Forum

iedereen stelt vragen, ook hoogbegaafde mensen.
maar waarover gaan die vragen dan?
levensvragen? detailvragen? inzicht? studieplanning?
let the world know!
greetz...
Daphn

kleine desillusie gehad vandaag...

misschien kun je geloof ook maar beter in de letterlijke betekenis v/h woord opvatten, dus dat je het enkel kunt geloven en niet rationeel kunt uitpluizen.. denk ik

ik ga ook altijd alles uitzoeken waar ik nog nooit van gehoord had daarvoor, maar na een tijdje vind ik het wel weer genoeg en begin ik met een van de 33536362 andere dingen waar ik daarvoor nog nooit van gehoord had, enz dus erg gespecialiseerd ben ik niet.

alhoewel ik ook veel denk zonder oorzaak, fanstaseer ik veel meer, gewoon verhalen die nergens op slaan enzo, waar ikzelf niet noodzakelijkerwijs in voorkom, of ik ga al even zinloze maar wel mooie beelden samenstellen in mn hoofd en zo blijf ik dus ook de hele nacht wakker (zoals nu) opzich wel kut want door dat eeuwige slaaptekort ben ik niet echt tot normale lengte gegroeid geloof ik... maarja tis wel leuk

ja, dat heb ik ook. Steeds maar "waarom" en "hoezo" tot ze zeggen "omdat het gewoon zo is!" En daar kan ik niet tegen...

Vooral over politieke dingen, zoals die Ketchupvrouwen, en conflicten tussen groepen enzo... Best wel irritant, je weet niet echt wat er mis is met het antwoord, maar je weet dat er nog iets achter ligt, in ieder geval meer dan "omdat het gewoon zo is!"

'ik vraag heel vaak: waarom? Net zoals kinderen van een jaar of drie doen. Ik probeer mensen op die manier te doorgronden denk ik. Ik zou m`n vragen wat duidelijker moeten verwoorden.'

op die manier kun je het de besten onder ons moeilijk maken. als je zo'n waarom vraag stelt, denk ik dat je best eerst eens nadenkt wat nu precies je vraag is, anders gaan mensen onbewust je vraag ontwijken. ze denken: stom dat die niet zelf kan nadenken, dat kun je er toch uit afleiden, maar waarschijnlijk bedoel je dan iets anders...

Woh, Branwen, ik herken veel in jouw woorden. Over dat je nadenkt over waarom je zo reageerde op bepaalde dingen enzo. Zelf heb ik dit ook...wat erg storend kan zijn voor anderen...het kan bij mij nog wel eens voorkomen nl. dat ik soms op een bepaalde manier reageer (hier naderhand over nadenk) en in een bijna gelijke situatie heel anders reageer waardoor ik soms aardig onvoorspelbaar uit de hoek kan komen (hoewel ik voor de mensen die mij goed kennen erg voorspelbaar ben...(omdat ik me geen zorgen hoef te maken over hoe zij over mij denken?))

Ook denk ik veel na over handelingen van anderen. Waarom reageerden zij op die manier? Wat was er goed aan die manier? Wat kan ik daarvan leren? Moet ik alles goedvinden wat zij vinden? Hoe kan ik de dingen waar ik tegenaan loop zo goed mogelijk onder woorden brengen zonder de mensen te kwetsen? (hier kan ik nachten over wakker liggen...)
Soms wou ik dat wij als 'volwassenen' (wat ik luid en duidelijk ben qua leeftijd...) ook gewoon als kinderen konden reageren. Gewoon zeggen waar het op staat, kinderen kunnen zo eerlijk zijn: ik wil niet met jou spelen (konden wij maar zeggen: ik wil niet met jou samenwerken...)

Nicole, je hebt gelijk in wat je zegt, maar ik ben bang dat dat niet oplucht bij mij... Stel dat ik met iemand moet samen werken (voor bijv. mijn werk of een studieopdracht) en ik zou zeggen: je denkt toch niet dat ik met jou ga samen werken? (met een ironische ondertoon), dan voel ik me achteraf ontzettend schuldig, want stel je voor dat die ander ook daadwerkelijk gaat denken dat ik niet met hem/haar wil samen werken (wat ik eigelijk ook niet wil...)... met dat schuldgevoel kan ik zo lang rond blijven lopen, ik ben dan zo bang dat ik anderen kwets ofzo...
Kinderen hebben dat besef van kwetsen nog niet zo door, en die onschuld zou ik af en toe best wel eens willen bezitten. Al is het alleen maar om een keer eens goed te zeggen wat mij echt dwars zit zonder dat ik me zorgen hoef te maken of ik mensen wel of niet kwets...
Woh, ben erg serieus bezig volgens mij. Op dit moment merk ik ook aan mezelf dat ik aan het vast lopen ben doordat ik weer in zo'n fase zit van niet durven/willen zeggen wat mij dwars zit en wat ik denk en bang zijn om fouten te maken waardoor ik dus weer niet laat zien wat ik huis heb, wat uiteindelijk ten koste gaat van mijn eigen gemoedsrust omdat ik geen voldoening haal uit de dingen die ik doe... Al met al...wederom op weg naar een (lichte) burn-out? Maar goed, daar kan ik dus ook erg lang over blijven nadenken...

Tja, was het maar zo simpel... Maar zo simpel zie ik het niet...

wat voor onwerkelijke dingen ga je dan verzinnen?
k ga altijd situaties verzinnen, verhalen en absurde dingen die mij wellicht weleens zouden kunnen kunnen overkomen (wel positieve dingen tenzij ik een negatief humeur heb). of zegmaar van die verbanden leggen tussen allerlei zaken.
ik heb btw vielleicht een slaaptip voor je... je moet denken: "de dag is voorbij. morgen is er weer een nieuwe dag. en daarvoor moet ik fit zijn. tussen de dag die achter me ligt en de dag die voor me ligt (morgen) zit niks. het is nu niks en leeg, dus kan ik maar beter gaan slapen. voor morgen." (het klinkt idd nogal stompzinnig... maar je moet dat savonds/snachts gewoon denken. zegmaar. )
iig het hielp bij mij....

in Nijmegen natuurlijk wel, maar waar ik logeer. (wow, lekker off topic.)