Forum

(moet ik dit onderwerp hier zetten, met die nieuwe indeling...)

H?,

Heel ons leven, al van kleins af aan, worden ons normen aangedragen. Vanaf de dag dat we naar de peuterspeelzaal gaan, voor de eerste keer TV kijken, uitgaan,?
De wereld is volgestouwd met normen. En Balkenende maar blijven herhalen dat we er niet genoeg hebben en we ze beter moeten opvolgen. I

Ikzelf merk naarmate ik ouder wordt, het moeilijk vind om die normen te aanvaarden. Door te willen zijn zoals de norm het voorschrijft wordt je alleen maar ongelukkig, omdat je jezelf en je eigen idee?n niet kan aanvaarden, omdat ze niet stroken met hoe het zou ?moeten? zijn.
Met hb zijn is dat, hetzelfde, het is natuurlijk niet bij iedereen van toepassing maar toch, we denken anders en kunnen, toch zeker niet als je nog jong bent, niet begrijpen waarom we zo anders zijn, denken, en doen. Volgens de norm, de middenmaat, wijken we af van hoe het hoort te zijn.

Ik illustreer even met een clich? voorbeeld. Een meisje (ook hb) van een jaar of 5 ? 6 gaat met haar klas naar het bos om daar te leren over de paddestoelen en de bladeren die vallen. Na een kwartiertje, 20 minuten, is de juf bijna aan het einde van haar verhaal gekomen en de eerste kinderen beginnen al af te druipen en gaan spelen. Sommige kinderen blijven nog even staan om iets te vragen, de juf blijft geduldig antwoorden. Na een paar minuten is iedereen aan het spelen en staat alleen het meisje nog bij de juf, omdat ze nog wat wil weten. De juf begint ondertussen wat ongeduldig te worden, maar spreekt dat niet zo direct uit, ze moet eigenlijk ook de spelende kinderen in de gaten houden? Het meisje heeft door dat ze alleen er nog staat en dat de juf ongeduldig begint te worden en denkt:?Ik moet wel heel stom zijn, al die anderen weten alles al en kunnen gaan spelen, terwijl ik hier sta en nog iets moet weten.?

Dit is een voorbeeld van het feit dat normen je doen twijfelen. Het meisje gaat er vanuit dat zij ?verkeerd?is omdat ze in haar omgeving alleen ziet dat hoe het anders kan. Verder zie je eigenlijk op TV ook steeds weer normen aan je voorbij gaan. Het ideaalbeeld, papa, mama, kindje gezellig samen aan de ontbijttafel. Wanneer je eigen gezinssituatie afwijkt van die norm, voel je er slecht bij. Wat wij hebben is niet ?goed?. De norm is ook dat je je vader en moeder eert, stel je houdt, om een bepaalde reden, niet meer veel van ??n van je ouders, dan strookt dit niet met hoe het zou ?moeten? zijn. Hierdoor ontstaan problemen, ga je worstelen met je gevoelens en jezelf verkeerd vinden.

De hierboven genoemde voorbeelden en interpretatie van het woord norm, is voor mij zo. Ik kan moeilijk mijn eigen gevoelens en dingen aanvaarden omdat ik zo vaak blijf hangen in hoe het zou ?moeten? zijn. Dit is zeker niet bij iedereen op toepassing.

Wat ik graag zou willen weten is: hoe interpreteer jij normen? Lap je ze aan je laars of til je er eigenlijk, mss wel ongemerkt, zwaar aan? Wat voor impact hebben normen volgens jou in onze maatschappij en zouden we gelukkiger zijn zonder?

Denise

Het enige waar ik persoonlijk rekening mee houdt is het liberale beginsel, dat mijn vrijheid ophoudt waar die van een ander begint. Hoe het volgens andere mensen zou moeten is allemaal zo relatief, overal anders, en komt vaak voort uit een gebrek aan perspectief. Desalniettemin hebben veel mensen behoeft aan dergelijke prescriptieve sociale omgangsvormen, om structuur aan te brengen in hun leven.

Ik persoonlijk niet, maar die zelfverzekerdheid heeft ook met de jaren moeten groeien.. En misschien komt dat ook voor een deel omdat ik nu al drie jaar studeer in Amsterdam, waar je werkelijk alleen aan jezelf verantwoording hoeft af te leggen; de meeste mensen hebben echt wel gekkere dingen meegemaakt dan de dingen die ik uithaal, waardoor de meningen over hoe dingen zouden moeten veel minder gebaseerd worden op de dingen die we in ons dagelijks leven zien gebeuren, en veel meer op ons eigen persoon betrokken worden. Als iets voor een persoon belangrijk is, is dat nog niet de ultieme waarheid voor iedereen.

Ik betwijfel of het blind conformeren aan zowel normen (wat mensen om je heen vinden) als waarden (breed geaccepteerde meningen over wat belangrijk is) zonder voor jezelf te bedenken hoe jij de dingen ziet, bevorderlijk is voor de persoonlijke groei.

Normaal is wat is beperkt door de norm, maar dat is altijd relatief. Dat hangt van het standpunt af.
Ieder maatschappij heeft zijn normen, maar ieder individu ook. Soms botsen ze tegen elkaar, en dan onstaat er een probleem.

Marxisme had veel tekortkomingen. Vooral het economie was slecht. En het dictatuur van het proletariaat was al helemaal onzin, want dat leidde tot problemen zoals het stalinistische dictatuur (geef een groep te veel macht zonder controle en je kan er zeker van zijn dat er een ambitieus iemand met slechte bedoelingen aan de macht komt en dat groep gaat leiden)
Maar dat is een andere onderwerp.

Oké. Ik probeer het even weer het uit te leggen.

Ik zei dat wat "normaal" wordt beschouwd door het norm wordt beperkt. En dat normaliteit is niet universeel (niks in per se normaal, alleen maar ten opziecht van het norm). Je normen bepalen dus wat je normaal gaat beschouwen.
Er zijn twee soorten normen : die van het maatschappij (en die kunnen cultureel variëren) en die van het individu (die hangt van ieder mens af). Soms zijn die twee standpunten niet compatiebel, bijvoorbeeld, een religieuze mens zal niet dezelfde normen hebben als een atheistische maaschappij : de ene zal "normaal" vinden om te bieden en de ander zal het helemaal anormaal vinden. Dus er onstaat een ruzie tussen de ene norm en de andere.

Over marxisme zou ik het inderdaad interesant vinden om een nieuw onderwerp te starten. Start jij het, of wil je dat ik het doe?