Forum

rara wat ik heb gestemd

Je kunt toch moeilijk de schuld geven aan je intelligentie? Het ligt wel aan de basis van veel dingen, maar er zijn toch nog zoveel meer dingen die er invloed op uit oefenen. Ik snap dat niet goed... Hoogbegaafdheid. Gewoon een fijn gebouwd hoofd, een goed stel hersenen. Het is net als een persoon in een groep mensen van iets de schuld geven, terwijl de hele groepsomstandigheden het uitlokte. Niemand specifiek heeft schuld, het is enkel zo gelopen.
Heb jij in je verleden dan enkel problemen ondervonden die direct veroorzaakt werden door je intelligentie. Dan noem ik je een echte pechvogel eigenlijk. Maar goed, weet verder ook niks te zeggen.
Ook al zit ik nu hier en is mijn intelligentie een groot deel van de veroorzaker van mijn probleem. Als andere dingen er niet geweest waren, was het ook niet zogelopen. En in eerste instantie bescherm ik mezelf dan en geef ik niet mijn intelligentie de schuld. Dat zou ik niet redelijk vinden van mezelf.

ik moet even wat toevoegen aan mijn stem (ik stemde; een gave) Dit is het wel, mits hb op tijd bij je wordt ontdekt en dat je goed wordt begleid. Als je adhd hebt of (bepaalde vormen van) autisme dan kun je daar toch ook gemakkelijk mee leven mits je wordt verteld hoe je het beste kunt reageren in bepaalde omstandigheden? Hoogbegaafdheid moet je ook vormen. Soms moet je hb-ers vertellen hoe ze kunnen reageren als ze niet worden begrepen. Maar dat werkt natuurlijk alleen bij jonge kinderen, want ik denk niet dat iemand mij nu (18 jaar na mijn geboorte) moet gaan vertellen hoe ik mij moet gaan gedragen ten opzichte van anderen. Maar als mij was vertelt op bijv. de basisschool hoe ik het beste met hb om kon gaan, dat mij dan een hoop ellende bespaart was gebleven.

Ontdekt op mn 10e-11e dus is al te laat in feite, weet niet wat de inpact geweesd zou zijn als er anders mee omgesprongen was, het onbegrepen voelen etc zou zich hoe dan ook gaan vertonen denk ik net als de sociale problemen

precies, ik weet zeker dat als het bij mij eerder was ontdekt, dat ik er dan allang mee om kon gaan. Ok?, dat anderen mij niet begrijpen zou nog steeds wel zo zijn, alleen hoef ik nu dat ik weet dat ik hb ben, niet meer te twijfelen aan mijzelf. Als het eerder zou zijn kon ik daar nu al mee omgaan in plaats van dat ik me nu nog moet leren ermee om te gaan. Bovendien was ik dan niet jaren lang gevoelloos geweest.

ja, okee, heb je gelijk in, ik bedoelde alleen maar te zeggen dat het dan in ieder geval makkelijker zou zijn geweest

Nou, mijn ouders zijn iig niet hb en ik ken ook niemand in onze familie van wie ik het zou kunnen hebben. Misschien mijn oma, die schijnt slim te zijn. Maar ja. Maar ik denk dat jongens niet vaker hb zijn, maar dat ze vaker problemen ontwikkelen en daardoor als hb erkend worden. Meisjes gaan zich meestal aanpassen, jongens gaan onderpresteren of zoiets.

En ik weet waar 'She was playing with the damned dog, not me' uit komt: Lolita. Klopt het? Als het klopt zal ik gelijk zeggen dat ik niet helemaal eerlijk ben omdat je dit op het vorige forum al een keer had gezegd.

Terwijl van beide manieren problemen komen.
Maar inderdaad. Toch heb ik het idee dat hier meer meisjes aan het praten zijn dan jongens. Maar dat betekent waarschijnijk gewoon dat meisjes "socialer" zijn. (of minder sociaal door hun prietpraat overal neer te laten)

mafke met je minder bang uit de boot te vallen dat de oorzaak, leuk verzonnen, maar nee
dr is een genetische achtergrond waar t verschil van vrouw en man is, X en Y chromosoom, vrouw heeft "1 controle genoom op t X chromosoom omdat er daar 2 in kunnen" Bij de man is er geen controle genoom waardoor er sneller afwijkingen ontstaan, daarom zijn er ook meer mannelijke psychopaten ed. Maar daaraan is niks te bewijzen omdat niemand weet welke secties van een genoom wat doet.
En dat laat maar gehalte heeft er niks mee te maken kan ik je verzekeren, want er zijn er meer als ik die overal wel een grote bek overheen willen zetten om gehoord te worden, denk dat je de inactiviteit van t mannelijk geslacht moet zoeken op de achtergrondfactoren

Trouwens, ik had gehoord dat heel veel hb'ers enorm gaan onderpresteren, en dus terecht komen in de "makkelijkste" en minst theoretische vormen van het onderwijs. Misschien doen jongens dit gewoon eerder dan meisjes. Meisjes doen normaalgezien meer voor school dan jongens, misschien is dit bij hb'ers ook zo, en beseffen daardoor meer meisjes dan jongens dat ze echt hb zijn. of benk nu helemaal alles door elkaar aant slaan.. ?

zie bovenstaand verhaal met x en y chromosoomptjes
en idd dat verhaal klopt jongens beseffen het minder

En over een medisch bewijs van HB... ik weet het niet.

Voor HBers lijkt het me ok. Maar stel nu dat ik dmv een medische test er achter kom dat ik niet HB ben. Ik vertoon wel alle kenmerken/eigenschappen zoals beschreven, herken een hele hoop "rare" dingen hier op het forum, en heb nog altijd een hoog iq, in combinatie met een onmetelijke hoeveelheid creativiteit, die ik -mits geprikkeld- om kan zetten in zo'n beetje alles wat ik wil. En waar ik dus ook 24/7 over na kan denken...

Ik snap best dat je dan weer een nieuw groepje kunt maken (of hokje, zo u wilt), maar ik geloof meer in een geschaald systeem(ja, val maar aan, ik ben eigenwijs genoeg om er toch niet van af te wijken).

Nog een vraagje dan; kan iemand me vertellen of je er van uit mag gaan dat mensen als Einstein en Da Vinci HBers zijn? Dus niet of zij het wel of niet zijn; maar wanneer je dat zo kunt zeggen?

Zjoske. Als een mogelijke kijk van mij op dit geheel.
In ieder geval mijn ervaring.
Ik voelde me anders. Ik kon mezelf neit waarderen omdat ik niet past in het mens-beeld wat normaal, wat als goed wordt beschouwt. Als mensen mij een complimentje gaven geloofde ik dat niet, omdat ik me misbruikt voelde. (Vriendschap in ruil voor wiskunde-bijles.)
Als ik nou op de basisschool had gehoord dat ik ook goed ben, maar gewoon wat intelligenter dan de meesten, (Ik zeg nu intelligenter, want ik heb het over een toepassen van IQ, het feit dat ik vaardigheden ontwikkelde en analyses niet alleen maakte maar ook toepaste in mijn dagelijks leven, al mijn gedachtes waren in wezen ??n grote analyse die daarom ook met een zuchtje wind omver geblazen konden worden, ik dwaal af...) dan had dat misschien gescheeld, had ik mezelf kunnen leren aanvaarden hoe ik ben. Maar misschien ook wel niet, omdat ik niet kan weten of ik er misschien zelfs arroganter van geworden zou zijn.

Feit is wel dat ik pas nadat ik wist dat ik hoogbegaafd ben mezelf heb leren waarderen. ben daar nog steeds mee bezig, ben nog steeds niet helemaal trouw aan mezelf, maar ik merk nu tenminste dat ik in dat proces zit. (En ik denk ook dat ik wat dat betreft precies goed bezig ben met mn 19 lentes).

Is dit een beetje relevant?

Mijn beeld van een groep was heel anders. Ik zag enkel mezelf als afwijkend, met nog een andere jongen uit de klas (schaken ed), en de rest als normaal, doorsnee. En ik ging mezelf steeds negatiever zien doordat al mijn pogingen te denken als die doorsnee mensen faalden en ik daardoor steeds verder afdwaalde. Ik zat ook in een klas, op de basisschool waar ik het nu over had, met allemaal hakkers, van de trainingspakken en dergelijken.

Mmm.. een gave.. je kan je daar toch ook van bewust zijn?