Forum

Iemand is wat hij doet of zegt. "je pense donc je suis"
(geen wonder dat iemand zich aangevallen voelt op zulk een forum)

door iemands ideeen aan te vallen val je wel deze persoon aan. Met andere woorden een discussie of debat is een gevecht. Nu kan je daar wel verschillende gradaties in hebben en heel lief vechten.

Het is mogelijk dat sommige mensen te agressieve middelen hanteren om zich uit te drukken.


Zo heb je een manier om iemand van je gelijk te overtuigen door die andere persoon zijn mening af te breken. Je krijgt gelijk zonder dat je ook maar iets hebt gezegd .... Dit is handig als verkoper ofzo maar vrij smerig en je krijgt er een goed gevoel door aan de prijs van een deuk in de tegenstander zijn eigenwaarde in het geval deze persoon toch gelijk had maar gewoon niet de juiste woorden wist te vinden. (wat mij vrij vaak overkomt; naar mijn mening gewoon kwestie van training; ik slaag er als maar beter in en moet tot de conclusie komen dat het echt wel nuttig kan zijn, vooral in de wereld waarin ik leef (lees: in een betere wereld zou het niet nodig zijn dream.dream..))


Nu heb ik een vraag; heeft het volgens jullie zin heuse debatten te voeren of kom vanzelf wel de dingen te weten door gewoon te leven en te luisteren naar je gevoel ?


Toen ik klein was deed ik alles zonder erbij stil te staan, toen werd me zoiets "gegund" als een abstractievermogen (?) waardoor ik overal ben gaan bij stilstaan ... Ik wens die spontaniteit terug te vinden.

Ik ben geen fan van debatteren, wel van discussi?ren. Bij een deat is het zaak om je standpunt te blijven verdedigen, oko als je eigenlijk vindt dat de opponent een beter punt heeft of sterker argumenten. Bij een open discussie is er meer ruimte voro een compromis.

Nou, abstracter nog, hij wou het bestaan, van wat dan ook, 'bewijzen'. Volgens hem, volgens deze stelling tenminste - ik ben het er zeker niet gewoon maar mee eens, is de mens een echt bestaand iets, pas wanneer je verder zou redeneren, zou je er wellicht op komen dat ook de rest van de wereld bestaat.

Nietwaar?

Dit is overigens wel een stuk moeilijker, lijkt me ...

ok de titel is slecht gekozen

als je het bewijs van mijn bestaan aanvalt, stel je in vraag of ik wel degelijk besta. Als ik iets zeg en jij spreekt dat tegen, betwist je dan niet jou recht van bestaan ?
als ik niet ben wat ik denk, is wat ik denk toch zeker een deel van mij.
die stoel bestaat alleen omdat ik (of iemand anders) denkt dat die bestaat, toch ?

Ik denk dat iemand zich wel gemakkelijk aangevallen voelt, zelf al spreek je maar zijn woorden tegen.

En die die stoel is wat ik denk, nl. een stoel. :p

maar je hebt gelijk: ik kan niet zeggen:" cogito ergo sum, dus ik ben wat ik denk"

@Nicole (het voorlaatste bericht dan): Met wie ben je het dan niet eens? Met Descartes of met Giuoco? Descartes zegt dat we aan alles kunnen (/moeten) twijfelen, behalve aan het feit d?t we twijfelen. Dat w? twijfelen. Dus, concludeert hij, de geest (de twijfelende) staat los van het lichamelijke. Het lichamelijke kan niet bewezen worden, de geest wel.
Door verder te redeneren kom je er juist op dat de rest van de wereld niet bestaat. Het bestaat (volgens Descartes) alleen in die geest...

´ik denk, dus ik besta´ is een heel bekende zin. Echter, volgens mij is het dat je de denker waarneemt. Dus het ´ik´ besta is in die zin het ego. De waarnemer is het Leven, denk ik, of je geest.