Forum

Ik ben nooit officieel getest. Mijn broer is hoogbegaafd. En ik lijk erg op hem als ik kijk naar mijn enorme snelheid, talenten enzovoort. Ik durfde ze alleen nooit zo te laten zien. De laatste tijd toch wel. En bij iq-testen scoor ik meestal in het hoogbegaafdengebied. Ik heb typisch de psychische problematiek van hoogbegaafden en de psycholoog zegt ook dat die problematiek waarschijnlijk veroorzaakt is door hoogbegaafdheid. Maar de zekerheid van een offici?le test heb ik niet. Op onzekere momenten hecht ik daar ineens veel waarde aan. Met dat stempeltje voel ik me dan ineens meer waard. Belachelijk natuurlijk. Datzelfde zeg ik tegen jou. Hou jezelf niet op die manier voor de gek. Als je hier meekunt en het is gezellig: blijf! Dit forum is niet alleen voor hoogbegaafden. En zoek voor jezelf je problemen uit. Want je hebt nogal een hekel aan jezelf zo te zien en ik had al langer het idee dat dat was, omdat je steeds maar weer neerzette: "k ben dan wel niet hoogbegaafd, dus ik weet eigenlijk ook niet wat ik hier doe, maar..." ofzo.
Blijf dus gezellig hier (hoe meer zielen, hoe meer vreugd, hoe meer verschillende zielen, hoe meer verschillende vreugde ) en probeer toch eens met iemand over je problemen te praten. Je pa, je ma, of een psycholoog. Doen we allemaal . Probeer te beginnen met het accepteren van hoe je bent. Dan krijg je een re?el beeld van jezelf.
En je hebt geen psychiatrische afwijking man! Die mensen die daar kwijlend naast me zitten in het contact centrum van waar ik zit, die hebben afwijkingen. Ik snap je probleem wel heel goed. Want ik heb het altijd een beetje soortgelijk gehad, ook al heb ik bijzondere en snelle prestaties neergezet altijd. In feite maakt het niet uit. Wat duidelijk is, is dat je bevestiging wilt dat je een persoon bent die deugt. En dat herken ik heel erg.

Ik ben ook wel getest, op het moment dat ik erg depressief was, maar op zich maakt het echt geen klap uit of je wel of niet getest bent. Bij sommige mensen voel je je op je gemak, en of daar nu een hoog of een laag nummertje aan zit, dat boeit niet.
En AvataDabley, ik voelde me ook enorm dom. Echt dom. Op een gegeven moment kwam ik op het ivbo/vmbo en toen merkte ik dat daar mensen zaten die nog dommer waren dan ik. Aanpassen aanpassen. Ik voelde me steeds dommer, lezen wilde niet eens meer. Totdat ik ontdekte dat de slogan van de school was dat iedereen op zijn niveua aangesproken moest worden. Toen zei ik dat ik wel wat sneller door de stof heen wilde. Nou ja, beetje versnelling, ow nee, ik bedoel: MEER VAN HETZELFDE. Braak. Toen nog maar eens gaan praten. Tsja, we weten niet precies wat je dan aankan. Nou, ik wil, ehm, toen keer zo snel. Ow. Nou we weten niet of je dat zou kunnen. Weet je wat: doe eens een iq-test, betaal hem maar, en dan beloven wij dat we je helpen. NOT. Ze schrokken zo van de uitkomst dat ze alleen nog maar konden vergaderen erover. Nou ja, ze voerden gewoon geen klap uit. Het kleine beetje hoop werd uit me gepompt en ik stortte weer neer, dit keer zonder matras op de grond. Mijn ouders sleepten me naar een andere school, waar ze begrip hebben voor mn situatie en nu gaat het geweldig! Dom, nou, ik ben niet meer heel dom, ik word zelfs slimmer denk ik. Ik heb er best veel aan geha, die test. Want het was een soort zekerheid op een moment dat aan mezelf twijfelen niet eens aan de orde was: ik ontkende mezelf gewoon. (he, patrick, herken je dit? jezelf ontkennen? Hoe wil je ooit gelukkig zijn als je een deel van jezelf niet accepteerd, er niet blij mee bent wie en wat je bent, welke talenten, ow excuse me, vreselijke dingen je in je hebt? dat kan niet! Nou ja, ben ik weer dingen aan het zeggen die ik niet wilde zeggen.)
Nou ja, ik weet niet waarom ik dit allemaal heb opgeschreven, maar dan weten jullie dit ook weer. Veel plezier ermee.

bij mij ging het als volgt:
mijn broer kwam eens thuis van school. ze hadden een klassikale iq test gedaan. hij had 135. Ik vroeg me af: wat zou mijn iq zijn, en hoe ziet zo'n iq test er eigelijk uit? en ik heb een paar iq testen gemaakt op het net. Ik haalde elke keer redelijk hoog, behalve op de nationale test. daar had ik maar 123. mijn broer had die ook gemaakt en hij had 121, maar hij is wel 1.5 jaar jonger als ik.
Ik was depressief op dat moment, en ik heb dingen gedaan waar ik me nog voor schaam. Dom voel ik me constant. alles wat ik doe lijkt anders als je het doet, dan waneer je het enkel denkt. Mensen reageren altijd zo raar.
op school doe ik het ook niet bijster goed. ik ben naar een gemakkelijkere school gegaan omdat ik de grote hoeveelheden werk niet aankon. Dat lag wel aan dyspraxie, en niet aan mijn iq ofzo. Mijn leerkrachen hebben me zelfs laten beloven dat ik niet verder zou zakken omdat ze het zonde zouden vinden van het verstand. Nu doe ik het redelijk goed(op school), maar ik voel me nog steeds niet goed thuis tussen mijn vrienden, en zij vertellen me constant dat ik me gedraag als een soort ruimtewezen voor hen.
noch mijn ouders, noch mijn vrienden of broer weten iets van mijn online activiteiten, en ik ben zook niet vanplan ze er iets over te vertellen. Het is gewoon belachelijk wat ik hiet doe.
Ik ben ook nooit mezelf. Waarom kom ik toch zo zeker over? Ik ben 1 en al twijfel. ik erger me tepletter aan mijn kameraden, ook aan die ene hoogbegaafde in mijn klas. Hij moet constant iedereen uitschelden. Verder is hij wel een fijne kerel.
goed genoeg gezeverd, ik laat het woord aan jullie!

ze snappen me wel denk ik hoor. Mijn medestudenten toch, mar sommige leerkrachten kunnen me duidelijk niet volgen. Andere leerkrachten overschatten me dan weer ongelofelijk. Ze maken zich kwaad om de kleinste fouten die ik maak. Ik kreeg bijvoorbeeld een brief van de klassenraad naar huis(die enkel een brief stuurt als er echt een probleem is) dat ik mijn agenda niet goed in orde breng. Daar word ik gewoon razend van. Nu heb ik wel besloten dat ik pas na 21u op de computer kom in de week. zien hoe lang ik dat volhoud. Heb vandaag een half uur gewerkt voor school. Ken alles van voor naar achter en terug, maar heb ook een half boek gelezen. Dat is wel fijn:p

hehe, nu ben ik al een hele tijd op deze site, al een hele hele tijd en eigelijk heb ik nog nooit iets gezegd. gewoon omdat ik bang ben dat ik domme dingen ga zeggen, en dat ik hier toch niet thuis ga horen wegens te dom of zo, heel interessant trouwens, wat jullie allemaal schrijven, kheb het graag gelezen. Ben wel getest, en het maakt echt niet uit want ik haat die stomme test, tkan niet dat die klopt. ik kan die nog eens maken en maar net 100 meer halen of nog minder. Verder ben ik het niet die zich ergert aan de mensen rondom mij, maar zij aan mij, want ik gedraag mij abnormaal en dat snappen ze niet. Maar ik gedraag mij dan ook echt abnormaal en dat omdat ik te stom ben om mij normaal te gedragen. ik haal allang geen goede punten meer, alhoewel, op sommige vakken wel, het eerste wat ze dan vragen is 'daar heb je zeker wel lang voor geleerd?' de volgende reactie is 'dat kan niet, zo weinig' en dan draaien ze zich om. als ik dan het volgende uur op een overhoring blokkeer en dus niets invul, wat wel vaker gebeurt dan die goede punten, kan de pret niet op. waarom heb je nu niets ingevuld, je bent toch slim genoeg, of heb je te veel aan dat andere vak geleerd, of heb je weer aandacht nodig. waarmee ze dus eigenlijk bedoelen, stom kind, doe normaal, en gelijk hebben ze, alleen snappen ze er niets van.