Forum

ik erger me voor 90% aan mezelf en ik probeer net die ergernis weg te werken.

Maar daarbuiten is er genoeg van "het tegengestelde van ergernis" in mijn leven om me niet te veel te ergeren aan anderen. Het heeft vooral te maken met machteloosheid, een weg die ik niet kan volgen. Zo heb ik het nog nooit in mijn hoofd gehaald om tegen de onderburen te gaan zeggen dat ze moeten stoppen met ruzie?n. Ik denk dat ik vrij tolerant ben tegen de buitenwereld, uit angst (o.a. om als onverdraagzaam over te komen). Of wanneer ik aan de overkant een 15jarige knul een jongetje van 8,9 jaar zie trachten te imponeren door te dreigen met kniestoten in het gezicht. Dan vind ik het ergerlijk dat ik er niks kan aan doen.(of wel?)

Tussen wat ik verdraag en wat ik niet verdraag zoek ik het evenwicht, als het te veel wordt schiet ik uit mijn krammen. (scheld ik de leraar eens uit; ik laat me eens goed horen)

ergernissen, ik heb er wel een paar. De vraag is wat je er mee doet. Ik kan me bijvoorbeeld ergeren aan mensen die in de winkel voor me in de rij staan, en hun portemonai nog moeten zoeken op het moment dat de winkelbediende hen weet te zeggen hoeveel ze moeten betalen. Zelf het ik steeds mijn geld klaar, en meestal nog vrij gepast ook omdat ik het reeds probeer uit te tellen. Maar dat zijn kleine ergernisjes, waar ik me niet wil door laten opjagen. Als ik merk dat ik me aan zo'n dingen nog maar eens erger, dan verzet ik mijn gedachten, of bedenk ik dat ik het soms ook voorheb of ... Ik laat er in alle geval mijn dag niet door verpesten. Dat zou ik veel te veel zonde vinden.
Maar ik denk dat je eigen stemming ook meetelt, evenals het aantal ergernissen dat je reeds hebt moeten slikken op een bepaald moment. Als ik een rothumeur heb, als iedereen me heel de dag reeds tegensteek, dan heb ik niet veel nodig om inderdaad eens kwaad of verdrietig te worden (ja soms wordt ik verdrietig van ergernissen). Dan moet het er gewoon even op een of andere manier uit. Als ik dat niet doe, dan wordt ik vlijmscherp. Ik maak opmerkingen die net over het randje zijn, of ik doe dingen die je beter niet doet (of die ik anders niet zou doen). Dus als ik me te veel erger, dan probeer ik daar wel een uitlaatklep voor te vinden. Even mokken op mijn kamer, wenen, tekenen, gaan lopen, ... En dan kan ik er weer een beetje tegen.

Waaraan ik me erger in grote lijnen:
1 aan mensen die totaal anders redeneren als ik, zonder dat ze hun redenering kunnen onderbouwen (mensen die dat wel kunnen, stimuleren me net)
2 mensen die dezelfde slechte kenmerken hebben als ik (dingen die me bij mezelf ergeren, waardoor ik het erg vind er mee geconfronteerd te worden bij een ander)
3 ondoordachte impulsiviteit (dat gaat er bij mij echt niet in)
4 mensen die het altijd beter weten (cfr 2?)
5 mensen die hun beloftes of afspraken helemaal niet nakomen

Wil dit zeggen dat ik mijn leven laat vergallen? Absoluut niet. Ik denk dat een mens zich af en toe moet ergeren. Als je de moeite doet om er bij stil te staan, dan kan je veel van jezelf leren. Mocht iedereen hetzelfde zijn en/of mochten er geen ergernissen zijn, we zouden de adrenaline missen. Je moet alleen zien dat je die ergernissen niet de overhand laat krijgen, dat je ze steeds kan plaatsen en relativeren.

Ik erger me aan een hoop dingen.. al ben ik redelijk verdraagzaam
Ik erger me vooral aan mensen die niet zoals mij denken, die dingen niet inzien.
Of.. nog erger.. mij uitlachen en denken dat ik het niet inzie...
misschien moet ik daar eens op ingaan, maar ik denk niet dat ik daar veel mee opschiet... ze zullen me er niet minder om uitlachen, al is het misschien wel een verlichting als ik er niet bij aanwezig ben.

Ik erger me aan mensen die mij onderschatten, maar heb de zin niet het tegendeel te bewijzen,
ik erger me aan mensen die er alles aan te doen om zichzelf waar te maken en als het ware uitroepen: 'Zie mij! Ik ben de beste, slimste, het rijkste, de mooiste!' *of wat dan ook, al vrees ik dat daar de hele maatschappij op is gebouwd?*

Vreselijk.. maar wat doe je er tegen?
misschien moet ik eens een keer tot een uitbarsting komen

@ denise: ja, impulsiviteit is in principe ondoordacht, en toch heb je daar nog graden in. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Mensen die impulsief een goede daad stellen (eender wat) of mensen die op een namiddagje shoppen een half maandloon er doordraaien, zijn voor mij ander vormen van impulsiviteit. Maar het is waar dat ze geen van beiden doordacht zijn. Misschien was mijn woordkeuze niet helemaal juist.

En wat dat ergeren aan anderen betreft, dat is bij mij vaak enkel als er geen enkele redenering achter zit. Anders vindt ik het best uitdagend. Natuurlijk weet ik ook wel dat ik me in de plaats van anderen moet stellen, en door dat te doen kan ik soms ook omgaan met de situatie. Dat neemt echter niet weg dat ik die ergernis nog wel voel. Ongeacht mijn begrip voor een situatie. Mijn neef heeft autistiforme kenmerken. Hij is oud genoeg (23) om te weten dat je een gesprek in principe niet zomaar onderbreekt, dat je je niet opdringt aan mensen, dat je ... En toch doet hij dat, omdat hij niet anders kan. Die jongen kan daar echt niet aan doen. Dat neemt niet weg dat ik na 10' minuten luisteren naar hem (want er mee praten lukt echt niet), echt wel uitkijk naar een nieuwe gesprekspartner. Zijn gespreksonderwerpen zijn continu wisselend, meestal voor mij absoluut oninteressant (al weet hij best veel) en heel vermoeiend. Soms ben je er niet genoeg mee dat je je in de huid van een ander kan plaatsen, het neemt de ergernis niet weg. Je kan het dan alleen wat relativeren.
Zelf ben ik niet hb, dus ik weet niet of het enkel hb gebonden is?

ik erger me vooral aan mijn zus. ze kan niets onderbouwen van wat ze zegt, maar staat wel altijd klaar om met haar vinger naar mij te wijzen. voorbeeldk heb een paar handschoenen. die heeft zij gejat. en kapotgemaakt. dus ik kwaad. ik krjg voor mijn verjaardag een nieuw paar van mijn oma(), die ze vervolgens weer jat. en kapotmaakt.

als ik het zo lees, valt het erg mee en is het zo erg niet, gewoon een puberprobleem/wat je maar wilt. maar niet echt heel erg.
op het moment zelf, erger ik me helemaal dood aan haar. waarom koopt ze zelf geen handschoenen? wat bezield haar te denken dat ik het niet merk? etc etc etc.
het punt is dat ik het idee heb dat ik haar gedrag ene beetje overneem. als ze zich zo tegen mij gedraagt, heb ik echt geen zin meer om wel redelijk en vriendlijk en sociaal tegen haar te zijn. waaraan ik me dan weer erger.

jawel. het is ook wel een goede verklaring, maar het maakt de ergernis niet minder :p

he, nog een oud onderwerp, maakt niet uit

Ik erger me vooral aan de grote dingen, waar je helemaal geen invloed op hebt... Zo erger ik me kapot aan mensen die dingen weten zonder dat ze het ooit geleerd hebben... en dan bedoel ik standaard dingen, gras is groen de lucht is blauw stuff, die alles weten over spelling omdat het nou eenmaal zo is... misschien ben ik op dat gebied een beetje een klein kind maar mijn gedachten grijpen dan aaltijd naar dat onmisbare woordje 'waarom?!' Ikzelf ben (vind ik) behoorlijk creatief en ik vind dat je je hersenen niet hebt gekregen om op de klok te kunnen zien hoe laat het is, de tafels van 1 tot weet ik veel wat uit je hoofd te kennen en blindelings de hoofdsteden van alle landen van de wereld op kunt noemen.... dat is gewoon totaal nutteloos, denk gewoon een keer ergens over na! Als je aan t koken bent en tegen een probleem aanloopt verzin dan een oplossing en doe niet iets hersenloos waarvan je geen flauw idee hebt hou je t weet... misschien klinkt dit allemaal een beetje raar maar ik vind dat je je hersenen niet voor niets hebt gekeregen en dat je ze dus ook moet GEBRUIKEN!!!

Ik erger met trouwens ook aan massa dingen zoals voetbal waar geen reet aan is en mannen die auto's kopen ('die natuurlijk wel iets moeten kunnen' NEE HIJ HOEFT NIETS TE KUNNEN ALLE WEGEN ZIJN GEASVALTEERD EN ER IS ECHT NIEMAND DIE OP HET STRAND GAAT RIJDEN)


adem in ... adem uit....

Ik vind dat je je ergernis niet moet onderdrukken, het maakt je tot wie je bent. Het is jouw mening en heel de wereld mag het horen... niet dat ze luisteren
Het is niet dat ik alles waar ik me aan arger ook meteen zeg.. dan zou ik me heel erg gaan ergeren aan mijn ongeving omdat er niemand luisterd.... maar ik merk wel dat als ik me veel aan dingen erger ik boos wordt en dingen ga zeggen waar ik geen (!) spijt van krijg Ik zeg dat soort dingen meestal niet omdat ik bang ben dat iemand uit zijn slof schiet ofzo, ik weet niet waarom ik t niet zeg... maar het voelt heel goed om iemand een keer vreselijk op z'n nummer te zetten met een steek onder de gordel... It Brightens My day... jammer alleen dat de meeste mensen er niet naar luisteren, wat alleen nog maar meer ergernis tot gevolg heeft.... Ik heb een tante en twee nichtjes die daar best goed in zijn... waarschijnlijk zijn die ook niet al te dom, maar ze hebben altijd een woestijn bij de hand om hun kop in de steken! ... wat je ook zegt, ze doen net alsof ze het niet gehoord hebben... je zou ze bijna naar de keel vliegen....jammer genoeg heeft mijn achternaam meer dan 1 letter

ik erger me nergens aan

ok ok, ik erger me aan zeer weinig dingen, dat is al beter gezegd of nie denies maar, ik raak eigenlijk echt niet snel ge-ergerd (m'n trema's zijn weg)
het heeft mischien uiteindelijk wel wat met arrogantie te maken, ik weet het niet

grtz from zee plastic