Momenteel online: Jij
De eerstvolgende meeting:
Geen meetings binnenkort
Nu inloggen Registreren
of wachtwoord vergeten?

Forum

» Filosofie » Waar ligt de grens tussen lichamelijke processen en de aard van een persoon?

Jouw gegevens
Niet-leden uitnodigen per e-mail:
 
  • Jav
     Geplaatst op 1-10-2011 om 23:05
    Een gedachte die in me opkwam...

    Vaak genoeg hoor ik mensen klagen over het gedrag of de stemming van anderen. Is dit terecht als iemand (bijvoorbeeld) vaak een slecht humeur heeft als gevolg van lichamelijke processen die niet lopen zoals ze zouden moeten? Denk aan depressie bijvoorbeeld: de stress-as in het lichaam werkt niet goed en er worden te weinig 'gelukstofjes' aangemaakt waardoor diegene vaak humeurig is. In hoeverre kun je dan zeggen dat die persoon inderdaad vaak 'een chagrijn' is?

    Dus: waar stoppen lichamelijke invloeden en begint de persoonlijkheid?
    Je kunt beter een nachtje slapen over wat je van plan bent, dan wakker liggen over wat je gedaan hebt.
  • pinkduckie
     Geplaatst op 3-10-2011 om 07:16
    @Jav: Zou ik je mogen vragen wat je zelf denkt? Aangezien je stelling me wel interesseert maar ik er maar niet uitkom :p
    I am so clever that sometimes I don't understand a single word of what I am saying
  • italia_
     Geplaatst op 3-10-2011 om 19:55
    Het is inderdaad een interessante vraag!

    Ik denk niet dat er een duidelijke grens is, eigenlijk. Sowieso heeft de persoonlijkheid ook al een lichamelijk karakter, namelijk dat wat in het DNA besloten ligt. Misschien zou je eerst het onderscheid moeten maken tussen interne en externe invloeden. Een verlaagde endorfine spiegel zou bijvoorbeeld het gevolg kunnen zijn van een bijwerking van een bepaald medicijn (externe invloed), maar ook van een mutatie in het DNA, die ervoor zorgt dat het peptide niet voldoende wordt aangemaakt (interne invloed). In dat geval zou je kunnen stellen dat iemand een genetische aanleg tot depressiviteit heeft (wat je zou kunnen zien als onderdeel van de persoonlijkheid), terwijl in de eerste situatie de somberheid daar los van staat.

    Maar een persoonlijkheid wordt daarnaast ook gevormd door opgedane ervaringen en mij lijkt dat erfelijkheid en ervaringen daarin zo nauw met elkaar verbonden zijn, dat het heel lastig, zo niet onmogelijk is om te bepalen waar het een ophoudt en het ander begint.
    Vada a bordo, cazzo!
  • pinkduckie
     Geplaatst op 3-10-2011 om 22:07
    Quote van italia_:
    maar ook van een mutatie in het DNA, die ervoor zorgt dat het peptide niet voldoende wordt aangemaakt (interne invloed). In dat geval zou je kunnen stellen dat iemand een genetische aanleg tot depressiviteit heeft (wat je zou kunnen zien als onderdeel van de persoonlijkheid)

    Zeggen wij dan niet dat die persoon 'ziek'. En als dat zo is dan kun je dat volgens mij niet meer zien als een onderdeel van de persoonlijkheid
    I am so clever that sometimes I don't understand a single word of what I am saying
  • Alwin
     Geplaatst op 3-10-2011 om 23:58
    Ik denk dat het allemaal processen zijn en dat zoiets als een vaste persoonlijkheid niet bestaat. Als iemand bijvoorbeeld hersenbeschadiging oploopt kan hij mogelijk van persoonlijkheid veranderen.

    Of iemand ziek is heeft te maken met wat we als gezond aanvaarden. Maar afgezien van de criteria denk ik dat persoonlijkheid helemaal 100% lichaamsverbonden is. Je kunt het niet van elkaar loskoppelen omdat de hersenstructuur weergeeft wat voor een persoonlijkheid je met je meedraagt.

    Ik geloof zelf wel dat er iets is dat persoonlijk is aan de persoon, maar ik denk niet dat de persoonlijkheid datgene is dat voor altijd stabiel is voor de persoon (als iets dat de persoon 100% definieert). Zoals Italia weergaf door haar vb. van peptide-verarming/defect of zoals ik dacht d.m.v. het vb. van hersenbeschadiging, is dat de persoonlijkheid intern verbonden is aan de hersenstructuur.

    We hebben het trouwens nog geeneens over lobotomie (mijns inziens een zeer oneervolle procedure tegenover mensen).

    Ik geloof wel in iets persoonlijks maar dat is dat iets waardoor je jezelf bent (wat voor persoonlijkheid je ook hebt) waardoor je je beleving ervaart vanuit jezelf.
    Quality.dictates.importance.
  • italia_
     Geplaatst op 4-10-2011 om 12:49
    Quote van pinkduckie:
    Zeggen wij dan niet dat die persoon 'ziek'. En als dat zo is dan kun je dat volgens mij niet meer zien als een onderdeel van de persoonlijkheid

    Mjaah..het was misschien een beetje een vaag voorbeeld, sorry ^^ Maar wat ik ermee bedoel te zeggen: een deel van de persoonlijkheid is genetisch bepaald en dat komt via lichamelijke processen tot uitdrukking. Alleen is niet duidelijk in welke mate.
    Zo hebben zowel mijn oma, als mijn moeder, als ik vrijwel exact hetzelfde gevoel voor humor. Maar dan kun je je afvragen of dat erfelijk bepaald is, of dat dat komt door 'leerprocessen' (de jongere generatie neemt het gedrag van de oudere generatie over).

    En de grens tussen 'eigen' en 'niet-eigen' lichamelijke invloeden is ook vrij arbitrair. Maar ik denk dat je over het algemeen kunt zeggen dat dat wat in het DNA besloten ligt, 'eigen' is.
    Vada a bordo, cazzo!
  • TjekTjek
     Geplaatst op 20-11-2011 om 23:46
    Quote:
    waar stoppen lichamelijke invloeden en begint de persoonlijkheid?

    Je vraag is iets wat gesloten jav. Je gaat er met de vraagstelling vanuit, dat er een grens inzit. Voor mij is dit verbonden als een geheel die overvloeit in elkaar. Wij noemen iets fysieks en mentaal, maar uiteindelijk in essentie is het het zelfde.

    Daarom denk ik ook, dat de vraag een collectief oordeel spiegelt die de maatschappij in zich draagt. De vraag uit jou goedaardige intentie is eigenlijk indirect volgens mij: is de gene schuldig of kan die invloed uitoefenen op zijn gedrag, die vaak door andere mensen als negatief wordt ervaren.

    Mijn antwoord zou ja en nee zijn. Ja op het niveau van de illusie, binnen het spel wat wij spelen(''vrije wil''). Nee, als in op een dieper niveau, zijn wij onderdeel van/en zijn het leven en zijn wij poppetjes in het spel en kunnen wij geen enkele invloed uitoefenen op ons gedrag, hoewel we natuurlijk graag anders denken.

  • Jav
     Geplaatst op 21-11-2011 om 19:39
    Je hebt gelijk TjekTjek, de vraag was ietwat gesloten, maar daarmee bedoelde ik niet te zeggen dat er per se een grens moet zijn. Het was meer een soort afsluitende zin om de discussie op gang te brengen, waarop ik later vaak mijn eigen mening geef.

    Ik denk, net als de meeste mensen hier trouwens, dat het onmogelijk is om daadwerkelijk een grens aan te geven en ben het met jou eens dat je het eerder als een geheel moet zien. Inderdaad probeerde ik te beantwoorden in hoeverre iemand invloed heeft op zijn eigen gedrag. Hebben we hierin een keuze of juist niet? Dat gaat, zoals je al zei, terug op de vraag of we een vrije wil hebben.

    Ik denk inderdaad dat we niet veel zelf te bepalen hebben (hoewel we het natuurlijk graag geloven, wat je al aangaf), daarmee ben ik het eens. In feite probeerde ik te bepalen in hoeverre een individu zijn eigen gedrag kan beïnvloeden. Uiteindelijk denk ik dat het eerder illusie is dan realiteit - wat natuurlijk niet betekent dat elke misdaad goedgepraat kan worden, maar de oorzaak van (om maar iets te noemen) agressief gedrag - de aanleg daarvoor - is vaak wel erfelijk bepaald. Als het gaat om een passende straf verzinnen moet je de nadruk daarom niet zozeer liggen op de gedane daad die onomkeerbaar is (en waarvan je je kunt afvragen of die 'vrij' was), maar zou gehandeld worden met het oog op de toekomst: de beste manier verzinnen om ervoor te zorgen dat zoiets niet nog een keer gebeurt en de persoon aanleren zichzelf in bedwang te houden. In de realiteit zie je dit terug in het feit dat taakstraffen effectiever blijken te zijn dan vrijheidsstraffen.
    Je kunt beter een nachtje slapen over wat je van plan bent, dan wakker liggen over wat je gedaan hebt.
  • TjekTjek
     Geplaatst op 24-11-2011 om 21:13
    Ik ga deze week nog ff replyen. Ik had eergisteren al een antwoord geschreven, alleen toen drukte ik op verkeerde knoppen. Weg was de reply haha.

    Me hoofd zit een beetje vol nu, vandaar
  • TjekTjek
     Geplaatst op 1-12-2011 om 15:08
    Quote:
    In feite probeerde ik te bepalen in hoeverre een individu zijn eigen gedrag kan beïnvloeden

    Hier heb ik wel over nagedacht en ik zal delen met jullie hoe ik hier bij kom.

    Als we leven hebben we eigenlijk maar 1 weg af te leggen, dat is van geboorte naar de dood. Dat is ons levenspad. dit delen we met iedereen, alleen de manier hoe we dit invullen is anders. Ik maak hieruit op dat zowel ons levenspad het zelfde is en anders tegelijkertijd. Hoe kunnen die dingen samen bestaan?. Ik denk dat op het niveau van de illusie, er idd vrije wil bestaat. We hebben immers de ervaring dit te kunnen ervaren. Het interessante is, dat we allemaal de zelfde bestemming hebben, alias de Dood. Hieruit kunnen we min of meer concluderen dat er ook een vast plan ergens is. Misschien alles wel, alleen op een dieper niveau, waarvan wij ons niet bewust zijn. Wij leven ons leven op een plateau van waarheid. Op het plateau speelt zich het spel van het leven af. Voor ons is illusie waarheid en waarheid illusie.

    Dit is overigens wat ik zelf denk, het geen enkele wetenschappelijk fundament, puur filosofisch.

    Dus om op je vraag terug te komen. Uiteindelijk hebben we geen enkele invloed op wat er gebeurd(hoewel we dat wel denken). Het feit dat we denken dat we het wel hebben, schept de ervaring van vrije wil, echter m.i. is dit een ilussie. Al had deze ilussie van vrije wil er niet geweest, had er ook geen leven bestaan, alles was voorbestemd en je had dit geweten.

    Alvast fijn weekend allemaal!!
ieQu.nl - Contact - Disclaimer en privacy