Geplaatst op 21-10-2004 om 20:23
Ik heb dat denk toch wel in iets zwaardere maten. Het begon bij mij op jonge leeftijd wel als verlegenheid, die later wegtrok. Maar sinds ik in de puberteit ben gekomen, is die 'verlegenheid' zodanig dat ik niet eens me over de drempel kan zetten om naar de bakker te gaan ofzo. Ik durf echt niet. En bellen naar mensen die ik niet heeeeel goed ken, dat is een onmogelijke opgaven. Zo van die dingen schuif ik dan ook voor me uit, of laat ik aan andere over. Wanneer ik het niet kan opbrengen om naar de bakker te gaan denk ik: "dan eet ik wel oud brood"
Het is de angst door andere gezien te worden, en fouten te maken in het bijzijn van anderen. De laatste tijd wordt het echt wel erg, en ik wil me er graag overheen kunnen zetten. Want ik merk dat ik deze situaties dus ook bewust uit de weg ga. Ik weet dat je leert van elke positieve ervaring, maar ik ben zo bang, dat ik het echt niet kan opbrengen. Heel soms, doe ik het wel, en of het gaat gegarandeerd fout, of het helpt me niet en maakt me enkel angstiger. Het is echt heel lastig want je voelt je vaak zo geremd in contact, maar mss gaat het vanzelf wel weer over.