Geplaatst op 1-11-2004 om 17:07
Ik zal dan eens reageren he.
Als ik `s avonds naar de hemel kijk en die duisternis zie, dan hoop ik dat er daar achter geen grens is, enkel en alleen omdat die schijnbare oneindigheid me ontzettend intrigeert. Het universum is allesomvattend, het eind van al het menselijke, het begin van een ruimte die wij niet met ons verstand kunnen beredeneren. Ik ben er dan ook van overtuigd dat het helal niet begrensd is.
Wel een cliche vraag he, of het leven stopt na het leven. Ik zat te denken, dat het leven te vergelijken is met het helal. Het eind van het menselijk, begin van iets waar we met onze gedachten niet bijkunnen. En oneindig, ongrijpbaar. IIk geloof dat onze ziel, onze wijsheid en onze ideeen voortleven, misschien wel als deel van het duistere helal...
Als het zich herhaalt, dan komen we bij het onderwerp reincarnatie. Iets waar ik wel in geloof. Onze ziel mensgeworden in een nieuw lichaam. Ik wil erin geloven omdat ik mij in mijn leven aangetrokken voel tot bepaalde culturen, onderwerpen of landen. Ik wijt dit graag aan `mijn vorige leven`.
Is dat genoeg gehersenspinselt?