Forum

Perfectie is een houding, een insteling, een manier van kijken. Wie niet in perfectie geloofd. zal nooit perfectie ervaren.
Jouw eigen bepalingen van wat perfectie is, bepaald tegelijk of jij dat mee zult maken. Je maakt perfectie zelf!
Ik ben het helemaal met Dreamer eens, vooral met: "als we perfectie willen bereiken, moeten we ook de onperfectie kennen." Ik zou in plaats van 'bereiken', het woord 'ervaren' kiezen. Omdat ik denk dat perfectie niet een bepaald punt buiten jou is, wat je bereiken kunt, maar perfectie is volgens mij iets in jezelf, een houding die je zelf maakt t.o.v. het leven. Het gaat om je eigen ervaring.

Als de dag niet je vriend was, is hij je leraar geweest....

Als je daar me instemt, weet je waarschijnlijk ook dat het onperfectie vaak perfect kan zijn, voor wie dat wil zien.

Ik maak zeer vaak perfecte momenten mee. Daar ben ik zeer blij om, omdat ze enkel perfect zijn door mijn houding tegenover het leven zelf.

Perfecte momenten wordt ik altijd heel blij van, en ik zek ze ind e kleine dingen (perfectie is heel belangrijk voor me en ik kan het inmiddels zien in de meest onbenullige dingen).
Bijvoorbeeld vanavond nog, het was donker en ik fietste over een pas bestraatte weg en als je dan fietst dan hoor de die bakstenen zo prachtig bewegen onder je wiel. Dat is voor mij perfectie.
En gisteren, ook nog. Toen reed ik in de trein en opeens bevond ik me boven een rivier (de Rijn denk ik) en ik zag naast me een weg voor autoverkeer en ik besefte dat ik daar altijd overheen reed met mn ouders (niet altijd, maar vaak) en als ik daar reed, dat ik dan altijd uitkeek naar een wit kerkje dat aan de andere oever stond, omdat ik dat zo mooi vond. Als ik dan dat kerkje had gezien (zittende in de auto) dan was het goed. (een of andere debiele regel waar ik mezelf aan probeer te houden). En nu kon ik dat kerkje blijkbaar ook zien, maar dan vanaf de andere kant, vanuit de trein. (is het nog te volgen?). Dat vervulde me zo van blijdschap, die seconde dat ik dat besefte, en even later reed de trein werkelijk langs dat kerkje, en ik zag het, en het was geheel perfect!

Misschien heeft mijn diepe overtuiging / geloof in het goede van de wereld/mensheid er ook wel mee temaken dat ik perfectie kan ervaren (zien is denk ik een verkeerd woord).

Pefectie is iets wat niet bestaat, noch perfecte momenten. Je kunt momenten wel als perfect ervaren, maar dat komt door hoe je ernaar kijkt, hoe je erin staat. Bijvoorbeeld: Als Philip niet van Sarah had gehouden, was dat nooit een perfect moment voor hem geweest, maar een moment van afschuw en onmacht: hij wou haar niet kwetsen door te zeggen dat hij niet van haar hield. Als Nicole niet al vrolijk was geweest, en ze niet wist dat de straat pas gelegd was, zou ze het vast hoogst irriterend hebben gevonden en slecht werk van de bouwvakkers. Als je snapt wat ik bedoel....Perfectie bestaat niet omdat het zo subjectief is. Ik probeer te streven naar perfectie, maar dat doel is onbereikbaar, maar waarom? Alleen maar omdat ik een beeld heb bij perfectie die onhaalbaar is. Iemand anders vindt een gemiddelde 6 als resultaat van zijn examens perfect genoeg....

bedankt hoor denise. nu heb je een fout in m'n perfecte moment gevonden. maar t blijft perfect!

Onperfectie bestaat niet.

ik ben het met Nicole eens. ik denk dat er welzeker perfecte digen zijn, alleen moet je ze zien, ervaren. en daarvoor moet je inderdaad een vrij positieve kijk op het leven hebben. '
laatst liep ik over straat, en ik bedacht dat er een leeuw naast me liep, en daar werd ik heel blij van. ik had mn mp3speler aanstaan en ik draaide mooie muziek, en vervolgens kwam er een man langs en die zei:"Je lijkt wel een engel!" dat is voor mij een heel goed voorbeeld van perfectie, en het vervulde me met enorme vreugde. ik heb de hele weg naar huis(lopend, bus, fietsend) met een enorme grijns rondgekeken en daarna nog zo'n ontzettend bevredigend, positief moment ervaren: ik fietste op de dijk, en zag de zon wegzakken achter een paar bomen die daardoor scherp afgetekend tegen het rood-oranje-achtige licht stonden. het zonlicht weerkaatste op het water ervoor, en het was pr?chtig.
ik denk dat je in heel veel dingen perfectie kunt vinden, maar de kunst is dat je er niet naar moet zoeken. als je er naar gaat zoeken, zie je overal telkens tekortkomingen waardoor het net n?et perfect is.



=> eigenlijk wat nicole al zei, dus.

Mij perfectie is meer een gevoel of een denkbeeld of bijde tegelijk.
Zo liep ik laatst door het centrum van de stad met muziek op me kop en ontdekte dat ik zo erg in de menigte op ging dat dat perfect was. Hoe ik dat moet uitleggen weet ik niet het was gewoon het gevoel.....
Maar op dat moment zelf was ik bezig met een stel denkbeelden. Een soort systeem van lichte lijnen waardoor ik alles registreer wat er in mijn omgeving gebeurd (heel vaag maarja). En op datzelfde moment merkte ik ook dat er niemand binnen een bepaalde lijn die om mij heen lag kwam. Maar ook op diezelfde manier zag ik dus dezelfde soort lijnen om anderen heen liggen en op een bepaalde manier waren sommige mensen met anderen verbonden en sommige (waaronder ik) weer niet. En soms vormen zich dan dingen tussen de mensen door (dieren ofzo). Een geweldig voorbeeld van mijn grote fantasie dus.
En op de ??n of andere manier voelen momenten waarop ik dat soort dingen zie gewoon perfect.
Net zoiets als het witte kerkje van Nicole dus.

Maar perfectie is dus een manier van denken of je dingen voorstellen in combinatie met een vleugje blijheid. of misschien komt die blijheid wel van de gedachte dat je perfectie ervaart maar daar ben ik nog niet uit.......

Tja.. alleen worden de woorden omgedraait in feite.
Perfectie wordt als positief ervaart en onvolmaaktheid als negatief.
Combinatie ervan kan als perfectie worden ervaart, doch negatief.
Of bedoel je er iets diepers mee?