Forum

De kunst om er het beste van te maken .

Kunst van het loslaten.....Leven draait om loslaten. En loslaten blijkt een hele kunst te zijn. Als je denkt aan levenskunst ( Anselm Gr?n verdiept zich hier in) denk je onlosmakelijk ook aan de kunst van gelukkig zijn. Want is ongelukkig leven wel leven? Leven is geen kunst om in je huiskamer te hangen en er geheel je leven naar te kijken, het te aanschouwen. Je moet deel worden van de kunst, de hoofdrol spelen, de schilder worden.

Wanneer we woren geboren is ons leven niet meer dan een onbeschilderd doek. Het is aan ons dit doek kleur te geven. Kleuren die bepaald worden door je eigen gedachten, bezigheden, maar tevens door invloeden van buitenaf. Leven is het vervolmaken van je onbeschilderd schilderij, of onbewerkt stuk klei. Je moet er vorm aan geven. Sommige mensen slagen er onvoorwaardelijk in dit kunstwerk te voltooien, anderen hebben te veel getwijfeld, geaarzeld, en te veel gewacht. Sommige hebben te veel te snel gewild en zijn gefaald, nog anderen zijn er nooit echt aan begonnen, maar blijvend figurant geweest in iemand anders zijn leven....

In alle opzichten is leven dus kunst. Het is de meest complexe kunst. Wij zijn de kunstenaars, de kunstenaars van ons eigen leven. De verantwoordelijke is aan jou om er een meesterwerk van te maken. Maar het is tevens jouw verantwoordelijkheid tevreden te zijn met het resultaat.

Levenskunst.....het is niet iets wat je leren kunt, het is ook niet iets wat iedereen gegeven is. Levenskunst kun je pas ervaren door je hart te volgen, te leven zoals jij denkt dat je leven het beste vorm heeft. Je leven zingeven, geluk vinden, aanvaarden, accepteren en relativeren. Misschien staan deze aspecten wel aan de basis van de levenskunst... Aan jullie om het uit te vinden. Durf de kunstenaar te zijn, laat je leven niet boetseren/schilderen door andere mensen, neem het initiatief, grijp de kans... Geniet en leef!

Denise

Levenskunst

Ik ben het niet helemaal eens met wat denise schrijft. Je zou je leven inderdaad met een schilderwerk kunnen vergelijken. Maar ik denk dat je zelf weinig op dat doek te zetten hebt. Veel van wat op je doek verschijnt is wat je omgeving er op zet. Zo zou je kunnen stellen dat je ouders bij de start van het werk de 'eer' krijgen om een schets te maken. Zeer vaag, maar toch een eerste richting gevend. Er zouden immers miljarden werken op dat doek kunnen komen, maar zij geven een basis idee. Later zetten een hoo andere mensen er penseelstreken op neer. Zelf heb je bitter weinig in dat schilderij in te bregen. Zelfs als je ouder bent. Pas op, je hoort me niet beweren dat je 'lot' vastgelegd wordt door anderen of zo. Maar ik ben er van overtuigd dat je niet kan leven/zijn zonder de aanwezigheid van anderen. Die anderen bepalen wat je bent. Al is het maar omdat je je tegen hen afzet. Misschien is je levensdoek wel een doek die in staat is bepaalde schilderstreken meer of minder te accenturen, om zo een eigen draai aan het werk te geven.

@Nylo en @Denise
Ik vind dat voor allebei jullie meningen wel wat te zeggen valt.
Maar het is echter wel zo dat sommige schetsen in je leven onmogelijk te verwijderen zijn en ook niet over te schilderen. Als ze eenmaal zijn neergezet al dan niet door jezelf blijven ze tot in de eeuwigheid staan. De schetsen van je ouders bepalen een heel groot deel van je leven. Je kunt ze altijd zeer ruim naleven maar uiteindelijk heb je daar geen enkele inbreng in.

Hoe je daarna verder gaat kan je totaal zelf bepalen sommige schetsen kunnen worden overgeschilderd... sommige niet.

Anderen zijn ook in staat om dit soort schetsen aan te brengen, hoe deprimerend dat ook is en daarmee zal jij zelf verder moeten en hoe moet je helemaal zelf uit zoeken. Deze schetsen van anderen zijn sneller neer gezet dan je je kan voorstellen en het is aan jou ze niet de tijd te geven om te drogen. Je kan ze nog wel van je schilderij af schrobben maar ze laten toch altijd een spoor na.

Groetjes van mij

Ik zie eerder ??n groot doek waar iedereen hoe dan ook zijn plaats op heeft, evenals gebeurtenissen; ware feiten of ingebeeld. Welke plekje je neemt et hoe je je daarop schildert bepaal je zelf. Iemands mening bvb over jou hoort bij die persoon zijn kleuren en hoort jou plekje niet aan te tasten.
Je kiest wel de kleuren maar je kan moeilijk op iemand anders gaan staan.

Oke ik denk dat ik de drie vragen niet helemaal opvat zoals het zou moeten maar oordeel zelf maar.

Goed ik leef met mijn eigen overtuiging waarin ik geloof in dingen zoals het minder individueel zijn van de mens dan wij allemaal denken want gevoelens en gedachten zijn aan te voelen op een afstand zolang je je geest er maar voor openzet.....
Verder heb ik alles wat er om mij heen gebeurd een eigen plekje geven met zoveel mogelijk betrekking op de werkelijkheid. Bijvoorbeeld de inhoud van het geloof die ik zoveel mogelijk op de werkelijkheid betrek en zo nog veel meer.

Ik leef om dingen te verbeteren in deze wereld. Mensen moeten altijd respect voor elkaar hebben ookal zijn het elkaars rivalen. Zo heb ik laatst nog iemand die tegen een ander op was gelopen sneaky zijn mes afgelopen waarmee hij in zijn hand stond. Ik moet toegeven dat ik op het moment dat ik dat mes in mijn handen had wel even dacht: "Dit is wel heel dom". Maar gelukkig is er niets met mij gebeurd. Ik heb toen hij dreigend op mij af kwam alleen gezegd: "Doe dat ding weg want als je er hier (op school) mee word gezien vlieg je eruit". Daarna heb ik hem zijn mes terug gegeven en heeft hij de school verlaten.

Dit was de eerste situatie die in mij op kwam op het moment dat ik het stuk las. Volgensmij past het er wel in.
Is dit wat Anselm Gr?n bedoeld Denise? (sorry maar ik ben niet zo goed in het interpreteren van dit soort teksten)

Ik ben het met nog ??n stuk niet eens in die tekst en dat is dat je goed moet leven op dit moment om later in het hiernamaals een goede plek te krijgen. Naast dat ik het allemaal te zweverig vind gaat het mij er ook nog om dat die gedachte toch weer egoistisch (en dus slecht in mijn ogen) is. Je bent alleen maar goed als je handeld vanuit jezelf en niet omdat je iets vreest.

Mijn gedachte over het leven en het hierna: "Ik leef mijn leven nu om dingen te verbeteren en wat daarna komt zie ik wel weer".

Een echte kunstenaar werkt en verbeterd op eigen initiatief en niet uit vrees voor mislukkingen.

DrieNulZeven

Ik geloof dat kunst omschreven wordt als "datgene waarover men denken kan".
In deze zin is het leven voor mij dan idd een vorm van kunst.
Zeker omdat ieder zichzelf erin ziet, en het zelfs de schilder oversteigt...

Het onbewuste in de kunst aanzie ik ook als een realiteit
Maar ikzelf kan het verschil niet zien tussen het onbewuste, en het gewilde.

omdat ik van dingen die ik veroorzaak zonder het te weten, soms wil dat ik ze dan onbewust, bewust gemaakt heb.
Als iets van mezelf, mezelf overstijgt, dan weet ik meestal niet hoeveel van dat overstijgen ik onbewust, bewust veroorzaakt heb.

ik hoop een beetje duidelijkheid te hebben...