Geplaatst op 24-11-2004 om 20:40
[stelling] 'Perfectie is enkel perfect, wanneer het onperfect is.'
Om mijn stelling maar meteen te benaderen:
Al maanden zit ik hier over na te denken en ben ik op zoek naar dat perfecte moment. Maar vandaag bedacht ik me plots dat het perfecte moment juist perfect is omdat het onperfect is.
Op het eerste gezicht misschien een vreemde benadering, maar als je dieper zoekt misschien nogeens zo gek.
Zoals in eerdere discusies hier al naar voren kwam: perfectie is een streven. En: als we perfectie willen bereiken, moeten we ook de onperfectie kennen.
En ik bedacht me.. of.. laat ik het brengen met een voorbeeld:
als je voor de televisie zit te kijken naar een prachtig natuurlandschap, denk je: wat schitterend.
Maar bedenk je nu eens, dat je werkelijk naar dat prachtige natuurlandschap zat te kijken, terwijl je voeten pijn deden van de lange wandeltocht die je enkel voor dit uitzicht hebt moeten maken, en je handen rood zijn van kou, dan is dat moment toch veel perfecter, bewuster?
naja.. ik vind het moeilijk uit te leggen.. het idee is misschien nog te jong. Maar ik wilde gewoon weten wat jullie ervan dachten
