Forum

Hallo allemaal,

Voor school doe ik een onderzoek over hoogbegaafden en ik zou graag resultaten willen hebben van het antwoord op deze vraag:

Vind u hoogbegaafden raar?.

1=ja, ik vind ze echt heel erg raar


10=Nee absoluut niet, ik vind ze ook normaal

MVG,
Martijn

Beste Jav, Ik stel deze vraag aan meerdere mensen, ook aan hoogbegaafden dus.
ik stel deze vraag ook aan mensen die zelf niet hoogbegaafd zijn

het maakt niet uit of je nu hoogbegaafd bent of niet.
Je blijft wie je bent.

Drie redenen waarom ik niet mee doe aan deze poll:
- Er wordt gepostuleerd dat het tegenovergestelde van raar, normaal is.
- Kwalitatief onderzoek moet je niet kwantitatief aanpakken.
- Het gemiddelde van alle antwoorden die je open deze manier krijgt, zegt helemaal niets met zekerheid.

Dus.

Ik irriteer me aan deze vraag om twee redenen. Punt één insinueer je ermee dat alle hoogbegaafden hetzelfde zijn en dat is niet zo. Punt twee wekt het de indruk dat je mensen kunt beoordelen aan de hand van één eigenschap, in dit geval hoogbegaafdheid. Daar ben ik het niet mee eens. Dit buiten het feit dat ik vind dat je mensen sowieso niet hoort te beoordelen in termen van raar/normaal.

Maar dat is mijn bescheiden mening.

TR, zou ik je mogen vragen wat jij denkt wat normaal dan is (evenals wat raar is)?

Goed gezegd.

Interessante punten allemaal.
Maar om welke norm gaat het? De definitie is dat 2% van de bevolking hoogbegaafd is. Als normaal ergens rond het gemiddelde is wijkt hoogbegaafdheid daar vanaf. Hoogbegaafden zijn dus niet-normaal vanuit die ene norm, maar binnen de norm van hoogbegaafdheid (wie dat ook moge beslissen) zijn we dat juist weer wel.

Maar, wat mensen raar vinden zijn dingen die mensen niet begrijpen. Niets is raar toch als je het begrijpt? Nou, ik weet niet hoeveel mensen dit hebben meegemaakt maar ik werd praktisch nooit herkend als hoogbegaafde, vaak ook niet door mensen met een hoog IQ.Deels in tegendeel zelfs. De beoordeling die ik kreeg van psychologen was dat ik emotioneel oppervlakkig ben, autistisch (syndroom van Asperger), en gemiddeld intelligent. Ik scoorde gemiddeld op een serie van testen daar zoals het snel overschrijven van symbolen en blonk alleen maar uit op het vlak van m'n werkgeheugen, een belangrijk onderdeel weliswaar maar insignificant gezien het maar voor 10% meetelde. Ik heb zelfs aan hen gemeld dat ik lid van Mensa ben, maar het antwoord luidde zoiets van: "Proficiat, maar dat doet er niet toe." Talent voor tekenen, muziek componeren, m'n kennis van de Japanse taal enz. werd uiteraard niet getoetst. Ik moest zinnen aanvullen en daaruit werd een psychologisch profiel samengesteld... Mijn simpele antwoorden (niet psychologisch deduceerbaar overigens) werden dus beloond met de beoordeling "oppervlakkig".

Ik kan er pagina's over doorschrijven maar lang verhaal kort, hoe vaak worden hoogbegaafden überhaupt herkend?

Trouwens, over die psychologen... Ik ben bezig aan een muziekstuk, die wordt gecopyright en verstuurd naar hen zodat ze het niveau op intellectueel, psychologisch, creatief en emotioneel niveau mogen proberen te analyseren. Ik blijf uiteraard anoniem. Ik ben uiterst benieuwd hoe zij het zullen beoordelen.

In ieder geval zal ik voor de 10 gaan op die poll, en ik zou het voor zo'n 90 tot 100% laten gelden. Het lijkt me voor de hand liggend gezien hoe hoogbegaafden elkaar begrijpen, en elkaars normale kant kunnen zien, veel meer lading behoord te hebben dan een beoordeling van niet-hoogbegaafden. De 10% speling komt door het feit dat er geen garantie is dat hoogbegaafden elkaar herkennen of elkaar als normaal ervaren. Hetzelfde zou je kunnen zeggen over het vershil in expertise-niveau tussen een leek en een expert (ook al zijn er leken die experts overtreffen in vernuft en kennis).

Quote van TR:
Je hebt wel gelijk, het hangt er idd vanaf waar je de norm legt.
Ik ging er vanuit om dus het gemiddelde en daarrond als dé norm te zien (omdat dit het vaakst voorkomt/ookwel omdat het in 't algemeen aangenomen is als norm (omdat dit dus het vaakst voorkomt wrs? )), maar dit hoeft niet per sé de norm te zijn.

Inderdaad. Wat het meeste voorkomt, wat het meeste aanhang heeft, wordt meestal als normaal gezien, maar de normen (wat normaal is) verschillen per cultuur, per groep etc. Die groepen hoeven niet groot te zijn om hun eigen normen te hebben.

Quote van TR:
Iets begrijpen en raar vinden, gewoon omdat het zo ongewoon is, afwijkt/vreemd is/zonderling is/excentriek/anders is ofzo, 'k kom er niet of dat gaat, trouwens dit is mss voor iedereen wel anders verband houdende met wat voor begrip je als persoon aan het woord 'raar' plakt.

Iets begrijpen en tóch raar vinden gaat inderdaad niet samen. Bij volledig begrip van een handeling is deze niet meer raar. Hij is logisch verklaard. Dat neemt niet weg dat de handeling kan berusten op verkeerde gedachtegangen, een verkeerde kennis van zaken of een verkeerd begrip op zich. Handelingen kunnen daarom ziek, gek, absurd of dom zijn. Raar zijn ze niet meer.

Quote van TR:
Dat iets begrijpen 'r voor gaat zorgen dat je het juist niet meer raar gaat vinden, gaat in ieder geval wel op.

Inderdaad

Quote van TR:
Wat je zegt over je psychologisch getest... zo iets als muzikale 'intelligentie' kan je ook niet meten, talent/intelligentie voor tekenen is ook weer zo iets vind ik, net als creativiteit. Wel inschatten, maar niet meten.

Muzikaliteit meten is moeilijk maar ik zie het niet als onmogelijk. Het is wel iets dat nog niet kan in dit tijdperk. Wanneer de technologie zover is, zou er waarschijnlijk een flinke doorbraak zijn gemaakt in kunstmatige intelligentie. Ook zijn er geniale mensen voor nodig die muzikale structuur op juiste manier kunnen koppelen aan emotie. Vragen zoals wat interessant is, rijk aan toon, complex of juist simpel, komen aan bod. Maar ik richt me niet zozeer op metingen, maar op een vorm daarvan: evaluatie.

Het is maar de vraag in hoeverre iets goed geevalueerd kan worden. Daarvoor is de juiste kennis en het juiste begrip voor nodig. Ik wil kijken hoe mijn muziek geevalueerd zal worden. Als ze zeggen dat ze dat niet kunnen, dan is het maar de vraag of ze me mogen beoordelen vanuit een simpele "zinnen aanvul test". Ik moest neerzetten wat er in mijn hoofd te binnenschiet, en dat zijn meestal gewoon "sleutelwoorden" bij mij. Als iemand bijvoorbeeld zegt dat iets praktisch moet zijn. Dat is maar 1 woord, maar er kunnen boeken over volgeschreven worden.

Een ander iets is wel of het maar de vraag is of deze psychologen mij muziek zullen verstaan. Het is klassiek in het verlengde van componisten zoals Beethoven, Chopin, Mozart, Wagner, noem maar op. Als ze klassieke muziek sowieso niet waarderen dan pakt de evaluatie natuurlijk negatief uit voor mijn muziekstuk. Ik ga er ook niet vanuit dat ze alle nuances e.d. kunnen pakken, maar een gemiddeld persoon kan volgens mij wel zeggen of iets goed klinkt, wat het mogelijk caliber is e.d.

Muzikaliteit is inderdaad niet in absolute zin te meten, en het IQ getal van een componist bijv. is aan de hand van een schatting. Van de grootste componisten wordt gezegd dat het rond de 165 is.

Maar goed. Misschien dat ik er beter aan doe, om het rapport zelf aan te pakken. Maar ik kan het ook links laten liggen. Niet zo interessant maar waar ik mee zit is een klein probleem, weliswaar 1 waar veel mensen mee te maken krijgen, of zullen krijgen: Kortzichtigheid.

Quote van TR:
Andere zaken (die makkelijker te meten zijn zoals logisch inzicht) meten is eigenlijk ook wel een echt moeilijke kwestie. Psychologie is wel een heel interessante wetenschap, maar algemene (voor iedereen geldende) regeltjes heeft het niet als je 't mij vraagt, (toch niet in alle psychologische kwesties).

Sommige IQ tests doen het best goed, maar het blijven simpele dingen, en zijn niet altijd waterdicht. De proeftest van Mensa bevat bijv. bevat 1 probleem die op 2 manieren beantwoord kan worden. Alleen 1 ervan is 'juist'.

Psyhologie, of psychologica (met nadruk op "logica" lijkt me ook uitermate interessant. De regels, tja, iemand heeft ze ooit verzonnen. Als die regels zorgen voor een vertekend beeld van iemands psyche, dan moeten de regels gewoon veranderd worden. Het niveau waarop psychologie beoefend wordt is volgens mij gewoon veel te laag. Het behoort een vak te zijn voor mensen met zowel een hoog IQ als een hoog EQ, maar bovenal voor mensen met een flinke dosis gezond verstand. Mensen die zich snel kunnen aanpassen aan nieuwe gedachtegangen, deze kunnen begrijpen, en buiten de aanvaarde kennis/begrip/normen kunnen nadenken, om tot betere kennis en begrip te komen. Als het op niveau is, is het een bijzonder interessant vak. Als hoogbegaafde zou ik dan voornamelijk het syndroom van Asperger aanpakken.

Quote van TR:
Ik mis de link wanneer je begint over het expertise-verschil tussen leeks en experts.

Het komt erop neer dat het de experts zijn die kennis van zaken hebben en niet de leken. In diezelfde trant kunnen hoogbegaafden een beter oordeel geven over zichzelf dan niet-hoogbegaafden. Dit allemaal uiteraard in absolute zin. Mijn vergelijking steunt op de volgende definitie van leek: iem. die van een bepaald vak geen verstand heeft => buitenstaander

Er zijn uiteraard leken die meer kennis en begrip hebben dan de experts zelf, maar dat is een andere definitie: iem. die niet hetzelfde vak beoefent. Zo staat hij trouwens niet in mijn woordenboek.

Het is maar de vraag of dat absoluut wel klopt dat "niet-hoogbegaafden geen juist oordeel kunnen vormen van hoogbegaafden". Maar simpel gezegd, zou ik zelf geen correct oordeel kunnen vellen over mensen die buiten mijn begripsveld en kennisveld liggen.