Geplaatst op 23-11-2004 om 21:54
Ik ben zelf niet hb. Dat wil ik toch even kwijt voor ik aan het onderstaande begin.
De laatste tijd voel ik me nogal gepushed. Niet express, maar zelfs goedbedoeld. In mijn vorige opleiding kon ik het plaatsten als mensen me opmerkingen maakte als 'jij hebt ook alles door', 'je bent met alles mee' 'fhiew, die vragen die jij stelt, daar zou ik zelfs niet opkomen'. Nu zit het anders. Sinds ik aan de universiteit begonnen ben, had ik verwacht dat het weg zou vallen. Maar dat is dus niet gebleken. Iemand zei me overlaatst zelfs 'jij bent hoogbegaafd, niet'. Alsof het niet eens in vraag gesteld werd.
Komt daar bij dat mijn beide ouders hoogbegaafd zijn, 2 van mijn vrienden door het CBO hoogbegaafd zijn verklaard, de nonkel waar ik het beste mee kan opschieten een IQ van meer dan 150 heeft en ik enkele vrienden heb waarvan ik me serieus afvraag of ze niet hb zijn.
De laatste tijd ben ik dit tot bijna in het extreme aan het uittesten. Zo heb ik de dag voor een examen volledig besteed aan het geven van bijles aan een medestudent, of studeer ik helemaal niet. Ergens hoop ik dan niet te slagen, zodat ik kan bewijzen voor mezelf dat ik niet hb ben.
Uit testen (gedaan in een groot psychiatrisch centrum) blijkt ook dat ik het niet ben (IQ115, gecorigeerd op taal -ik ben dyslectisch- 121). Wat ver beneden de norm van hb is. Dus eigenlijk weet ik het wel. Alleen ... mensen maken het me niet makkelijk om dat ook aan te nemen. Een van mijn hb vrienden heeft ook al geoppert dat ik hb zou zijn.
Wat ik me nu afvraag, is of ik een soort aangeleerd gedrag vertoon. Door opgegroeid te zijn in een gezin met hb ouders, zou ik me in zo'n omgeving goed thuis voelen en dat altijd opzoeken. Waardoor ik kan verklaren waarom ik me vnl bij hb-ers goed op mijn gemak voel.
Is er iemand die deze theorie kan onderbouwen (onderzoek, eigen ervaring, ...) Je zou er me enorm mee helpen.
