Forum

Hoi,
Ik zou zeggen: post hier wat je kwijt wilt.

Omgaan met verlies is moeilijk en zeker wanneer je iemand verliest uit je familie waar je elke dag contact mee hebt gehad. Ik kan je alleen ??n tip geven: stop de pijn om het verlies/het rouwen om het verlies niet weg, zeker niet wanneer mensen zeggen: 'ach meisie, het leven gaat door, waarom stil blijven staan bij deze gebeurtenis...' Uit ervaring kan ik zeggen de kans groot is dat je dingen weg gaat stoppen, niet gaat laten zien wat je daadwerkelijk voelt en dat op een gegeven moment de bom barst (jaren later) waardoor je alsnog met het verdriet aan de gang moet gaan en je dat alsnog veel pijn op kan gaan leveren. En na die jaren is het zo dat mensen niet begrijpen dat je nog steeds bezig bent (hoewel het voor jou opnieuw bezig zijn is) met het verlies, zij dachten immers dat je er al overheen was.

Heb je hier iets aan? Of wist je dit al? Laat je ook niet in een dip praten door mensen! Er zijn mensen die niet snappen dat je ondanks het verlies ook vrolijke dagen hebt (ze denken/zeggen: dat je zo vrolijk kunt zijn...). Door hun opmerkingen ga je weer zitten malen: moet ik dan altijd verdrietig zijn, moet ik dan altijd met een zuur gezicht lopen??? Nee! Je mag zijn wie je bent, met je vrolijke momenten en je mindere momenten.

Ik kan me voorstellen dat je door alles van de afgelopen maanden veel nadenkt over het doel van alles. Dat mag en is niet raar. Dit is ook een stukje rouwverwerking. Ook het uitgaan van je verkering kan je zien als een stukje rouw, want ook hierdoor ben je iemand 'verloren' die je zeer dierbaar was. Geef jezelf de tijd!

Zelf heb ik in mijn 'jonge' jaren veel mensen verloren, maar nooit iemand die zo dicht bij me stond als een broer. Ik denk dat het in de meeste gevallen ook makkelijker is om met de dood om te gaan als die ver van je af staat.
Ik denk wel dat die herhaalde confrontatie met de dood een zelfde gevoel heeft gegeven als jij nu hebt: waarom leven we eigenlijk nog als we toch allemaal zo maar kunnen sterven, en ook zullen sterven? wat betekenen mensen voor elkaar?
Voor mij was het heel moeilijk om daar mee om te gaan (ik heb mijn doopmeter verloren toen ik 1 was, maar die heb ik niet gekend, toen ik 4 was is mijn opa gestorven -herinner ik me nog heel goed-, op mijn 11de is mijn doodpeter gestorven waar ik een heel goede relatie mee had, op mijn 12de een neefje waar ik pas nog een week op was gaan babysitten, in dat zelfde jaar zijn ook mijn meme (overgrootmoeder die ik niet zo goed kende) en een ander neefje (slechts een paar dagen oud) overleden. Nog een jaar later is onze buurman overleden (was onze opa, daar we geen grootouders meer hadden). Eens 19 is mijn tante (en vervang meter) overleden).
Jaren heb ik in de knoop gelegen. Op een gegeven moment ging ik zelfs denken dat het mijn schuld was dat die mensen stierven, hoewel ik heel goed wist dat dat niet zo was. Maar het besef dat iedereen op welke leeftijd dan ook zomaar kan doodgaan, maakte het leven op zich ook heel relatief. Ik zag er echt het nut niet van in. Nu trouwens nog niet, maar nu kan ik er wel mee leven.

Hoe je met verdriet om moet gaan? Ik weet het niet. Alleen heb ik ondervonden dat ik beter mijn verdriet toendertijd verwerkt had, dat ik het niet allemaal op een hoopje bijeen had moeten laten komen. Maar als kind sta je daar niet bij stil. Toen ik van mijn peter vertelde op school (6de leerjaar) was er iemand die zei "weer al eentje minder tsjoelalal tsjoelala". Dat onbegrip heeft me heel hard geraakt, en dat heb ik haar ook gezegd. Haar antwoord was dat ze niet goed wist wat ze had moeten zeggen op mijn mededeling. Misschien is dat niet anders bij tieners en volwassenen, weten ze niet altijd hoe te reageren. Mocht je zelf weten wat je zou helpen, misschien moet je dan proberen dat duidelijk te maken aan je omgeving. Al denk ik dat het heel moeilijk zal zijn.

Al de mensen die me nauw aan het hart lagen leven trouwens nog steeds voort in mijn gedachten. En zolang ik die gedachten heb, zijn ze in mijn ogen wel gestorven, maar niet dood.