Geplaatst op 14-10-2004 om 20:00
(moet ik dit onderwerp hier zetten, met die nieuwe indeling...)
H?,
Heel ons leven, al van kleins af aan, worden ons normen aangedragen. Vanaf de dag dat we naar de peuterspeelzaal gaan, voor de eerste keer TV kijken, uitgaan,?
De wereld is volgestouwd met normen. En Balkenende maar blijven herhalen dat we er niet genoeg hebben en we ze beter moeten opvolgen. I
Ikzelf merk naarmate ik ouder wordt, het moeilijk vind om die normen te aanvaarden. Door te willen zijn zoals de norm het voorschrijft wordt je alleen maar ongelukkig, omdat je jezelf en je eigen idee?n niet kan aanvaarden, omdat ze niet stroken met hoe het zou ?moeten? zijn.
Met hb zijn is dat, hetzelfde, het is natuurlijk niet bij iedereen van toepassing maar toch, we denken anders en kunnen, toch zeker niet als je nog jong bent, niet begrijpen waarom we zo anders zijn, denken, en doen. Volgens de norm, de middenmaat, wijken we af van hoe het hoort te zijn.
Ik illustreer even met een clich? voorbeeld. Een meisje (ook hb) van een jaar of 5 ? 6 gaat met haar klas naar het bos om daar te leren over de paddestoelen en de bladeren die vallen. Na een kwartiertje, 20 minuten, is de juf bijna aan het einde van haar verhaal gekomen en de eerste kinderen beginnen al af te druipen en gaan spelen. Sommige kinderen blijven nog even staan om iets te vragen, de juf blijft geduldig antwoorden. Na een paar minuten is iedereen aan het spelen en staat alleen het meisje nog bij de juf, omdat ze nog wat wil weten. De juf begint ondertussen wat ongeduldig te worden, maar spreekt dat niet zo direct uit, ze moet eigenlijk ook de spelende kinderen in de gaten houden? Het meisje heeft door dat ze alleen er nog staat en dat de juf ongeduldig begint te worden en denkt:?Ik moet wel heel stom zijn, al die anderen weten alles al en kunnen gaan spelen, terwijl ik hier sta en nog iets moet weten.?
Dit is een voorbeeld van het feit dat normen je doen twijfelen. Het meisje gaat er vanuit dat zij ?verkeerd?is omdat ze in haar omgeving alleen ziet dat hoe het anders kan. Verder zie je eigenlijk op TV ook steeds weer normen aan je voorbij gaan. Het ideaalbeeld, papa, mama, kindje gezellig samen aan de ontbijttafel. Wanneer je eigen gezinssituatie afwijkt van die norm, voel je er slecht bij. Wat wij hebben is niet ?goed?. De norm is ook dat je je vader en moeder eert, stel je houdt, om een bepaalde reden, niet meer veel van ??n van je ouders, dan strookt dit niet met hoe het zou ?moeten? zijn. Hierdoor ontstaan problemen, ga je worstelen met je gevoelens en jezelf verkeerd vinden.
De hierboven genoemde voorbeelden en interpretatie van het woord norm, is voor mij zo. Ik kan moeilijk mijn eigen gevoelens en dingen aanvaarden omdat ik zo vaak blijf hangen in hoe het zou ?moeten? zijn. Dit is zeker niet bij iedereen op toepassing.
Wat ik graag zou willen weten is

: hoe interpreteer jij normen? Lap je ze aan je laars of til je er eigenlijk, mss wel ongemerkt, zwaar aan? Wat voor impact hebben normen volgens jou in onze maatschappij en zouden we gelukkiger zijn zonder?
Denise