Forum

we hebben geloof ik al wel een leugen topic

liegen tegen jezelf.
soms.
Mezelf vertrouwen.
Altijd.
Ik weet toch wat er in me omgaat, ik beloof mezelf wel heel veel dingen en die maak ik dan niet waar, maar dan weet ik zelf waarom dus vertrouw ik mezelf altijd. en soms lieg ik dus. nou ja.

Bestaat er zoiets als liegen tegen jezlef? Een leugentje om bestwil zou geen leugentje om bestwil meer zijn als je zelf in die leugen gelooft. Een leugentje om bestwil is voor mijn nog altijd een bewuste keuze waaruit je je eigen profijt trekt. Ik lieg nooit tegen mezelf, maar soms wil ik mezelf wel iets anders dan de realiteit laten geloven, maar dan zou ik dat toch geen liegen willen noemen.

De waarheid niet onder ogen willen of durven zien

(inleiding=> )ik heb ooit eens gelezen van het begrip "consistente geschiedenis" wat gebruikt wordt om bij quantumdeeltjes hun gedrag te analyseren aan de hand van hun positie, snelheid, waarde (iig de variabelen die op die deeltjes van toepassing zijn), a/d hand van die waarde wordt dan de 'levensloop', het gedrag, van zo'n quantum bepaald/voorspeld. maar omdat het een quantum is (niet-deterministisch blablabla) zou je aan de hand van dezelfde waarden net zo goed een geheel andere 'levensloop' kunnen verbinden.

(kern=> )bij mensen is het kortom volgens mij net zo; je analyseert je verleden a/d hand van gebeurtenissen, gedachten, beelden, alles wat ooit plaatsvond en wat je je kunt herinneren en daar probeer je dan een geheel van te smeden, een zelfbeeld, zovan 'toen deed ik dit en dat en dat was misschien wel wat stom, maar dat kwam omdat blablabla, etc, en daarom ben ik nu zo en zo en ga ik in de toekomst dit en dat doen'. terwijl je zou aan de hand van dezelfde herinneringen net zo goed een compleet ander zelfbeeld kunnen scheppen. maar dat doe je niet want je kiest voor het meeste aangename, of dat wat je gewend bent.

dat kun je dus zien als liegen tegen jezelf.
een ander iemand die jouw leven kent en causaal analyseert zal misschien met een ander beeld van jou komen en dan msischien vinden dat je tegen jezelf liegt over bepaalde dingen. maar volgens mij kun je dat dus helemaal niet zo opvatten; omdat er zoveel verschillende manieren zijn om alle dingen uit je leven te 'ordenen' en a/d hand daarvan labels op jezelf te plakken.

Ik denk dat je tegen jezelf liegt, als je nog bang bent voor de pijn in je leven. We hebben allemaal een ongehoord kind in ons. Een kindje wat we ver wegduwen en wat vaak de belichaming is van pijn, maar dan ongehoorde pijn.
Ik zal iets over mezelf vertellen, want ik herken dit uit m'n eigen leven.
Ik ben opgegroeid in een omgeving waarin ik onmogelijk mezelf geliefd en geborgen kon voelen. Er waren voorwaarden waar ik aan moest voldoen, zo mocht ik bv. nooit boos zijn of verdrietig. Dat is onmogelijk, maar niet als je zelf gaat geloven dat je nooit boos bent of verdrietig. Dat deed ik dus. En ik duwde alles ver weg, nog voordat ik me van gevoelens bewust werd, werden ze al weggeduwt. En ik geloofde dat mijn jeugd normaal was en dus trouwde ik met iemand die me netzo behandelde als m'n ouders: ik werd mishandelt. Maar ik had dat niet door, tenminste, niet de pijn die daar bij hoorde, alleen lichamelijk, maar verder niet. Als ik geslagen of geschopt werd, dan was ik alleen maar oprecht blij dat mijn (gelukkig nu) EX-man bij mij zichzelf kon zijn....meer niet!!! Ik zette al het negatieve om in positiefs. Koste wel moeite, maar ik was inmiddels expert geworden.....hehehe. Toen ik me eindelijk realiseerde wat er aan de hand was, heb ik heel wat therapie moeten doorstaan om mezelf weer opnieuw te leren kennen.......pffffff.........dus jezelf voor de gek houden kan heel diep gaan....zo diep dat je je dat niet eens meer bewust bent.......!

Ik leerde mezelf weer kennen, kwam de pijn onder ogen, waardoor ik alles wat er in mijn leven gebeurde niet meer als 'normaal' zag, waardoor ik mezelf ook kon beschermen tegen verdere afbraak van m'n wezen, m'n zijn.
Ik zou niet meer toestaan dat ik mishandelt werd! Toen ik mijn huidige man leerde kennen, heb ik wel een tijd nog mezelf afgevraagd: in hoeverre ben ik nu wel te vertrouwen? het voelde goed, maar dat deed die vorige relatie ook.......was ik nu wel eerlijk naar mezelf?
Ik ben nu jaren verder, zeer gelukkig getrouwd en heb het vertrouwen in mezelf weer terug. Ik ben tot op de bodem (tenminste, dat denk ik) gegaan met rouwverwerking van een rukjeugd en ik ben nu vrij van angst voor pijn. Ik heb ervaren dat ik door de pijn onder ogen te komen alleen maar gegroeid ben. Doordat ik niet meer bang ben voor pijn, hoef ik mezelf niet meer voor de gek te houden. Mocht dat toch gebeuren, dan zal ik daar vanzelf wel weer achter komen, denk ik. Ik leef vrijer, zelfbewuster en het gaat gewoon lekker. Ik l??f!!

Ehmm, wat wou ik nou zeggen? Kweenie.......het kan dus, gebeurd als overlevingsmechanisme heel vaak dat mensen zichzelf voor de gek houden. Maar als je eraan toe bent, is het de moeite waard om eerlijk naar jezelf EN JE PIJN te gaan kijken, zodat je bevrijdt wordt van de angst voor pijn en van de overlevingsmechanismen, de klem, die je jezelf ooit opgelegd/ aangemeten hebt....Je bent het waard! Overleven is geen leven.

Soms denk ik dat ik 1 grote leugenaar ben.
Een leugen waarvan ik zelf het begin niet meer weet.
Een waarheid en een leugen lopen door mijn ziel, als een verwarde draad, door elkaar.
Dan is het niet meer liegen tegen jezelf.. nee.. ik ben zelf de grote leugen.
Wat waarheid is weet ik niet.

Nouja.. ik wilde het gewoon even kwijt.

wat heeft iedereen het toch steeds over het kind in je zelf? is dat een algemene term? iets wat iedereen snapt?
is liegen tegen je zelf een :kind: wat binnen in je zit , binnen houden en verbieden om naar buiten te gaan om te spelen?
om het leven te ervaren zo als het is?
en tegelijkertijd, is het een som van ervaringen die je heb, en of , nog steeds .. opslaat, waar je nu even niets mee kunt? of ze doen je pijn?
liegen tegen jezelf is net zoiets als leven denk ik.. of.. als geloven.. het zijn voorstellingen over zaken, die je prefereert boven wat je word aangereikt, zo niet , voorgeschoteld, door de niet gezamelijk te ervaren werkelijkheid.. liegen tegen je zelf valt dan toch prima te verdedigen, als zijnde een gefundeerde uitweg uit een pijnlijke situatie.. waarin, bij op dieper onderzoek uitgaan, slechts leid tot een heusser, en meer volledig pijnlijk besef van het vastzitten in de zinloze nutteloosheid van zijn!?
iedereen liegt tegen zichzelf.. die dit niet vol op accepteerd! denk ik hoor...?!

Een muur om je heen bouwen.

lord,
beweer je dat iedereen van zichzrlf weet of hij hb is of niet?

Ik denk dat je je verleden onder ogen moet zien en analyseren, zodat je op een schone lei kan beginnen.
Dat probeer ik tenminste.
Ik merk dat ik ooit heel wat tegenover anderen en tegenover mezelf heb verzwegen.
Raar. Iets dat al jaren vaststaat als een feit zo verdrukken dat je voor jezelf slechts een verdoezeld beeld hebt van de werkelijkheid.

Jezelf iets voorliegen kun je in verschillende maten bekijken.
In zeer kleine mate: herrinderingen beter herrinderen dan ze werkelijk waren.
Extremer: herrinderingen helemaal verstoppen, willen vergeten.
Of nog extremer: jezelf echt voorliegen over heden, het niet onder ogen willen zien.
Extreemst: Geen onderscheidt meer kunnen maken tussen 'waarheid' en leugens.

Maar ik denk dat het gewoon een soort pubertijdtrekje is die een beetje extreem is doorgekomen.
Ik moet het niet onderdrukken, dat is tegen de natuur in.
Gewoon alles uitproberen en je gevoel volgen: wat past bij mij en wat niet
*dwaalt af*
Ik kan veel te veel vertellen over dit onderwerp , zal ik maar even laten...

Nee ik lieg niet tegen mijzelf, kan het niet en wil het ook niet. Het gezegde klopt, "al is een leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel". Als je tegen jezelf ligt, bedonder je jezelf en kom je op een gegeven moment ook jezelf tegen. En waarschijnlijk nog veel harder als dat je tegen iemand anders zou liegen. Dus nee, ik lieg niet tegen mezelf.

je kan drugs gebruiken, een hersenspoeling, je bezighouden met alles behalve je leven, zorg ervoor dat je niet weet, of niet denkt aan wat je weet: denk te weten wat je niet weet; wat waarschijnlijk een negatieve invloed heeft op je leven, maar wat maakt het uit als je je er toch niet van bewust?

je kan jezelf zodanig bezig houden met andere dingen zodat het lijkt dat je de dingen niet weet, die je anders wel geweten had

Als je je geweten "utischakeld" verandert er dan veel meer dan alleen je subjectieve ervaring van het leven ?

Liegen is net het acherhouden van informatie, liegen tegen jezelf is zoals liegen tegen iemand die weet wat je wilt verbergen

dat is toch gek, tegen jezelf liegen

tegen jezelf liegen doe je pas als je de weet dat de waarheid anders is. je beseft ergens in je achterhoofd wel dat je fout bent, maar toch maak je jezelf iets anders wijs, of je probeert dat toch.
b.v.: jezelf wijsmaken dat je hoogbegaafd bent. je weet dat je het niet bent, maar toch probeer je jezelf dat wijs te maken....

de betekenis van liegen is hier eerder: iets wijsmaken, of wegdrukken

hoe beeld je je iemand in, hoe zou iemand leven/zijn, die zichzelf niet voor de gek kan houden, die niks dan de waarheid, datgene waar mensen zich zo trachten voor te behoeden, ziet ?

zo iemand wordt volgens mij als gek verklaard en beland even snel in een of andere instelling

De waarheid is in de ogen van de mensen soms het grootste leugen

Quote van zeno:
Is dat ook liegen......Niets zeggen ?

dat antwoord zoek ik ook, en verwacht niet het ooit te vinden.