Forum

Ik denk van wel, maar toch denk ik dat het ook een beetje aan jezelf ligt. Misschien hebben mensen gewoon teveel vertouwen in elkaar en staat het gewoon op springen als het ware. Met een beetje minder vertrouwen komt de schok misschien wat minder hard aan?

Ik denk ook niet dat mensen altijd te vertrouwen zijn. Maar dat moet je voor jezelf bepalen. Als je altijd denkt dat mensen betrouwbaar zijn, zal je snel er achter komen dat dat niet zo is. Ik vertrouw sommige mensen soms ook wel te snel, maar ik heb het een beetje afgeleerd, wat dan betekent dat ik eerder/liever wat verder van mensen af sta. Naast mijn ouders, broers en zussen ken ik denk ik 2 mensen waarvan ik zeker zijn dat ze betrouwbaar zijn...

mmm.. ik heb andere normen en waarden dan andere mensen.. dus ik denk dat dat niet vergelijkbaar is.

mooie

@ denis: ik vrees dat als je mensen vertrouwd zoals je zelf vertrouwd wilt worden, je wel eens bedorgen uit zou kunnen komen. Ik zeg niet dat je mensen absoluut niet mag vertrouwen. Het is een hele kunst volgens mij om dat te doen. Je stelt jezelf immers kwetsbaar op. Wat inhoud dat men je ook kan kwetsen. Bewust of onbewust.
Ik denk dat je op den duur wel leert wie (of wat voor mensen) je al dan niet kan vertrouwen. Vaak voel ik dat heel snel aan, en ik ben nog maar zelden bedrogen uitgekomen.
@ lord-demos: neen, ik vertrouw mezelf ook niet steeds, en ik ben me er heel bewust van dat ik in mijn dagboek (dat nu reeds enkele maanden aan de kant ligt trouwens) ook vaak lieg. Of toch niet de hele waarheid zeg. Maar dat doe ik ergens om mezelf te beschermen. Met de tijd durf ik bepaalde dingen dan ook wel echt onder ogen zien en toegeven. Maar ze neerschrijven is al een stap verder. Dan staan zo'n dingen ook zwart op wit.

Hey, ik ben blij dat ik niet alleen sta met die gedachten. Ondertussen heb ik wel gemerkt dat er nog een hoop anderen zijn die er zo over denken. Ooit heb ik het idee aan een psychologe proberen verkondigen die zich direct aangevallen voelde en me verweet "veroeste gedachten" te hebben. Ik ben daar dan ook niet lang gebleven .
Ik ben het eens met die stellen. Iedereen is in s? ego?stisch. Volgens mij is het gewoon een levensnoodzakelijk iets. Wat dat luisteren naar anderen betreft, ik denk dat je jezelf daar ook beter door voelt, omdat je iets voor een ander betekend. De mensen die luisteren zijn vaak ook mensen die daar een goed gevoel van krijgen als ze merken dat ze anderen een plezier doen. In sommige gevallen denk ik zelfs dat het luisteren naar de misserie van anderen een opluchting en geruststelling kan zijn voor iemand (dus ook weer een egoistische handeling).

Maar, dan is de vraag of dat egoisme per s? slecht is? Kan het kwaad dat we anderen vanuit een egoisitsch standpunt helpen? Als je er beiden beter van wordt, doe je dan iets verkeerds? Ik denk het niet. Hoewel het een egoisitsche daad is, hoeft het geen puur egoisme te zijn. Als een ander er ook iets aan heeft, ben je zelfs constructief bezig: je helpt elkaar vooruit.

Iemand schreef ooit iets in de trand van: "vrienden zijn mensen die je tegenkomt op je levenweg. Sommigen gaan een klein stukje mee, anderen een lange afstand, en soms is er iemand die bijna je hele weg volgt." Ik denk dat dat voor iedereen geld. Zelf laten we ook af en toe een iemand "achter" (omdat we er niets meer aan hebben,omdat de afstand te groot wordt, ...), en het is onmogelijk om van mensen te verwachten dat ze de hele weg met je mee gaan. Hoe harder je rouwt om een verlies, hoe meer die persoon voor je betekend heeft en hoe meer mooie herinneringen je er ook zal aan overhouden.

Heey Obsalvan: IDD

Altruisme: levenshouding van iem. die zijn handelwijze laat bepalen door de belangen van anderen <=> ego?sme

Ik heb zelf pakweg 10 jaar in een periode gezeten dat ik niemand kon vertrouwen behalve mijn ouders enz. en ik denk dat je mensen niet vertrouwd om jezelf staande te houden maar tegelijk eet het je ook op omdat je je miserabel gaat voelen en denkt van wat is er mis met mij want als je zoiets niet eens probeerd word je anders. gelukkig heb ik nu wel 5 vrienden die ik echt kan vertrouwen en alles kan vertellen en omgekeerd luister ik ook naar hun. dat doe ik omdat ik, helaas, toch de meeste ervaring heb met niemand kunnen vertouwen en mensen die je blijven dwars zitten.

En het klopt zeker dat je dat doet om je er zelf beter van te voelen want de gedachte die mij nu op de been houdt is dat ik 10 jaar lang niets heb kunnen betekenen voor iemand maar nu kan ik dat eindelijk en dan wil ik mensen ook helpen want ik gun het niemand om geen vertrouwenspersoon te hebben en dat is echt ??n van de allerergste dingen die je kan overkomen.