Geplaatst op 15-9-2011 om 15:58
Dat is heel lastig. Zoals ik het begrijp vind je het onderwerp leuk maar ben je niet gemotiveerd genoeg om te 'studeren', dus alles wat erbij komt kijken. Nou, je kunt inderdaad alle colleges aan je voorbij laten gaan. Hoorcolleges zijn inderdaad wel wat overschat hoor, vind ik zelf. De werkcolleges waren bij mij wel zinvol, maar alles wat in het hoorcollege wordt verteld kun je ofwel terugvinden in de sheets en anders zeker in de boeken.
Een mogelijkheid is dus: studeer thuis en bereid de tentamens daar ook voor, en maak de tentamens vervolgens.
Quote van italia_:
Alleen al het idee maakt me weer kotsmisselijk en duizelig en zelfs van dit te schrijven gaat het weer draaien.
Dit klinkt toch wel redelijk ernstig vind ik. Ik bedoel, het is niet erg dat je dat ervaart. Maar je wordt er dus al niet lekker van als je alleen maar denkt aan je studie. Dat is mijn inziens zeker reden om van koers te veranderen. Niet dat je moet stoppen met je studie, maar misschien anders aanpakken. Toch zou ik jezelf afvragen: ga ik deze studie 3-4 jaar volhouden? Of misschien is geneeskunde nog wel langer (ik hoor dat dat een pittige studie is). Als ik je zo hoor, dat het idee van naar school (uni) gaan je kotsmisselijk maakt, ga je dat niet volhouden. Universiteit moet ook een periode zijn waar je van kunt genieten, vind ik. Natuurlijk is je bachelor-diploma het doel maar het afgezonderd halen lijkt me ook niet ideaal. Isolatie wordt dan ook misschien een issue.
Wat ook helpt voor mensen die het maar moeilijk kunnen opbrengen om te studeren zoals dat er op de universiteit aan toegaat (wat jij dus hekelt momenteel), is een meer praktijkgerichte studie. Dat je dus vanaf de eerste dag, of in ieder geval vlug, je studie in de praktijk terugziet. Dus met veel stages of praktijkbezigheden. Ik weet niet in hoeverre dat op de universiteit mogelijk is, daar zou je over moeten informeren. Ik heb wel in het ziekenhuis veel studenten geneeskunde gezien die stage liepen (de ene als verzorger, de ander deed psychologie en nam een neuro-psychologisch onderzoek bij me af). Maar vaak vindt zo'n stage-plek pas in het tweede of derde jaar plaats, DENK ik, of misschien aan het einde van het eerste jaar. Hoe dan ook is dat niet iets wat de situatie op korte termijn zou veranderen.
Kortom: je moet voor jezelf bepalen hoe lang je dit nog gaat trekken. Thuis alles doen is een mogelijkheid maar niet ideaal, lijkt me. Je studie is een aantal jaren, en je bent het al beu na twee weken. Da's geen verwijt! Maar dat zegt wel iets over hoe lang je dit gaat volhouden.
Over je lichaam en knie: ik loop al 3 tot 4 jaar met een gescheurde voorste kruisband. Ik ben toen naar de arts gegaan en die deed het af met 'groeipijn' of 'groeiproblemen', en dit zou vanzelf over gaan. Ik wist hartstikke zeker dat dit het niet was, omdat de pijn van de ene op de andere dag zeer intens was (buigen was onmogelijk), en er een incident aan vooraf was gegaan (m'n zus ging per ongeluk op m'n knie staan toen die gebogen lag op een trampoline). Ik was op dat moment nog niet mondig genoeg om tegen de arts in te gaan. Nu ben ik recentelijk weer naar een arts gegaan en die verwees me na een halve minuut observeren door om een scan te laten maken. Gescheurde voorste kruisband dus, daar heeft die arts me dus 3,5 jaar mee laten lopen (ja ik word er nog steeds boos om als ik eraan denk). Nu krijg ik fysio om de spieren om het beschadigde gebied te versterken. Misschien moet jij ook laten uitzoeken wat de beste oplossing is voor je knieklachten; misschien een operatie of ook fysio?
Mijn punt is in ieder geval dat ik weet hoe uitermate irritant knieklachten zijn, ik word er zelf ook moedeloos van...
Tot slot: zo lang was je verhaal niet. Hope this helps!
