Forum

'Hallo,

Ik zit met een probleempje. Of misschien wel probleem. Ik herken me totaal niet meer in een jongen met wie ik bevriend raakte in de 4e klas van de middelbare school. Of laat ik het anders zeggen: eigenlijk heb ik me nooit in hem herkend, absoluut niet. Maar in de bovenbouw waren de overgebleven bekenden van middelbare school allemaal uit m'n klas verdwenen. Zij gingen ofwel naar havo, dan wel van school (vmbo?), dan wel naar een andere klas. Niet dat ik dat erg vond; deze jongens waren absoluut geen vrienden te noemen, ik werd voor de lol geslagen en atlassen op m'n hoofd slaan vonden ze bijzonder leuk... ongelooflijk triest, maar ik was klein, niet sterk en wist niet wat ik moest.)

Hoe dan ook, die jongen. Hij was iemand met wie ik luchtige gesprekken kon hebben, bijvoorbeeld over voetbal. Dat was prima; ik had op z'n minst iemand om mee op te trekken in de klas daar waar ik vrijwel niemand kende en 1,5 tot 2 jaar jonger was dan de rest. Allemaal wel ok dus, het was iets, maar zeker niet de leuke schoolperiode met goede vrienden die iedereen zich wenst... ik word toch een beetje droevig als ik eraan terug denk, pas in de 6e heb ik een goede vriendin leren kennen...

Nu zijn we beide op universiteit. Hij zit in Leiden, op een studentenkamer en is zo'n typische student aan het worden: studie niet op de eerste plaats, maar stoer doen en uitgaan en dat soort gedoe, jakkes. We hebben nauwelijks dezelfde interesses. Ik moet zeggen dat ik toen hem leerde kennen al had voorzien dat onmogelijk een hechte vriend zou kunnen worden, ik herken me totaal niet in hem. Maar het was al een verbetering t.o.v. gepest worden.

Ik kan nog wel even doorgaan met klagen maar ik zal tot het punt komen: hoe kan ik het contact verbreken? Vanavond werd ik bijvoorbeeld gebeld door hem, of hij langs zou komen om een game te spelen. Eerlijk gezegd had ik er geen zin in, ik weet niet of ik hem nog hoef te zien. Klinkt misschien een beetje verwaand maar ik vind omgaan met hem gewoon niet meer fijn.

Ik vind het bijna onmogelijk om nee te zeggen op zo'n vraag. En als ik nee zeg krijg ik ongetwijfeld vervolgvragen als 'waarom niet?' en 'ok, andere keer dan?'.

Hoe kan ik toch het beste dit contact verbreken?

Ik zou zeggen, gewoon nee zeggen op voorstellen om iets te doen wat je niet interesseert, ik weet het zelf ook dat het moeilijk is maar dat is gewoon iets waar je je over moet zetten en in mijn geval lukt dat makkelijker als je leven voller wordt in de zin dat je je tijd echt nodig hebt en als je vrije tijd hebt dat je die dan ook leuk wilt besteden. Verder, als je de vraagt krijgt waarom niet ofzo, zeg dan gewoon dat je het niet leuk vind ofzo om dat te doen.
Indien je nog wel contact met hem wilt mits hij activiteiten met je doet binnen dezelfde interesses moet je eens met zo'n voorstel afkomen, dan zal hij zelf misschien wel inzien dat jullie dan toch niet zo goed passen moest hij zo'n voorstel telkens afslaan.

Wil je absoluut gewoon niet meer met hem omgaan, dan kan je dat vlakaf zeggen, maar dat is iets dat ik ook niet goed zou kunnen.
Ik denk dat 'k gewoon telkens nee zou zeggen op voorstellen en op den duur zal hij 't wel aanvoelen zeker.

EDIT:
Ik wil ook nog zeggen: je zegt: 'eigenlijk heb ik me nooit in hem herkend, absoluut niet'... dit wilt misschien wilt zeggen dat de friendship was doomed to fail.
Ik heb eens een 'echt goede' vriend gehad (was die toen toch dacht ik), maar onze vriendschap (in mijn geval toch) was gebaseerd op verkeerde grond dus zo'n vriendscap is doomed to fail, tenzij de grond van vriendschap veranderd doorheen de jaren.

Dit is heel herkenbaar allemaal.
Op een gegeven moment heb ik me bedacht, dat wanneer ik niet die dingen doe die echt reflecteren wie ik zelf ben, dat ik dan ook nooit die mensen aantrek die dat soort mensen als vrienden willen hebben.
Dus, terwijl jij je in bochten wringt om over voetbal etc te praten, is degene die eigenlijk het over de dingen wil hebben waar jij het ook over wilt hebben niet meer geïnteresseerd om met jou te gaan praten.

Dus, ik denk dat het beter is om een tijd eenzaam te zijn maar wel jezelf, omdat dat de enige manier is om wel echte vrienden te krijgen.

Overigens is het wel goed om naar plekken te gaan waar mensen zijn, zelfs als je denkt dat daar niemand zal zijn die je interessant vindt, omdat het type activiteit je bijvoorbeeld niet aanspreekt. Want je ontmoet mensen alleen maar als je iets onderneemt.
Zo was ik bij de introductie van mijn universiteit mee gegaan op kroegentocht. Sindsdien ben ik nooit meer in een kroeg geweest. Maar het was wel een waardevolle tijdsbesteding (niet alleen uit sociologisch oogpunt) aangezien ik daar wel mensen heb ontmoet die er ook niets aan vonden, maar met wie ik wel een vriendschap heb opgebouwd sindsdien.