Forum

Verstand, een vrijwel onfeilbaar iets wat je altijd voor fouten zal beschermen, okay tis misschien overbeschermend maar goed t werkt voor mij wel. Dit is hoe ik t doe, dit is fout net als gevoel alleen fout is, t moet in balans zijn naar mijn mening...

als je je verstand gebruikt, begrijp je dat je je gevoel nodig hebt om een gelukkig leven te kunnen leiden. Gevoel, en verstand dus

Ik ga meestal af op mijn gevoel. Tot nu toe werkt dit prima, want wanneer het dan toch fout gaat wordt dit weer mooi met m'n verstand opgelost
Maar als ik het gevoel hebt dat ik ervoor wil gaan, dan houdt bijna niets me tegen.

jee, ik kan zo echt niet zeggen of ik mijn versatnd gebruik of mijn gevoel... Ik zou ook zo niet weten of ik al eens echt 'moeilijke' keuzes heb moeten maken in mijn leven. Volgens mij niet, want anders had ik het waarschijnlijk wel geweten.

Ik denk dat het beter is om op je gevoel af te gaan, maar soms ontkom je gewoon niet aan je verstand!

En ik denk het geen van beide. Bij sommige situaties moet je als gevoel en verstand allebei iets anders zeggen, op je gevoel afgaan, en in andere situaties op je verstand. Gevoel is altijd 'waar'. Dat ervaar je echt. En het is dus het beste om bij langdurige zaken waarin gevoel een hoofdrol speelt, op je gevoel af te gaan. En in andere zaken (bijvoorbeeld bepaalde soorten werk) is verstand weer belangrijker.
Ik denk niet dat vast hoeft te staan in welke situatie je naar welk deel van jezelf luistert. Je kunt met je hele zelf alle kanten op en per moment moet je het denk ik bekijken. En maak je een foute keuze, dan weet je dat achteraf!

typisch, jou vader is ook een idealist he. Die van mij trekt de wereld rond en begint in zes talen tegelijk te leuteren over eender welk wetenschappelijk onderwerp. vindt een job om geld uit te geven. ja je begrijpt me goed: geen winst maken, enkel uitgeven. en nog allerlei leuke dingen

HA!!!! nieuwe pagina!!!!

Ik merk bij mezelf dat ik vaak op gevoel op dingen reageer. Met veel emotie dus. Soms komt dat raar over op mensen. Stom voorbeeld: iemand laat me schrikken. Een normaal mens schrikt een beetje en lacht er daarna over. Ik schrik me het leprazerus en het komende haldf uur ben ik nie te genieten.
Nog iets stoms. Als mensen dingen omschrijven waar pijn bij komt kijken voel ik het. Ook als iemand valt voel ik het gebeuren. Niet in letterlijke pijn, maar meer in een raar gevoel. Of als ik zie dat iemand me aan gaat raken, maar dan net mist dan moet ik mezelf op die plek aanraken, ander wordt ik helemaal gek.
Ik heb wel een tijd gebropeerd om die gevoelens niet te uiten, maar dan kwam er na een paar weken zo'n explosie over niks en dan moet je eens zien hoe mensen reageren

Ik weet niet, ik heb mijn stukje nu even gelezen, maar ik kan het niet goed omschrijven.... Zoals het hier staat klinkt het nogal dom en overdreven.....'k kan het gewoon niet goed omschrijven....'k heb zo ook even geen goede voorbeelden.

Nou ja. Dit is gewoon heel herkenbaar. Jij hebt ook (net als velen hier) wat dwangmatig gedrag. Ik ben ook heel gevoelig. Alles zo goed mogelijk doen voor het gevoel. En anders gaan piekeren.

Wat betreft inlevingsvermogen, volgens mij is dat positief, als je jezelf maar niet verliest.
Ik baal er soms wel van. Je mond open doen als je een klein kind een hapje eten voert is nog onschuldig, maar het feit dat het onbewust gebeurd kan me toch af en toe een 'creepy' gevoel geven.
Verder voel ik veel dingen vooral qua fysieke dingen feilloos aan, hoewel dit niet meer voelen te noemen is denk ik, eerder een diep weten, iets wat vast stat, nou ja, ben er zelf ook nog niet helemaal uit.

Ik doe heel veel op gevoel af. Mijn impulsiviteit heeft me nog niet in echt grote problemen gebracht, maar dat zal vast ooit wel eens gebeuren. Als ik bv. even geen zin heb om een lesje mee te volgen, doe ik dat gewoon niet. Dan ga ik in het zonnetje luieren. Leve het superbrave schooltje waark inzit.. anders zatk al lang in de problemen, nu merken ze het amper. En alsk verliefd ben bv., dan krijgk plots zo'n bui van.. "het moet lukken, kan nie anders", en dan ga ik da doodleuk aan die persoon vertellen. Met pijnlijke gevolgjes natuurlijk . (all?, niet altijd, maar toch..). En zo zijn er nog een boel voorbeeldjes.
Thuis moet ik m'n gevoelens wel een beetje opkroppen. Ik kan gewoon niet echt babbelen met m'n ouders. Ooit alsk diep in de put zat en kzei "sjblieft, laat me vanavond gewoon met rust, ik kan nu echt tegen niet veel", begonnen ze te roepen dat ze wel eens gingen leren waar ik me slecht voor mocht voelen... niet echt ideaal dus. Ik hou dus mn hoofd, en bespreek het met mezelf op mn kamertje. is ook best gezellig soms, met een huilbuitje. Die kunnen zo opluchten.. ik denk datk gek word, moestk nie meer kunnen wenen. (btw, ik ben heel hard gelukkig, en amuseer me ziek in mn leven.. dit berichtje klinkt ietwat heel wat depressiever dan hoe ik ben. asjebegrijptwatikbedoel.)

Dat van.. de pijn voelen van iemand anders enzo.. da herkenk echt supergoed. Kheb nog een tijd gehad datk er niet tegenkon dat er iets viel of brak. al was het een vaas of een balpen... maar das nu gelukkig al heel wat verbeterd.

Ik heb ook dat als ik iemand hoor praten over pijn ik het dan voel. Niet echt, maar wel dat ik wat voel. Ook bij de tandarts heb ik dat, echt heel storend. Dan heb je een verdoving en voel je wat je zou moeten voelen zonder... (en twijfel je de rest van de dag of je nu op je brood kauwt of op je tong...) Er zijn ook bepaalde geluiden waar ik absoluut niet tegen kan, vooral schrapen vind ik vreselijk. Ik voel ook wel heel sterk mee met niet-menselijke organismen. Ik kwam uit school, zat in de bus en we moesten stoppen want ze waren bomen aan het omhakken (dat heb je in de provincie). Ik kon er onmogelijk naar kijken, heb met m'n ogen dicht gezeten, zo erg vond ik het. Ik kan mezelf daar soms overheen zetten, maar ik vraag me af in hoeverre dat nodig is.

Dat bedoel ik dus. Sommige mensen zijn nou eenmaal wat gevoeliger. Maar ik wil niet zeggen dat ik HSP ben, want dat vind ik zeikerig. (Voor de mensen die ge?nteresseerd zijn: ga het boek van Elain Aron maar eens lezen)

'' en ga me niet vertellen dat.....''

jep, gefrustreerd.!! :-)

ik zou zo vaak keuzes willen maken op basis van mijn verstand, maar dan botst dat met wat ik voel of wil. Laat ik mij leiden door waty ik voel of wil botst dat met hoe ik erover denk. dus blijf ik hangen tussen de twee, en blijf ik in onvrede met alle keuzes die ik maak.

Eens met Dinges.

het gevoel volgt het verstand. bepaalde dingen zoals negatieve gebeurtenissen worden door het 'verstand' (eigenlijk gewoon nauwelijks bewuste processen in de hersens geloof ik... mja het ligt er idd aan wat je verstand noemt) op een bepaalde manier 'verdraaid' zodat het gevoel positief blijft. ("ik heb verloren, ach, dat is omdat de jury partijdig is.") depressieve mensen hebben vaak bepaalde patronen in hun alledaagse denken ontwikkeld die bij veel gebeurtenissen voor negatieve gevoelens zorgen. ook al zijn denkpatronen vaak niet bewust je kunt ze wel bewust maken wat wel gebeurt in therapie etc. en dan kun je die patronen en dus je gevoelens bij bepaalde dingen dus veranderen.
(dat doet men met Neuro-lingu?stisch programmeren, een nogal pragmatische tak vd psychologie)
maargoed... ik denk dat deze patronen opzich wel te maken hebben met een soort van verstand, met bliksemsnelle analyses van de werkelijkheid. maar hoe dat, wat wij normaliter verstand noemen, hier tegenover staat, daar ben ik nog niet helemaal uit: of het deels hetzelfde is, of dat het deze patronen beinvloedt, of er zelf door beinvloed wordt.
Sophia ik zou dan ook graag de onderbouwing van jouw stelling lezen

ja, idd, maar dan 'werkt' het verstand 'met' het gevoel. het wordt er niet door beinvloed.

Bij het maken van bewuste* keuze's gebeurt dit bijna altijd met het verstand. Om de vraag maar direct te beantwoorden: Ik gebruik verstand bij het maken van Bewuste keuze's. Het kan wel zo zijn dat je keuze's moet maken bij een situatie die in het verleden verkeerd is verlopen oid, hier kan je gevoel op je verstand inspelen bijvoorbeeld:
Meneer koopt een onverzekerde telefoon en die word gestolen, Nu staat hij in de telefoonwinkel en herrinerd zich wel hoe vervelend het was dat zijn telefoon nou juist op dat ene moment gejat werd waar het net niet uit kwam. Hij koopt ditmaal de telefoon met verzerkering" (dit zou dus een keuze zijn die met verstand en emotie gemaakt is. (als het hem geen reet kon schelen of die telefoon werd gejat, why bother an insurance.. ;p)

grtz