Forum

Denken in woorden gaat inderdaad nogal snel vervelen. Daarom ga ik denken in andere talen, het meest in Engels. En dat van die beelden doe ik ook heel vaak. Niet altijd. Meestal wel.
Essssje

Nou in andere talen denken , het is wel minder vervelend, maar het gaat nog steeds traag.En voor hen die een vreemde taal niet perfect onder de knie hebben zelfs nog veel trager.Het is maar waar jeje prioriteiten legt...

ik denk in het engels of portugees meestal. is leuk. leer je ook van (ik dan). ik denk ook van hardop. ook als ik alleen ben aka ik praat in mezelf. beetje debiel. kan ik niet meezitten. nou ja, beetje wel dan, als iemand me tegemoet komt fietsen, hou ik snel op. ik hou vooral van denken terwijl ik fiets. heerlijke combi!

Ik denk in oplossingen. En dat dan vaak binnen de context van het geheel. Snappie? Dat je dus eigenlijk de basis overslaat, en begint bij het einde. Komt een beetje neer op de discussie onder het topic parallel aan deze 'snapt iemand ons', geloof ik. Een simpel maar helder voorbeeld, als ik Engels praat denk ik ook Engels, niet Nederlands, en het vervolgens vertalen (zoals de meeste niet 'native English speakers' doen). Maar dat doe ik dus met alles, ook dingen die niet niks met taal te maken hebben. Ik kan hier alleen geen goed voorbeed van verzinnen nu.

Overigens ben ik er zeer bewust mee bezig toch altijd zo 'normaal' mogelijk te denken (ga nou niet zeuren over wat 'normaal' is, je begrijpt vast wel wat ik bedoel). Niet dat dat echt lukt, maar anders word je al heel snel erg vaag...

ja, ik begin ook altijd 'in het midden'. Iig niet bij het begin.
bijvoorbeeld als we bij NL iets moeten schrijven, dan maak ik pas op het einde het schematisch overzicht.

O ja, ik vind het ook gewoon leuk om een beetje met taal te spelen. Ik zeg bv. tegen m'n dochtertje van 2 niet dat ze lekker moet gaan slapen, maar dat ze maar een fijne slaap moet gaan maken. Of als ze naar boven moet lopen, zeg ik: "Als je nou eens van hier naar de upstairs gaat...."

Helemaal krom en weird, maar ze snapt het gewoon.....hihi

als ik met NL iets moet schrijven, denk ik puur (onbewust-)associatief, maar het klopt altijd, ik heb verschillende manieren van associatief 'denken' (tussen aanhalingstekens want t is niet echt bewust), op versch. niveaus zegmaar. ik begin dan bewust op 1 manier en niveau, en hetvervolg vanaf dit startpunt gaat allemaal vanzelf en onbewust. geloof ik.

echter ik denk nooit in kleuren,
maar in lijnen enzo, van vormen, die allemaal verbindingen en overlappingen hebben met elkaar. zoals mn huidige avatar zegmaar (wel iets complexer dan en met vormen). de objecten, de vormen in zo'n stelsel van iets, hebben bij mij allemaal een procentuele waarde want niks is 100% waar vind ik.
ik denk ook wel vaak in woorden maar dan zijn de woorden in een zin ook objecten (vormen) met een procentuele waarde (die procentuele waarde is dan ook weer gevisualiseerd). de procentuele waarde hangt af van de intensiteit van het woord, ik bedoel als je zegt "ik ben gelukkig" ben je nooit 100% "gelukkig" en je hebt het nooit over ALLES van "ik". de intensiteit hangt dan ook af van alle delen waaruit het woord is opgebouwd. dus ik vind ook, dat je een woord dus kunt beschouwen als zo'n punt in een x-y stelsel, of xyz-stelsel aangezien er altijd wel 2 of 3 delen zijn waaruit het woord is opgebouwd (eigenlijk wel meer maar dan wordt het voor mij te ingewikkeld) bijv. 'geluk', als iemand zegt 'ik ben gelukkig' is dat bij die persoon op dat moment wellicht de oorzaak van 1) een net gebeurde positieve situatie 2) een algemeen, over de lange termijn bekeken positief leven 3) bepaalde hoeveelheid endorfine die altijd al sinds de geboorte door het lichaam wordt aangemaakt.
maar het probleem is het aantal mogenlijkheden: is bijv. je hele 'ik' in een bepaalde mate gelukkig |of| zijn bepaalde delen van het 'ik' gelukkig? bij mezelf weet ik natuurlijk wel wat ik bedoel maar als andere mensen het zeggen/schrijven vind ik dat er teveel mogenlijkheden zijn en daarom beschouw ik taal slechts als een vage benadering van de dingen... wat in het echt is alles te complex.

Branwen ik vind dat ook van woorden en cijfers behalve dan dat met de geslachten

Plastic, dat ken ik ook. Je moet heel snel bedenken hoe je het wil zeggen, en dan komen er een paar woorden gewoon niet, of vervormd er uit en daarom praat ik liever uberhaupt niet, maar luister ik liever. Dat komt bijvoorbeeld ook naar voren op school enzo, want, stel nou, de leraar heeft een vraag, en niemand weet het antwoord behalve jij (stel) dan heb ik ook geen zin om het te zeggen, omdat iedereen op je let en ik het dan helemaal verkeerd zeg (maar dat kan ook met ??n of andere vorm van faalangst te maken, dat weet ik niet).

Nou heb ik wel een vraag. Hoe kun je nou weten of je in strepen, vormen of kleuren denkt?

waarom krijg ik nou het gevoel dat ik wel vaker iets niet snap wat hier uitgelegd wordt? ligt dat aan mij? tja..tuurlijk... -_-

nevermind...maar ik heb nog steeds geen antwoord op mijn vraag hoe je nou kunt zeggen of je in kleuren of vormen of lijnen denkt of,...wat dan ook er mee bedoeld wordt

Ik denk niet.
Niet bewust in ieder geval.
Schrijven helpt, dan kom ik erachter wat ik onbewust denk. Praten helpt ook wel, maar dat heeft nog wat tijd nodig eer het hetzelfde is als bij het schrijven.
Bij mij is al mijn denken "ik moet er nog een nachtje over slapen". Tenminste, dat idee heb ik nu. Soms ben je aan het praten met iemand en dan wordt er iets gezegd waar je allebei over na wilt denken. Dan is het vijf minuten stil, waarin ik welgeteld misschien ??n of twee gedachtes heb, maar nooit gerelateerd aan het onderwerp waar we het over hadden. Toch heb ik meer gedacht als ik weer begin te praten met die ander dan daarvoor.

Onthouden doe ik overigens met ritme. Of met gigantisch rare ezelsbruggetjes.

Ik ben er ook achter gekomen dat ik onnuttige dingen interessanter vindt dan nuttige dingen (beide begrippen in de algemene zin van het woord, voor mij is het dus andersom)