Forum

Ik lieg eigenlijk bijna nooit. Dat klinkt misschien wel wat schijnheilig, maar als ik lieg heb ik daar echt verschrikkelijk veel moeite mee en ik ben me altijd zeer bewust van wat ik doe. Dat is, als het mijzelf betreft. Als ik moet liegen om een ander te dekken gaat het echter als vanzelf, nou ja, bijna. Dan heb ik er iig geen last van. Maar in het andere geval blijft het echt knagen..dus ik lieg niet zo vaak.

Ik lieg vaak en bijna zonder moeite...
er zijn maar drie personen waar ik last bij heb om de waarheid te verdraaien: mijn mama, mijn beste vriendin en mijn ex-lerares Grieks (she's an angel)
Maar de laatste jaren heb ik vaak gelogen:
over leren, huiswerk, maar ook tegen vrienden, zelfs tegen de bovengenoemde mensen
'ja ik ben oke, het was vandaag fijn op school'
'nee er is nix, ik ben gelukkig'
maarja, zou jij tegen die mensen kunnen zeggen:
'ik ben al bijna 6 jaar ongelukkig, ik heb het alleen nooit laten zien'
Maar ik zie het toch nog als liegen...
Misschien moet ik maar eens gaan acteren ofzo, want blijkbaar kan ik mensen alles wijsmaken...

Sommige leugens zijn eruit voor je er erg in hebt....Velen zullen dit herkennen. Ik heb mijn hele bewuste kindertijd gelogen. Tegen m'n ouders, m'n vriendinnen, m'n leraars en vooral ook tegen mezelf. Toen ik op een gegeven moment echt vastliep in mijn leven, ontdekte ik, dat ik mezelf al jaren voorhield dat ik gelukkig was. Omdat iedereen dat wilde horen en omdat ik zelf nooit geleerd had om met negatieve gevoelens om te gaan. Maar ik was dood-ongelukkig! Door niemand gekend, dat had ik zelf gecreeerd. Door niemand echt bemind of liefgehad, (tenminste, niet onvoorwaardelijk), en dat was nou juist de oorzaak dat ik me niet veilig genoeg voelde om de waarheid over mezelf te laten zien. Later zie je dat in en rouw je om een jeugd die jij niet echt geleefd hebt, maar slechts het karakter wat je creeerde om het leefbaarder te maken....
Ik ben in therapie gegaan en heb mezelf teruggevonden. Nu ben ik zo blij met mezelf, dat ik zo goed mogelijk deze ?ne unieke persoonlijkheid aan anderen probeer te laten zien. D.w.z.: geen gelieg meer! En zijn er mensen die mij niet accepteren zoals ik ben? (Bv. mijn ouders), jammer dan. Ik heb inmiddels gerouwd om de liefde die ik in mijn ouders gemist heb, zoek het ook niet meer bij hen. heb geen verwachtingen meer en dat maakt me sterk. sterk genoeg voor de waarheid! sterkte allemaal! Ga voor eerlijkheid, vooral naar jezelf![font=Comic Sans MS][/font]

dat is waar, dat van Toon Hermans. ik lieg wel, over hoe het met me gaat en over huiswerk. 'Huiswerk af?' 'Ja hoor.' 'Goed geleerd voor de pwweek?' 'Ja hoor.'
of ik wel eerlijk ben, eigenlijk weet ik het niet zo. ben mezelf een beetje kwijt de laatste tijd. maar ja. Als iemand vraagt hoe het gaat, blijft het antwoord goed! en met jou?

Ik heb zowiezo altijd moeite met die snel-sneller-snelst contacten. Even in het voorbijgaan vragen hoe het met iemand gaat....ja daaaaag, vraag dan niets! Toch probeer ik om ook dan niet te liegen, zeg gewoon iets van: "z'n gangetje" ofzo, lekkere dooddoener (alhoewel, lekker istie niet echt), maarja. Over het algemeen heb/neem ik iets meer tijd in contacten en zeg gewoon eerlijk hoe het met me gaat. Zo'n antwoord begint dan soms met: "Ehm......laat me ff denken.....ja, ik geloof wel dat het goed met me gaat, ik zit lekker in m'n vel....." en dan nog wel meer soms, maar wel zo eerlijk mogelijk. Maar 't blijft een ellende, vooral als je aanvoelt dat de ander liever "goed" had gehoord of niet werkelijk ge?nterresseerd is in mijn wezen, mijn zijn.
Laat ik het zo zeggen: de vlag van een volkomen leugenloos bestaan is bij mij nog nooit uitgegaan!

(haha, bijna 13! over twee weekjes!) Nou okee, even niet liegen dan: Hoe gaat het met jullie?
(en Dinges, mijn goede voornemen voor de tweede klas is mijn cijfers voor frans, wiskunde, bio en AK ophalen: een zes gemiddeld. dus hopelijk heb ik dan wel de motivatie om het te maken en zeg ik het wel eerlijk tegen mijn ouders. Ik hoop het.)

Ik lieg soms wel ja. Maar verder dan een leugentje om eigen bestwil ga ik niet. Ik zou het ook niet kunnen, ik krijg dan een veel te erg schuldgevoel.
Leugentjes om eigen bestwil komen niet zo heel vaak voor maar ik probeer dan ook zelfs deze zo min mogelijk te doen. Vooral omdat het vaak alleen maar een klein beetje gezeur voorkomt.