintereseerden onder jullie: maandag om 13h15 op zappelin: De wereld van Sofie

dat is een mooie gedachte!!!

nog even terugkomende op mijn vraag, die is dus duidelijk afgeleid van 'wat was er eerder, de kip of het ei?' Het ei natuurlijk. Want als iest evolueert, gaat dat dmv geboorte. Het ei was er dus eerder dan de kip