Forum

IK VOEL ME VAAK EEN ZOMBIE

Zowiezo heb ik elke morgen tijd nodig om van het zombie-level over te schakelen naar het wereld-level.
Maar dan nog: het lijkt wel alsof de wereld mij voorbij raast...
Om me heen zie ik allemaal mensen die sneller zijn dan mij en zich aan veel meer prikkels blootstellen dan ik dat doe.

"Heb je wat te doen?" "Nee" (En dan komt het, hoor) "O, mooi, dan kan je wel even..........."
Voor mij betekent 'niets te doen hebben' niet hetzelfde als 'beschikbaar zijn'. Soms heb ik gewoon niets te doen, omdat ik niets te doen MOET hebben, omdat ik anders gek word. (Stel: ik ben het nog niet)

Ik heb m'n eigen tempo, accepteer dat ook wel, maar word soms niet goed van sommige mensen om me heen die dat niet accepteren en het maar raar (en zwak) blijven vinden.

Ik voel me niet alleen een zombie omdat ik zeg maar m'n eigen tempo heb, maar ook hierom:
Soms in gezelschap zit iedereen te schateren van het lachen en ik niet, maar aan de andere kant: soms is iedereen 'gewoon' bezig en barst ik bijna uit m'n voegen van de binnenpret.
(En ik moet dan vooral niet proberen om DAT uit te leggen....)

Ik weet ook wel, dat je als hogerbegaafde de wereld anders ervaart en dat dit soort dingen dus eigenlijk onvermijdelijk zijn, maar wou ff m'n frustratie erover kwijt.

Ben benieuwd of jullie dit herkennen of misschien wel heel anders ervaren. Brand maar los!

Ik herken me redelijk in jullie stukjes, alleen ben ik een persoontje die ook erg snel door het leven heen kan lopen waardoor ik regelmatig door anderen word gewezen op de 'gevaren' hiervan. Laat ik het even zo zeggen: ik zie zo veel leuke dingen (veel nieuwe dingen zijn voor mij ook direct leuk en vormen een uitdaging) waardoor ik die leuke nieuwe dingen aan wil gaan pakken en het tot een goed eind wil brengen (soms een iets te goed eind...) waardoor ik soms (voor een ander) te snel van de hak op de tak spring en hierdoor anderen kan passeren aangezien ze mijn 'tempo' niet bij kunnen houden...

Het is vaak wel zo dat ik soms ook gewoon even bewust niks te doen heb, gewoon op de bank zit en mijn gedachten vrij laat gaan waardoor anderen denken dat ik me verveel en dus inderdaad die vraag stellen van:"heb je niks te doen? verveel je je?" Ja, ik heb niks te doen en nee, ik verveel me niet, ik ben aan het discussieren met mijn gedachten. Maar goed, zeg dat maar eens tegen iemand en ze zullen je raar aankijken of gewoon al uitlachen...

Ik ben inderdaad ook iemand die graag dingen alleen doet. Momenteel werk ik twee dagdelen op een kantoortje en kreeg ik vandaag te horen dat ik een stille aanwezige ben (ik kom na de koffie binnen, ik lunch niet mee want daar heb ik gewoon geen tijd voor). Maar goed, ik heb er eentje al op het hart gedrukt van: ooit komt er een dag....

Waarom zou ik me anders voor moeten gaan doen? Dan zou ik me alleen maar minder op mijn gemak gaan voelen en zou er veel minder werk uit mijn handen komen omdat ik 'sociale contacten' op het werk moet onderhouden... Man, de contacten buiten mijn werk kosten mij al energie genoeg... (en er wordt geroddeld op het werk, iets waar ik een grote hekel aan heb!)

Er zijn verder ook momenten waarop de hele wereld om mij heen een waas lijkt, maar dat is dan vaak op die momenten waarop ik het enorm druk heb en geen tijd heb om het nieuws e.d. te volgen waardoor ik niet weet wat er om mij heen gebeurt.

Quote van riotonthehighway:

...waardoor ik soms midden op straat vergenoegd ga grijnzen of lachen ofzo omdat ik net wat leuks bedacht had.


Zoooooooooo herkenbaar! Heerlijk om al jullie verhalen te lezen trouwens. Geeft een goed gevoel van herkenning. Ben dus niet de enige! (Had ik ook niet gedacht, maar het lijkt soms wel zo)

Is gewoon een fijn idee dat op deze overspannen aardkloot ook nog hele relaxte zombies rondlopen.

Ik wil meer!

Ja, ik herken me er ook wel in. Zit je net ff rustig niks te doen komt er weer zo'n iemand die vraagt of je je verveelt en of je iets wil doen. vooral wat Poehtje zei, over bepaalde gevaren of over te snel denken, kan ik een heel goed voorbeeld geven. Ik was afgelopen winter aan het lopen in de sneeuw met een goeie vriend, nou moet je weten dat ik heel gelukkig word als het sneeuwt, dus ik draaide rondjes enzo en ging een beetje glijen op de sneeuw, dat vond hij niet veilig ('stel nou dat je uitglijdt') dat soort dingen maakt me geen biet uit, zolang ik maar lol heb ja.. en het was met diezelfde persoon toen ik met hem in gesprek was op msn dat hij op een gegeven moment zei dat ik niet zo snel moest zijn en dat hij niet zo snel kon denken. Maarja, dat heeft ook niet al te veel te maken met dit onderwerp. Ja , af en toe mogen ze me gewoon eens mezelf laten zijn (of ik nou een zombie ben of niet)
Ik ga trouwens volgende week beginnen met een vakantie baan (ja..zo laat ) en dat is dan voor het eerst ik heel erg hard moet werken de hele dag, ik ben benieuwd of ik dat vol kan houden.

Ik ben doorgaans ook een zombie.
Zit vaak voor me uit te staren terwijl mensen tegen me praten over allerlei niet boeiende dingen.
En als ze dan uitgepraat zijn zeg ik dat ik er mee eens ben ofzo en dan is het ook weer goed.
Iedereen weer blij..